Διαγραφές φοιτητών

Διαγραφές φοιτητών

Ηλίας Μπέλχιτερ

ΦΟΙΤΗΤΗΣ

«Διευκρινίσαμε πρόσφατα στη Βουλή, αλλά και μέσω του Τύπου, πως σχετικά με τους “λιμνάζοντες” φοιτητές ο νόμος θα εφαρμοστεί και στο τέλος του τρέχοντος ακαδημαϊκού έτους, δηλαδή στις 31/8/2014, οι “λιμνάζοντες” θα διαγραφούν». Με αυτή τη λιτή ανακοίνωση ο νέος υπουργός Παιδείας με το «καλημέρα» επιδιώκει την άμεση διαγραφή όλων εκείνων των φοιτητών που βρίσκονται επί πτυχίω, αλλά για τον άλφα ή τον βήτα λόγο έχουν απομακρυνθεί από το πανεπιστήμιο και οι οποίοι υπολογίζονται σε 180.000 ανθρώπους.

Ετσι λοιπόν φέτος τον Σεπτέμβρη αυτοί οι φοιτητές, σύμφωνα με το υπουργείο, θα αποτελέσουν οριστικά και αμετάκλητα παρελθόν για τα ιδρύματα. Μέσα σε αυτές τις 180.000 περιπτώσεις θα συναντήσουμε ανθρώπους οι οποίοι εργάζονται, ενδεχομένως και σε διαφορετική πόλη από εκείνην που σπουδάζουν, ανθρώπους που παλεύουν να πάρουν το δεύτερο πτυχίο τους, ανθρώπους  που είτε έκαναν οι ίδιοι οικογένεια είτε αντιμετώπισαν κάθε είδους οικογενειακό ή κοινωνικό πρόβλημα, το οποίο τους ανάγκασε να διακόψουν τις σπουδές τους, ανάμεσα σε εκείνους που επέλεξαν οικειοθελώς να μη συνεχίσουν. Η πολυπόθητη λοιπόν εκκαθάριση των μητρώων μπορεί να επιτευχθεί άνευ κόστους απλά ανατρέχοντας στις δηλώσεις μαθημάτων των τελευταίων εξαμήνων, ώστε να εντοπισθεί η τελευταία κατηγορία. Για όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις που είναι πιο σύνθετες οφείλουμε να επιδείξουμε ένα κοινωνικό πρόσωπο και να ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους που εν μέσω κρίσης επέστρεψαν για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους έπειτα από μια μακρά περίοδο αποχής, καθώς και εκείνους που προσπαθούν με αργούς μεν ρυθμούς να ολοκληρώσουν τους στόχους τους. Θα ρωτήσει κάποιος: Τώρα το θυμήθηκαν; Πού ήταν και τι έκαναν τόσα χρόνια; Μπορούμε σε περίοδο κρίσης να σπαταλάμε πόρους των ιδρυμάτων για αυτούς τους φοιτητές;

Στις δύο πρώτες ερωτήσεις για να υπάρξει σαφής απάντηση θα πρέπει κανείς να εξετάσει ατομικά την κάθε περίπτωση, ώστε να βγάλει το συμπέρασμά του. Εκτός και αν έχουμε μετατραπεί σε μία κοινωνία ανθρωποφάγων, δεν μπορούμε να τσουβαλιάζουμε ανθρώπους χωρίς να γνωρίζουμε τις ανάγκες ή τις περιστάσεις που τους οδήγησαν να απομακρυνθούν από τις σπουδές τους. Οσον αφορά τους πόρους όμως, και αυτό πρέπει να γίνει απόλυτα κατανοητό, όλοι οι φοιτητές άνω του 6ου έτους επιβαρύνουν τα ιδρύματά τους μόνο με όσες έξτρα κόλλες αναφοράς καταναλώνουν σε κάθε εξεταστική περίοδο. Αλλωστε, μετά το περίφημο ν+2 κανένας φοιτητής, ενεργός ή ανενεργός, δεν δικαιούται δωρεάν συγγράμματα, σίτιση, στέγαση, φοιτητικό πάσο, καθώς και τις εκπτώσεις που απορρέουν από αυτό. 

Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα ερωτήματα τα οποία πρέπει να σκεφτούμε. Εχει το κράτος το ηθικό δικαίωμα να αποφασίζει τυφλά για τις ζωές των άλλων, όταν μάλιστα το ίδιο τους έχει δώσει τη δυνατότητα να τις ορίσουν με ένα συγκεκριμένο τρόπο; Ποιος έχει το δικαίωμα να τσουβαλιάζει ανθρώπους οι οποίοι καταβάλλουν την προσπάθειά τους με το έτσι θέλω; Θέλουμε ένα αυτόνομο πανεπιστήμιο ή το θέλουμε υπηρέτη των ορέξεων του εκάστοτε υπουργού; Σε μια κοινωνία ανέργων, σε μια κοινωνία με κρίση θεσμών και δικαιωμάτων, όπου προελαύνει ο νεοφασισμός, η Ανώτατη Εκπαίδευση μπορεί και πρέπει να τραβήξει αυτά τα άτομα πάλι μέσα της.

Το θαύμα της Μυκόνου,
για μένα Βατερλώ

Ν. Μανιάτης

ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ Ε.Ν.

(Ο μοναδικός φοροφυγάς στη Μύκονο)

Από τη δεκαετία του ’80 άρχισε να αναπτύσσεται τουριστικά το νησί. Τότε το ανακάλυψαν οι νεόπλουτοι της Αθήνας και οι νεοέλληνες του Κολωνακίου που κατέφθασαν στη Μύκονο αγοράζοντας ό,τι έβρισκαν από σπίτια μέχρι οικόπεδα και μετά αφού βρίσκανε πρόθυμους εργολάβους, μηχανικούς, αρχιτέκτονες άρχισε το όργιο της παράνομης δόμησης, όλοι αυτοί σε συνεργασία με την αμαρτωλή Πολεοδομία.

Ομως και η Ναοδομία έκανε το ίδιο αφού μπορούσες με ένα εκκλησάκι 5 τ.μ. να χτίσεις σπίτι μέχρι και 200 τ.μ. δίπλα ως δήθεν βοηθητικό χώρο της εκκλησίας. Εκεί η ΔΕΗ έδινε ρεύμα αμέσως και ο δήμος νερό.

Τώρα, ας πάμε στη Χώρα της Μυκόνου, εδώ έγιναν εγκλήματα. Ενώ η Χώρα θα μπορούσε με ένα απλό διάταγμα να παραμείνει ως έχει, όλα αυτά ξεπεράστηκαν και έτσι έγινε ένα απέραντο Μοναστηράκι με μαγαζιά ρούχων, τουριστικά, όλα τα έχει ο μπαξές.

Ενώ ανακάλυψαν και τα καταστήματα after, τώρα αρκεί ένα τυροπιτάδικο after για να αδειάσει μια γειτονιά.

Οσο για τις παραλίες, όσοι έχουν καταστήματα και εστιατόρια-ταβέρνες τις θεωρούν ιδιοκτησία τους. Δεν τολμάει άνθρωπος να ξαπλώσει – σε λίγο τον έχουν διώξει κακήν κακώς και πρέπει να νοικιάσει ξαπλώστρα, η τιμή από 10 ευρώ μέχρι 100 την ημέρα στην Ψαρρού. Το νέο λιμάνι δεν έχει τελειώσει ακόμα και τα προβλήματα μεγάλα. Από κοινόχρηστους χώρους κ.λπ. Ειδικότερα τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο το νησί έχει μεγάλο πρόβλημα, αφού αντί για τουρίστες έρχονται χούλιγκαν από όλα τα κράτη. Τώρα, για να μην πολυλογώ, πάρκινγκ ανύπαρκτα. Δρόμοι εκτός του περιφερειακού χάλια, τα ενοικιαζόμενα μηχανάκια κυκλοφορούν παντού. Αστυνομικό τμήμα λειτουργεί υποτυπωδώς. Κέντρο Υγείας προσπαθεί αλλά έχει έλλειψη από υγειονομικό υλικό μέχρι προσωπικό, γιατρούς κ.λπ. Τέλος, η μαύρη εργασία οργιάζει. Από τους 15.000 εργαζομένους μόνο λίγοι δηλώνουν ότι είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ. Η Επιθεώρηση Εργασίας αδιαφορεί. Αυτά και άλλα πολλά θα μπορούσε να γράψει κανείς, αλλά σέβομαι τον χώρο.

