Ερυθρό, το χρώμα της εξουσίας

Διηγούμαστε όλο και πιο σιγανά, αφού νιώθουμε πως κάποιος θα μας ακούσει και θα «ξυπνήσει»… Διηγούμαστε πλέον σουρεαλιστικές ιστορίες που ακούγονται παράξενες και (είναι) κυρίως δυσνόητες για τους Πολύφημους που απολαμβάνουν τον ύπνο στη σπηλιά της εξουσίας τους, υποτιμώντας τον «Κανένα» που καραδοκεί με την πένα στο χέρι…

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος έπιασε τον χρωστήρα του και σκάρωσε έναν πίνακα που ονομάστηκε «El Espolio: O διαμερισμός των ιματίων του Χριστού»… Ο Ελ Γκρέκο είχε λάβει παραγγελία για το έργο του από τον Καθεδρικό Ναό του Τολέδο. Η Εκκλησία ήταν τότε (και εις τους αιώνας των αιώνων είναι) η εξουσία που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Ο έλληνας δημιουργός έδωσε στα ιμάτια του Χριστού χρώμα ερυθρό και, όπως ανέλυσαν οι σοφοί εικαστικοί ειδήμονες χρόνια αργότερα, το έπραξε θέλοντας κάτι να τονίσει ιδιαίτερα.

Το έντονο ερυθρό κυριαρχεί στον πίνακα του Γκρέκο αποδίδοντας το θεϊκό πάθος με τρόπο μοναδικό και αδιαμφισβήτητο. Στο χρώμα του πάθους και της εξουσίας επέλεξε να βυθίσει το πινέλο του ο Θεοτοκόπουλος για να καταδείξει το επικείμενο μαρτύριο του Θεανθρώπου! Δεξιά του Χριστού, άνδρας με πράσινο μανδύα προσπαθεί να αφαιρέσει το κόκκινο ένδυμα ενώ κάτω, στα κίτρινα ντυμένος, άλλος άνδρας δοκιμάζει αν τα καρφιά είναι μυτερά και αποτελεσματικά… Και αριστερά του Χριστού ο στρατιώτης με την πανοπλία, εκπρόσωπος της επί Γης (πραγματικής) εξουσίας, παρακολουθεί σχεδόν απαθής το Θείο Δράμα.

Οι παπάδες της εποχής αρνήθηκαν να πληρώσουν τον Ελ Γκρέκο με όσα ζήτησε, επικαλούμενοι ένα λάθος στον καμβά του ζωγράφου: ο στρατιώτης φορούσε πανοπλία, κάτι εντελώς παράδοξο για τη ρωμαϊκή εποχή στην οποία είναι τοποθετημένος χρονικά ο πίνακας. Οι «μονόφθαλμοι» εκπρόσωποι του Θεού επί Γης δεν μπόρεσαν να διακρίνουν την αλληγορική σημασία της πανοπλίας: η εξουσία, σκληρή και στιλπνή, δεν έχει «ένδυμα», απλά πάνω της αντανακλά (όπως στον πίνακα) τη δύναμη… Το αριστούργημα του Θεοτοκόπουλου έμεινε στην Ιστορία και διδάσκει, όσους μπορούν και διακρίνουν πίσω από τα παιχνιδίσματα των χρωμάτων, ότι: η εξουσία προσεταιριζόταν (έστω ανακλαστικά) τον Θεό για να καλύψει το σκληρό της πρόσωπο και για να λάβει συγχωροχάρτι για τις αμαρτίες της, από την πρώτη ημέρα της εφεύρεσης του Θείου…

Το πρωτάθλημα που αρχίζει σήμερα δεν θα θυμίζει σε τίποτα έναν πίνακα του Ελ Γκρέκο. Το κόκκινο θα κυριαρχεί, με το πράσινο να προσπαθεί και όλες τις υπόλοιπες χρωματικές αποχρώσεις να λειτουργούν ως φόντο στον καμβά. Ισως ένα έργο του Τζάκσον Πόλοκ να ταίριαζε περισσότερο στο ξεκίνημα της Σούπερ Λίγκας. Ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός απηχεί περισσότερο την ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα από την κλασική δομή του Θεοτοκόπουλου.

Και επειδή έχουμε μάθει να ωραιοποιούμε και να εξωραΐζουμε πρόσωπα και καταστάσεις, όσο κι αν προσπαθούν οι έλληνες καλλιτέχνες των ποδοσφαιρικών τεχνών σε επίπεδο συλλογικό, μουντζούρες θα παράγουν στο διηνεκές, μέχρι να αποδεσμευθούν από τις απαιτήσεις των κρατούντων.

Ετσι, περικυκλωμένοι από την κάθε λογής εξουσία και τους κάθε είδους ευλογούντες αυτήν, είμαστε καταδικασμένοι να απαντέχουμε κάθε χρόνο το θαύμα που δεν έρχεται ποτέ. Στο μεταξύ γεμίσαμε ρυτίδες περιμένοντας…

«Του χρόνου» λέμε, «αύριο» λέμε, και μέσα σ’ αυτές τις μικρές αναβολές παραμονεύει ένα πελώριο ποτέ!

Καλή χρονιά…