[Επιστολές] Σφαγή αμερικανού δημοσιογράφου

Ανδρέας Σπ. Κραββαρίτης

ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΟΣ

Πολλές φορές η γλώσσα αδυνατεί να αποδώσει την πραγματικότητα. Σε πράξεις και συναισθήματα. Οι λέξεις αποδεικνύονται απελπιστικά φτωχές. Αδύναμες να αποδώσουν το ελάχιστο. Τότε προστρέχουμε στα τετριμμένα. Κατακρεούργηση, αποτροπιασμός, σοκαριστικές σκηνές… Εκφράσεις που απέχουν πολύ από την πραγματικότητα.

Ο σφαγιασμός του αμερικανού πολίτη δεν είναι ο πρώτος στην ανθρώπινη ιστορία. Υπάρχει όμως μια ιδιαιτερότητα. Η σκύλευση του θέματος. Για μέρες έπαιζε στα κανάλια μας το φρικιαστικό θέαμα. Μια κατακρεούργηση οδηγεί σε αποτροπιασμό. Μια εκτέλεση που βιντεοσκοπείται με σκοπό και την προβολή της από τα αδηφάγα μέσα ενημέρωσης ξεπερνάει κάθε όριο ανθρώπινης αποκτήνωσης. Εκείνοι είχαν τη φαεινή ιδέα να βιντεοσκοπήσουν τη φρικιαστική τους πράξη. Και έχουν τη σκοπιμότητά τους. Οσο απάνθρωπη κρίνεται ως ιδέα, το ίδιο απάνθρωπη είναι και η απανωτή και για ημέρες προβολή της στην υπηρεσία δήθεν της πληροφόρησης. Πόσο ηθικό είναι αυτό; Φαίνεται ότι πουλάει. Μήπως είμαστε αιμοδιψείς; Αρκεί το αίμα να είναι του άλλου.

Ο ρατσισμός και πολλά άλλα αρνητικά, όπως η μη ανοχή στη διαφορετικότητα, καλλιεργούνται ή αφήνονται να φυτοζωούν ή να βασιλεύουν σκοπίμως, εφόσον εξυπηρετούν κάποια συμφέροντα (ή το επιβάλλουν). Πίσω και από θρησκευτικούς φανατισμούς κρύβονται συμφέροντα. Υπάρχουν κοινωνίες σε διαρκή κρίση. Μήπως συμφέρει κάποιους να συντηρούν αυτή την κρίση; Η ανθρωπότητα βρίσκεται διαρκώς σε εμπόλεμη κατάσταση. Και αναρωτιόμαστε γιατί; Η απάντηση δεν είναι απλή.

Ο μόνος που διαπράττει τέτοια ανοσιουργήματα και φρικαλεότητες είναι η κορωνίδα της δημιουργίας! Ο άνθρωπος! Η βαρβαρότητα, διαχρονική. Αλήθεια με τα χρόνια εκπολιτίζεται η ανθρωπότητα; Μόνο με την παιδεία θα ανεβάσουμε τον άνθρωπο. Την ελεύθερη, όχι την κατευθυνόμενη. Η αγραμματοσύνη και η έλλειψη μνήμης οδηγούν εύκολα στον φανατισμό και στη χειραγώγηση των μαζών.

Τι είναι εκείνο που οδήγησε τους τζιχαντιστές στην απάνθρωπη σφαγή ενός αθώου; (Στο διάβα των αιώνων έχουν σφαγιαστεί πολλοί αθώοι). Επειδή δεν υπάρχει απόλυτο δίκαιο και απόλυτο άδικο θα πρέπει και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές να εξετάσουν νηφάλια ορισμένα πράγματα. Η βία γεννάει βία. Και ο καθένας ό,τι σπέρνει θερίζει. Τις ήρξατο χειρών αδίκων; Και ώς πού μπορεί να φθάσει αυτός ο ποταμός αίματος; Εχει απαξιωθεί πλήρως η ανθρώπινη ζωή; Στεκόμαστε σε όσα μας χωρίζουν. Τον συγκεκριμένο άνθρωπο κατέσφαξαν επειδή ανήκει στον αντίπαλο κόσμο. Για να δείξουν ότι είναι αδίστακτοι και αποφασισμένοι; Για να πουν ότι δεν υπολογίζουν διεθνείς κατακραυγές διεκδικώντας το δίκιο τους, όπως το εννοούν και με όποιον τρόπο; Αλλά και η άλλη πλευρά μήπως ευθύνεται για υποδαύλιση ή υπόθαλψη ένοχων καταστάσεων; Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε ένα εκρηκτικό σταυροδρόμι με μια παγκόσμια ανάφλεξη διαρκώς να απειλεί. Τα χειρότερα θα αποσοβηθούν μόνο με τη διπλωματία και την ενεργή παρέμβαση διεθνών οργανισμών. 

Βόλτα στην Κω

Βασίλης Ν. Πης

ΚΩΣ

Η Κως είναι νησί του Αιγαίου, απέναντι από τα μικρασιατικά παράλια. Πλούσιο σε ιστορικά μνημεία, παρουσιάζει αξιόλογο αρχαιολογικό και τουριστικό ενδιαφέρον. Είναι γενέτειρα του πατέρα της Ιατρικής, επειδή εδώ γεννήθηκε ο Ιπποκράτης.