Παιδεία και ευεργέτες

Τέλης Σταματάκης                                                                   

ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΟΣ – ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Υπάρχουν ακόμη εθνικοί ευεργέτες; Νομίζω πως ναι. Ακούω Ιδρυμα Ωνάση, Ιδρυμα Νιάρχου, Ιδρυμα Βουδούρη κ.ά. Βλέπω και νοσοκομεία, πινακοθήκες, πολεοδομικές μελέτες και άλλα έργα που κατασκευάζονται χρηματοδοτούμενα από τέτοια ιδρύματα. Ολα αυτά είναι πολύ ωραία. Πάντα στη φτωχή και ρημαγμένη πατρίδα υπήρχαν και κάποιοι πλούσιοι που ήξεραν να χρησιμοποιούν τα λεφτά τους. Και λέω εγώ, δεν έχει σκεφτεί καμία από τις διοικήσεις των πλούσιων και χρησιμότατων αυτών ιδρυμάτων ότι η μεγαλύτερη ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας σήμερα είναι η παιδεία. Οχι τα πανεπιστήμια ή τα τεχνολογικά ιδρύματα ή ακόμη και τα κέντρα ερευνών. Οχι. Η ίδια η ελληνική παιδεία.

Στις τελευταίες θέσεις διεθνώς, με υπουργούς που αλλάζουν συνέχεια εκπαιδευτικά συστήματα και νόμους, με συνδικαλιστές από πρυτάνεις μέχρι κλητήρες που το μόνο που κοιτούν και τους ενδιαφέρει είναι το μικροσυμφέρον τους και η ματαιοδοξία τους, με φοιτητές που κρατούν μολότοφ αντί για βιβλία – χωρίς βέβαια να ξέρουν το γιατί – και με δασκάλους που αρνούνται και φοβούνται την αξιολόγηση γιατί γνωρίζουν πολύ καλά το χάλι τους.

Δεν θα μπορούσε λοιπόν ένα ή και περισσότερα ιδρύματα εθνικών ευεργετών να ιδρύσουν ένα πανεπιστήμιο, που θα αναλάβουν να το εξοπλίσουν αλλά και να το λειτουργήσουν. Οπου θα διαλέγουν αυτοί τους καθηγητές, Ελληνες και ξένους που θα μπορούν αλλά και θα δέχονται να αξιολογηθούν, όπου οι φοιτητές θα μπαίνουν χωρίς εξετάσεις αλλά με ειδικά κριτήρια απόδοσης από τη Μέση Εκπαίδευση, καθώς και κριτήρια διαγωγής και οικονομικών δυνατοτήτων. Ακόμη και κριτήρια χαρισμάτων ορισμένων παιδιών. Το ίδιο βέβαια θα μπορούσε να γίνει και στη Μέση ή και στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, όπου το αλαλούμ είναι το ίδιο, αν όχι μεγαλύτερο.

Εγώ το μόνο που προσφέρω είναι η ιδέα ίδρυσης, χρηματοδότησης και διαχείρισης, από ένα ή και περισσότερα μαζί ευεργετικά ιδρύματα, ενός μη κερδοσκοπικού φορέα που θα φτιάξει και θα λειτουργήσει πρότυπα σχολεία όλων των βαθμίδων και που θα μπορούσε να γίνει πιλότος για τη λειτουργία και των κρατικών σχολείων και πανεπιστημίων αργότερα.

