Μηνύματα στο συρτάρι

Φαντάζομαι ότι το (κατά καιρούς τραγουδισμένο από φίλους της ομάδας) «αλλιώς ονειρευόμαστε τον Ολυμπιακό» δεν πρέπει να βρίσκει την ανταπόκρισή του μέσα από τη σημερινή εικόνα των πρωταθλητών Ελλάδας. Ηταν το μήνυμα που δεν εισακούστηκε ή το οποίο απαντήθηκε με αδιαφορία. Αδιαφορία απέναντι στον απλό φίλαθλο, διότι πάντοτε υπάρχουν και οι «στρατοί» που θα παρουσιάσουν το άσπρο ως μαύρο.

Σήμερα ο πρωταθλητής της χώρας, αυτός που σύμφωνα με εξαγγελίες του παρελθόντος θα στηριζόταν σε διεθνείς γηγενείς ποδοσφαιριστές, ισοδυναμεί με ένα μωσαϊκό λαών το οποίο καλημερίζει (και αποτελεί) την επόμενη ημέρα της πώλησης των κορυφαίων ελληνικών περιουσιακών στοιχείων του Ολυμπιακού.

Ούτε έναν ούτε δύο αλλά 21 ξένους παίκτες αριθμεί το ερυθρόλευκο ρόστερ. Σαφείς αποδείξεις (πέραν ελαχίστων περιπτώσεων όπως αυτή του εξαιρετικού Κασάμι, του αμφιλεγόμενου Αφελάι και του μπαρουτοκαπνισμένου Αμπιντάλ) για το ανώτερο επίπεδο ποιότητάς τους δεν προκύπτουν.

Ασφαλώς, ο καθρέφτης είναι το γήπεδο και εκεί θα αποδειχθεί κατά πόσο οι εν πολλοίς άγνωστοι στο ευρωπαϊκό (και όχι μόνο στο ελληνικό) ποδοσφαιρικό κοινό συγκεκριμένοι ποδοσφαιριστές θα καταφέρουν να μπουν επαξίως στα παπούτσια του Μανωλά, του Χολέμπας, του Σάμαρη (κ.ο.κ.) και να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο Ολυμπιακός πούλησε (και) τον Χολέμπας και αντί να αγοράσει ποδοσφαιριστή στη θέση του θυμήθηκε ότι έχει τον Μπονγκ, ο οποίος ήταν για να φεύγει. Εισέπραξε περίπου 200 εκατ. ευρώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια (+77 εκατ. από παραχωρήσεις παικτών!) και ζήτημα είναι αν έχει ξοδέψει 15-20 από αυτά για αγορές παικτών (και ενώ ακούγεται ως υπερβολή το ότι έδωσε 3 εκατ. ευρώ για τον άγνωστο Μπενίτες). Τουναντίον βολεύεται με ελεύθερους και δανεικούς.

Χρυσώνει το χάπι η επιστροφή του Μήτρογλου; Μα και αυτός ήλθε πίσω για να αναστηλωθεί, να ξαναφτιάξει το όνομά του και να γυρίσει στην Αγγλία ώστε να αποδείξει ότι η θέση του είναι εκεί, όχι εδώ. Κάποιος που σκέφτεται εμπαθώς θα μπορούσε να πει ότι μια χαρά βολεύτηκε ο Ολυμπιακός με την μπερδεμένη ιστορία του Μεξικανού Πουλίδο τον οποίο περίμενε ένα ολόκληρο καλοκαίρι ώσπου να συμπεράνει ότι δεν θα έρθει ποτέ, για να οδηγηθεί τελικά στον δανεισμό του Μήτρογλου. Εμπαθώς ή αληθώς;