Η σημερινή Κως είναι ένα ανοικτό αρχαιολογικό πάρκο, μια πόλη μέσα στην πόλη, ένα σύγχρονο τουριστικό νησί με πολλές δυνατότητες σε θέματα διαμονής, φαγητού, σπορ, εκδρομών, ψυχαγωγίας και περιπλάνησης. Το πλέον αξιοσημείωτο στοιχείο που τη χαρακτηρίζει είναι οι ατελείωτοι ποδηλατοδρόμοι κατά μήκος των ακτών, γι’ αυτό και χαρακτηρίζεται ως το νησί του ποδηλάτου.

Διαθέτει άριστη ξενοδοχειακή υποδομή, κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα, μοντέρνα και παραδοσιακά καφέ με ωραία θέα – bella vista την αποκαλούσαν οι Ιταλοί -, εστιατόρια με ελληνική και διεθνή κουζίνα.

Στο κέντρο της πόλης στη βόρεια πλευρά της βρίσκεται το φυσικό λιμάνι της Κω, στο οποίο σήμερα ελλιμενίζονται τουριστικά σκάφη. Η ευρύτερη περιοχή του λιμανιού αναβαθμίστηκε από τους Ιταλούς μετά τον καταστρεπτικό σεισμό του 1933.

Η Κως, με τους νέους διαδρόμους περιήγησης των αρχαιολογικών χώρων, με τους νέους ποδηλατοδρόμους, τους πεζοδρόμους, τους δρόμους ήπιας κυκλοφορίας, σου δίνει μια αίσθηση πως κάτω από την πόλη κοιμάται μια άλλη πόλη που έχει το χρώμα της μαλακόπετρας, του γκρίζου ασβεστόλιθου και του καμένου ηφαιστείου. 

Οι κάτοικοι του νησιού κρατούν ακόμα μια έντονη χροιά αυθεντικότητας, ενταγμένης στην ομορφιά της φύσης και την αλμύρα της θάλασσας. Το σούρουπο μπορείς να περπατήσεις ή να κάνεις ποδηλατάδα κατά μήκος της Λεωφόρου Γ. Παπανδρέου, να περάσεις την Βασιλέως Γεωργίου με την bella vista, να φθάσεις στη λεωφόρο των Φοινίκων με το Μεσαιωνικό Κάστρο, να διαβείς τον Πλάτανο του Ιπποκράτη, να περάσεις στο φυσικό λιμάνι, να διασχίσεις την Ακτή Κουντουριώτη, να περιηγηθείς την παλιά πόλη με τα χίλια αρώματα και να περπατήσεις ξυπόλητος την ψιλή άμμο στην παραλία της Λάμπης.

Η ιστορία βρίσκεται στις φωτεινές «βιτρίνες» του περιμετρικού τείχους, στους πύργους  με τις κανονιοθυρίδες του μεσαιωνικού κάστρου, του οποίου τα τείχη φθάνουν τον ουρανό και τα θεμέλιά του τα ψάρια με τα σαράντα πελώρια σκυλιά για νυχτοφύλακες και τα εντοιχισμένα ιπποτικά οικόσημα, σκαλισμένα στην πέτρα.

Το ταξίδι είναι η μαγεία, η αναζήτηση, ο προορισμός και όχι το τέλος προφήτευσε  ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης με την «Ιθάκη» του. Το ταξίδι είναι ξύπνημα της φαντασίας, είναι αρώματα και γεύσεις και σε προκαλούν να τα γευθείς, να μη θέλεις να μείνεις κλεισμένος μέσα σε ένα ξενοδοχείο φορώντας βραχιολάκι στο χέρι, εφαρμόζοντας το All Inclusive, προκαλώντας οικονομική ασφυξία και μαρασμό στις τοπικές επιχειρήσεις. Οι τόποι είναι οι άνθρωποι γράφει ο Αντόνιο Ταμπούκι, είναι τα ονόματα, οι στάσεις, οι διαμονές, οι γεύσεις.

Ζάππειο Παρθεναγωγείο
Η αναφορά από την Ελενα Ακρίτα στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο της Κωνσταντινούπολης στα «ΝΕΑ» μού δίνει την αφορμή να αναφερθώ στο περιώνυμο αυτό εκπαιδευτικό ίδρυμα του ελληνισμού της Διασποράς, το οποίο έχαιρε πανευρωπαϊκής φήμης και κύρους.
Ετσι ξεφυλλίζοντας το 15νθήμερο περιοδικό «Παναθήναια» της 15-10-1903, βρήκα την παρακάτω είδηση κατά την οποίαν: «Ο κ. Δουξ Laroche Foucaud επιθυμών να ενσταλάξη εις το τέκνον του την δρόσον και το άρωμα της ελληνικής αυτής ψυχής, εζήτησεν από την διευθύντριαν του Ζαππείου την τιμώσαν τον ελληνισμόν δεσποινίδα Ευθαλίαν Αδάμ ελληνίδα διδασκάλισσαν, καλής οικογενείας, διά να μορφώση ελληνοπρεπώς το τέκνον του. Ισως και η μόδα της ελληνοπρεπούς μορφώσεως μας έρθη από το Παρίσι».
Η Ευθαλία Αδάμ (1860-1954) ήτο Σερραία, αριστούχος απόφοιτος του Ζαππείου Παρθεναγωγείου, με περαιτέρω σπουδές στη Γαλλία και Ελβετία. Στα «Παναθήναια» της 30-11-1903 εξάλλου ο Γρηγόριος Ξενόπουλος με σπάνια οξυδέρκεια παρουσίασε τον άγνωστο τότε αλεξανδρινό ποιητή Κ. Καβάφη, με το ιστορικό του άρθρο «Ενας ποιητής».