Σκεφθείτε ένα μεγάλο πανεπιστήμιο με φοιτητές που θέλουν να σπουδάσουν, καθηγητές που ξέρουν και θέλουν να μεταδώσουν τις γνώσεις τους, έρευνα με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση και επαφές και συνεργασία με τα πιο γνωστά εκπαιδευτικά ιδρύματα του κόσμου. Σκεφθείτε γυμνάσια και λύκεια με καθηγητές σε συνεχή μετεκπαίδευση, με εργαστήρια και με μαθητές που έχουν πλήρη απασχόληση στη μάθηση και στον αθλητισμό.

Ακραίος φανατισμός

Βασίλης Μαγκλάρας

Οχι, δεν μπορεί να είναι ο Θεός μας. Δεν μπορεί ο Θεός της αγάπης, της συμπόνιας, της συγχώρεσης να έχει αφήσει τη διαθήκη σε ένα λαό που εξοντώνει τα δημιουργήματά του. Δεν μπορεί να «αποστρέφει το βλέμμα Του» από τη ματωμένη Γάζα. Είχα μια ελπίδα στον Σιμόν Πέρες, τον τρίτο της παρέας Ράμπιν – Αραφάτ που βραβεύτηκαν με το Νομπέλ Ειρήνης. Δυστυχώς, δεν υπερασπίστηκε την κληρονομιά που άφησαν οι άλλοι δύο ώστε να συγκρατήσει την εξαλλοσύνη του Νετανιάχου. Δεν ξέρω τα γεωπολιτικά παιχνίδια της περιοχής ούτε τα κοστολόγια της μυστικής διπλωματίας που προσμετρούν εκατόμβες θυμάτων στην επιτυχία του σκοπού τους. Δεν θέλω να πέσω στον αντιλογισμό της αποτροπής ενός ακραίου Ισλάμ, ενοχοποιώντας έναν ανήμπορο λαό και τη Χαμάς. Είδα τα κατορθώματα της Δύσης στο Ιράκ και στην ανατρεπτική επιχείρηση της Ισλαμικής Ανοιξης τι απέδωσε σε αίμα και πού βύθισε τους λαούς του μεσογειακού τόξου από την Τυνησία μέχρι τη Συρία.  Οπως είδα πώς «εξοντώθηκε» στο Αφγανιστάν η Αλ Κάιντα ρίχνοντας τη χώρα στην αβεβαιότητα και στα νύχια των πιο αδίστακτων ομάδων θρησκευτικού φανατισμού και κοινωνικής καθυστέρησης. Οπως επίσης είδα με τι λεκτικό ζήλο αντιμετώπισαν οι ηγεσίες των μεγάλων δυνάμεων το δολοφονικό τσούρμο της Μπόκο Χαράμ, χωρίς να ασχοληθούν έμπρακτα για τις μαζικές δολοφονίες της.

Βέβαια για να εξυπηρετηθούν όλα αυτά χρειάζεται ένας μόνο συνεργός, ο ακραίος φανατισμός. Η τύφλωση που μολύνει το μυαλό και οπλίζει τη ψυχή, δημιουργώντας ανθρωπόμορφα τέρατα έτοιμα να κατασπαράξουν από ικανοποίηση και να ενδώσουν στα πλέον σκοτεινά σχέδια των ηγεσιών τους. Τι να πεις! Να μας φιλάει ο Θεός απ’ τους φανατικούς. Γιατί δεν λείπουν από καμία χώρα και σε καμία εποχή και μη νομίσετε ότι δεν ζουν ανάμεσά μας, απλώς οι συνθήκες δεν ευνοούν την ανάδειξή τους για την ώρα.

Και ο ισραηλινός λαός βέβαια δεν είναι αυτοί. Είναι οι χιλιάδες ισραηλινοί διαδηλωτές κατά του πολέμου που συγκεντρώθηκαν στο Τελ Αβίβ, ανάβοντας ισάριθμα κεράκια με τα θύματα στη Γάζα και γράφοντας με τις φλόγες τους «συγχωρήστε μας». Αυτοί είναι ο ισραηλινός λαός. Στην Γάζα δεν αιμορραγεί η παλαιστινιακή πληγή αλλά η ανθρωπότητα ολόκληρη.