Η εξέγερση των αδυνάμων

Δεν ζούμε σε μια περίοδο κατά την οποία αντιμετωπίζουμε μια συγκεκριμένη απειλή αλλά βιώνουμε μια κρίση περιεχομένου. Τα προβλήματα που κυριαρχούν στα πρωτοσέλιδα δεν είναι κατακλυσμιαία. Η περιπέτεια του Πούτιν στην Ουκρανία, παρά την ωμότητά της, δεν αποτελεί ένα συνταρακτικό ιστορικό γεγονός. Ο εμφύλιος στη Συρία, παρά τη βαναυσότητά του, δεν αποτελεί ένα πρόβλημα που απειλεί τις ζωές όσων ζουν εκτός της χώρας.

Αυτά τα προβλήματα είναι μέτρια, αλλά τα πλαίσια μέσα στα οποία λειτουργούν τα έθνη απειλούνται σοβαρά. Υποσυνείδητες συνήθειες και κάποιοι κανόνες εγκράτειας που περιβάλλουν τον πολιτισμό μας αμφισβητούνται.   

Αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν ανά την υφήλιο αποτελούν μια εξέγερση των αδυνάμων. Υπάρχουν κάποια ανίσχυρα κινήματα και έθνη που ταλαιπωρούνται από εσωτερικές αντιθέσεις και τα οποία δεν μπορούν να συμμετέχουν στο παιχνίδι παίζοντας με τους κανόνες του πολιτισμού. Για τον λόγο αυτόν συνωμοτούν για να ανατινάξουν στον αέρα το βιβλίο με τους κανόνες.   

Το πρώτο παράδειγμα είναι η Ρωσία. Ο Πούτιν είναι φτωχός. Η αποδοχή του από τη διεθνή κοινότητα είναι περιορισμένη και ο ίδιος δεν μπορεί να προσφέρει αγαθά και αξιοπρέπεια στον λαό του. Αλλά διαθέτει θράσος και είναι πολύ καλός στον ρόλο του άνομου ηγέτη, οπότε επιθυμεί ολόκληρος ο κόσμος να λειτουργεί με τους νόμους της ζούγκλας.   

Υπάρχει ένας κανόνας σε ισχύ τις τελευταίες δεκαετίες, ακόμη και αιώνες, που ορίζει ότι τα μεγάλα και ισχυρά έθνη δεν καταβροχθίζουν τα πάντα γύρω τους μόνο και μόνο επειδή μπορούν να το κάνουν. Αλλά είναι ακριβώς αυτός ο κανόνας που ο Πούτιν καταπατάει ασύστολα. Εάν ο πουτινισμός μπορεί να παραβαίνει αυτόν τον κανόνα, τότε θα ζούμε ολοένα περισσότερο μέσα σ’ έναν κόσμο όπου επιβραβεύεται το θράσος και τιμωρείται η εγκράτεια.

Υπάρχει επίσης και οι ισλαμιστικές οργανώσεις όπως το Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στη Συρία. Αυτή η οργάνωση αδυνατεί να προτείνει έναν ελκυστικό, για τους περισσότερους ανθρώπους, τρόπο ζωής. Αλλά διαθέτει ισχυρή πνευματική καθαρότητα με αποτέλεσμα να επιθυμεί την έναρξη μιας σειράς θρησκευτικών πολέμων και την οργάνωση του κόσμου με βάση θρησκευτικές κατηγορίες.

Υπάρχει ένας κανόνας που αναπτύχθηκε σταδιακά ανά τους αιώνες, και ορίζει ότι η πολιτική δεν είναι μια ολοκληρωτική πνευματική επιχείρηση. Οι κυβερνήσεις επιδιώκουν τάξη και  οικονομικά οφέλη για τους ανθρώπους αλλά δεν οργανώνουν τις εσωτερικές, πνευματικές, ζωές τους.
Είναι ακριβώς αυτός ο κανόνας που το Ισλαμικό Κράτος και άλλες τζιχαντιστικές ομάδες προσπαθούν να καταστρέψουν. Εάν επιτύχουν, τότε η Μέση Ανατολή θα εισέλθει σε μια μακρά περίοδο πολέμων μεταξύ διαφορετικών θρησκευτικών δογμάτων. Ο φανατισμός θα ανταμείβεται και η εγκράτεια θα τιμωρείται.

Ο Πούτιν και το Ισλαμικό Κράτος δεν απειλούν άμεσα την εθνική ασφάλεια της Αμερικής. Αποτελούν όμως απειλές για τον πολιτισμό μας. Η κινητήρια δύναμή τους είναι η αδυναμία τους. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουν είναι να γκρεμίζουν και θα το κάνουν αν δεν αντιμετωπιστούν.