Παρέλαση μέσα στην Ιστορία

Είναι άδικο να περιορίζεσαι στην εξήγηση ενός «εγκλήματος» χωρίς αναφορά στο ίδιο το «έγκλημα». Οταν ακόμη και μια σελίδα από τον «Λεωνή» ισοδυναμεί με δεκάδες σελίδες μιας εμβριθούς ιστορικής ανάλυσης σε σχέση με την εποχή στην οποία τοποθετείται το βιβλίο αυτό: «Οταν συνέβηκαν όλα αυτά, και συνέβηκαν μέσα σε μια στιγμή, ο Λεωνής άξαφνα άρχισε να συλλογίζεται μια άλλη φορά που είχε βρεθεί σε μια ανάλογη περίσταση, τότε που είχε μπει στην Πόλη ο Αυτοκράτορας των Γερμανών (…) Τώρα είχε πάρει κι αυτός την Πόλη (σ.σ.: εννοεί τον αρχιστράτηγο των συμμαχικών δυνάμεων του Ανατολικού Μετώπου), σαν και τόσους άλλους καβαλάρηδες στο κύλισμα των αιώνων. Την είχε πάρει χωρίς έρωτα, τούτο ήταν φανερό, και δεν είχε όρεξη να την κρατήσει. Ισως να μην ήξερε κι ο ίδιος τι θα την έκανε και να στεναχωριόταν. Μα τι σημασία έχουν αυτά; Ο,τι ήθελε ας την έκανε, δεν ήταν αυτό το ζήτημα. Το μεγάλο ζήτημα ήταν η παράξενη γοητεία που κατείχε τώρα τον Λεωνή καθώς του φαινότανε πως η Πόλη, η Ευρώπη, ο κόσμος δεν ήταν πια άλλο τίποτε παρά μια απέραντη σκηνή θεάτρου, όπως άλλοτε ο Κήπος του Ταξιμιού, μια σκηνή όπου κουνιότανε τα έθνη, τα στρατεύματα, οι αρχηγοί καβάλα σε μεγάλα άλογα των παρελάσεων, και έπαιζαν θαρρείς μια παράσταση, σύμφωνα με κάποιο μυστικό και ακατανόητο ρυθμό. Πήγαιναν, έρχονταν, παραχωρούσαν την θέση τους ο ένας στον άλλον, έκαναν υποκλίσεις. Ηταν ένα φανταστικό, γιγάντιο μενουέτο, ήταν η Ιστορία. Και ο Λεωνής ήταν κι αυτός μέσα στην Ιστορία. Με το δίκoχο τον ελλήνων προσκόπων και με το μεγάλο κοντάρι του και με ένα μαβί μαντήλι γύρω στον λαιμό, περιδιάβαζε μέσα στην Ιστορία και χαιρετούσε τα επίσημα πρόσωπα και έκανε παρέλαση».