Μαθήματα θεάτρου παρέα με τη θάλασσα

Ο ήχος όταν σκάει το κύμα ή αυτός από μια κόρνα αυτοκινήτου; Σαφώς οι περισσότεροι θα διαλέγαμε τον πρώτο, ειδικά όταν ενόσω ακούς τη θάλασσα μπορείς ταυτόχρονα να διδάσκεσαι θέατρο. Κάτι ανάλογο σκέφτηκε και η Εύη Τασάκου, η οποία, όντας θεατρολόγος και σκηνοθέτις, θέλησε να κάνει κάτι περισσότερο για τον τόπο καταγωγής της, τον Μαραθιά Φωκίδας. Ξεκίνησε αρχικά με κάποια σεμινάρια θεάτρου, απλές τεχνικές υποκριτικής, αυτοσχεδιασμού, θεατρικό παιχνίδι, μέχρι που κάποια στιγμή το όλο πράγμα προχώρησε και πήρε τη μορφή της καλοκαιρινής θεατρικής κατασκήνωσης και το όνομα Summer Theatre Camp.

Ο φετινός κύκλος ονομάστηκε «Μυθο-πλασία» και οι συμμετέχοντες – μεγάλοι και μικροί – έφτιαξαν και έπαιξαν τις δικές τους ιστορίες. «Αυτό είναι πολύ πιο δημιουργικό, καθώς τους βάζουμε σε μια διαδικασία να βρουν τα εκφραστικά τους μέσα και να δουλέψουν ομαδικά» εξηγεί η κυρία Τασάκου. «Καλώς ή κακώς, κάποιες κοινωνίες πιο μικρές, όπως είναι ο Μαραθιάς, ενδεχομένως δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι το θέατρο είναι κάτι άλλο, κάτι που ξεκινά εκ των έσω και μετά εξωτερικεύεται».

Χωρίς… τάμπλετ. Τα παιδιά που συμμετείχαν άφησαν τα πλήκτρα του υπολογιστή και των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και αφοσιώθηκαν στο παιχνίδι μεν, αλλά μέσω του θεάτρου, της παρέας και της ομάδας. «Χαίρομαι όταν αποσπώ τα παιδιά μου από ώρες στον υπολογιστή» λέει η κυρία Τασάκου. «Δεν είμαι φοβική ως προς την τεχνολογία – και εγώ τη χρησιμοποιώ στη δουλειά μου. Ομως η αλήθεια είναι ότι έχει χαθεί το μέτρο. Βλέπουμε παιδιά της Δευτέρας Δημοτικού που περνούν ώρες στο Διαδίκτυο, κάτι που κουράζει τον εγκέφαλό τους. Είναι τραγικό το φαινόμενο και όχι με την έννοια της τραγωδίας. Οπότε, οτιδήποτε κάνει τα παιδιά να ανακαλύψουν ξανά το παιχνίδι, ειδικά μέσω του θεάτρου, και να αναζητήσουν την παρέα, την ομάδα και να δημιουργήσουν, είναι πολύ σημαντικό».

Από την εποχή που μπήκε επισήμως ως μάθημα στα σχολεία ο σύλλογος θεατρολόγων κάνει αγώνες για να πείσει τους γονείς και τους θεατές ότι το θέατρο δεν είναι πολυτέλεια, αλλά είναι είδος πρώτης ανάγκης. Είναι πολύ σημαντικό όταν τελικά εκείνοι που συμμετέχουν σε μια θεατρική διαδικασία, το ασπάζονται και το συνειδητοποιούν.

Μαθήματα δίπλα στη θάλασσα, λοιπόν, όπου και οι μεγαλύτεροι άφησαν για λίγο τα κινητά και τις ταμπλέτες τους και πήγαν μέχρι το Πήλιο, στη Θεατρική Καλοκαιρινή Κατασκήνωση του Πανελληνίου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, που έγινε στην παραλία του Αϊ-Γιάννη. Εκπαιδευτικοί, ηθοποιοί, μαθητές λυκείων, καλλιτέχνες, έλαβαν μέρος στα σεμινάρια-εργαστήρια με τίτλο «Σμιλεύοντας τα όνειρά μας – μετασχηματίζοντας  την πραγματικότητά μας: θεατρικές μεταμορφώσεις στο Πήλιο». Ανάμεσα στους εμψυχωτές – οι οποίοι από φέτος δεν αμείβονται – ήταν οι Ντέιβιντ Παμέντερ, Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Γκρεγκ Νότον, Ηρώ Ποταμούση, Τάκης Τζαμαργιάς, Νίκος Γκόβας κ.ά.

Το σεμινάριο. Ολα τα προηγούμενα χρόνια η κατασκήνωση γινόταν στις Σπέτσες. Μόνο πέρυσι έγινε στην Ζάκυνθο και φέτος, για 13η χρονιά, φιλοξενήθηκε στον χώρο των κατασκηνώσεων της ΧΑΝΘ. Το πενταήμερο σεμινάριο, που ολοκληρώθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο, είχε έξι βασικά εργαστήρια, πολλά μίνι εργαστήρια, προβολές ταινιών, παρουσιάσεις εργασιών μελών και φίλων, παραστάσεις, πεζοπορία, ξεναγήσεις, παιχνίδια, μπάνιο, μέχρι και γιόγκα από τις 7.00 το πρωί. Τα μεσημέρια γίνονταν συζητήσεις και τα βράδυ μουσικές εκδηλώσεις και παρουσιάσεις.

«Και φέτος υπήρχε ένα πολύ καλό κλίμα και είναι ο τόπος που βοηθάει σε αυτό» είπε ο Νίκος Γκόβας. «Τα εργαστήρια έγιναν σε φυσικό περιβάλλον, κάτω από τα πλατάνια και σε παραλίες. Οι εκπαιδευτικοί που κυρίως δηλώνουν συμμετοχή συνδυάζουν τη διά βίου μόρφωσή τους με ένα χαλαρό περιβάλλον διακοπών. Είναι η ευκαιρία να μιλήσουν για το τι έκαναν, να πάρουν ιδέες και να ανανεώσουν το κέφι τους για την επόμενη σεζόν. Τα τελευταία χρόνια κάνουμε ένα εργαστήριο μόνο για νέους 17-18 χρόνων, όπου έρχονται μαθητές από λύκειο».

Τέλος, το 2010, κατά τη θητεία του ως καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, ο Θοδωρής Αμπατζής είχε οργανώσει την 1η Θεατρική Κατασκήνωση στη Θάσο. Ανάμεσα στους καθηγητές ήταν ο Δημήτρης Ημελλος και ο Ακύλλας Καραζήσης. Τα καθημερινά σεμινάρια είχαν γίνει σε φυσικούς χώρους του νησιού, καθώς βασικό χαρακτηριστικό της κατασκήνωσης ήταν η άμεση επαφή με τη φύση. Ο Θοδωρής Αμπατζής, καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας σήμερα, φιλοδοξεί να γίνει κάτι ανάλογο το 2015.