Το σοκ και το καθάρισμα στα ίχνη

Οι δύο 18χρονοι, όπως περιγράφουν, μετά το έγκλημα ήταν σε κατάσταση ισχυρού σοκ: «Ηδη από τον πρώτο πυροβολισμό εγώ βρέθηκα σε κατάσταση σοκ και δεν μπορούσα να κινηθώ άλλο ούτε να φωνάξω υπό την επίδραση του τρόμου αλλά και του εκκωφαντικού ήχου των πυροβολισμών που έκανε το κεφάλι μου να βουίζει έντονα, προκαλώντας μου αίσθημα ναυτίας. Επεσα στο έδαφος γιατί ζαλιζόμουν και δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου και έκανα εμετό. Κοίταξα τον Ν. και τον είδα και αυτόν εντελώς χαμένο και πανικόβλητο να απευθύνεται σε αυτούς που είχε πυροβολήσει και να τους λέει “συγγνώμη, βρε φίλε”». Παρόμοια είναι και η περιγραφή του 18χρονου που πάτησε εν ψυχρώ τη σκανδάλη: «Ημασταν φοβισμένοι και τρέμαμε…». Και προσθέτει ότι «από την τρομάρα μας δεν πλησιάζαμε προς το σημείο τους».

Παρά το σοκ και τη φόρτιση, ωστόσο, προσπάθησαν με αριστοτεχνικό τρόπο να σβήσουν τα ίχνη της στυγερής δολοφονίας. Εσυραν και μετέφεραν τα πτώματα στην καρότσα του αγροτικού φορτηγού και επέλεξαν να τα πετάξουν σε απόκρημνο σημείο στην περιοχή Κάμπος. Είχαν την απόλυτη ψυχραιμία να πλύνουν με προσοχή το αγροτικό αυτοκίνητο, να μεταφέρουν σε «ασφαλές σημείο» τη μοτοσικλέτα των θυμάτων, να κάψουν τα κινητά τους και να πετάξουν προσωπικά τους αντικείμενα, όπως τσαντάκια μέσης, σε κάδο απορριμμάτων. Οι κινήσεις αυτές προϋποθέτουν καθαρό μυαλό και ενισχύουν την εκδοχή ότι κάποιος ή κάποιοι γνώριζαν και κυρίως βοήθησαν στη συγκάλυψη – εξαφάνιση των ιχνών.