Ο μακρύς ανήφορος του Ολάντ

Η γαλλική οικονομία σημείωσε στασιμότητα κατά το πρώτο εξάμηνο του 2014. Ούτε ένας στους πέντε ψηφοφόρους δεν πιστεύει πια στην ικανότητα της σοσιαλιστικής κυβέρνησης να πετύχει την ανάκαμψη και να ανακόψει την αύξηση της ανεργίας. Κι όμως: ο Φρανσουά Ολάντ μπορεί να επανεκλεγεί πρόεδρος το 2017! Για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή η Δεξιά είναι διαιρεμένη. Δεύτερον, επειδή υπάρχει ένας «μπαμπούλας» που λέγεται Μαρίν Λεπέν.

Για να συμβεί αυτό, βέβαια, πρέπει ο πρόεδρος να κάνει και κάτι.

Χθες ήταν η περίφημη rentrée, η επιστροφή δηλαδή από τις διακοπές. Και σημαδεύτηκε από δύο γεγονότα. Τη συνέντευξη του Ολάντ στη «Μοντ», όπου ο πρόεδρος έδωσε έμφαση στην εξωτερική πολιτική, λέγοντας ότι η κατάσταση στον κόσμο είναι η πιο δύσκολη από το 2001. Και την ανακοίνωση του 69χρονου πρώην πρωθυπουργού Αλέν Ζιπέ ότι θα διεκδικήσει το χρίσμα του κεντροδεξιού UMP για την προεδρία της χώρας.

Πέρυσι τέτοιον καιρό ο Ολάντ είχε πει ότι η ανάκαμψη «είναι εδώ». Αλλά οι Γάλλοι ακόμη την περιμένουν. «Πίστευε ότι η κατάσταση θα βελτιωνόταν και ότι θα ήταν σε θέση να δείξει πως τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα από τις προβλέψεις» λέει στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» ο Λοράν Μπουβέ, καθηγητής πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Versailles-Saint-Quentin. «Ολοι αναγνωρίζουν όμως ότι δεν είναι έτσι. Η rentrée θα είναι κάτι περισσότερο από δύσκολη».

Ο γάλλος πρόεδρος έχει παγιδευθεί. Τον περασμένο Ιανουάριο εξήγγειλε μια πολιτική υπέρ των επιχειρήσεων – την οποία ονόμασε Σύμφωνο Ευθύνης – για την οποία δέχθηκε επιθέσεις από την αριστερή πτέρυγα του κόμματός του. Η πολιτική αυτή δεν έχει αποδώσει ακόμη αποτελέσματα. Και οι επιθέσεις αναμένεται να ενταθούν.

Για να μη δώσει την αίσθηση της αδράνειας, ο αρχηγός του γαλλικού κράτους υπόσχεται να «επιταχύνει». Ομως στη χθεσινή του συνέντευξη δεν εξήγγειλε κάτι καινούργιο στον οικονομικό τομέα. Σε μια παραχώρηση προς την αριστερή του πτέρυγα υπαινίχθηκε απλώς ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας θα υπερβεί φέτος το 3% και ότι «ο ρυθμός της δημοσιονομικής προσαρμογής στην Ευρώπη πρέπει να προσαρμοστεί στην έκτακτη κατάσταση που αντιμετωπίζουμε». Κατά τ’ άλλα, επανέλαβε την απόφαση της κυβέρνησης να μην αλλάξει η οικονομική πολιτική. Σύμφωνα πάντως με κάποιες φήμες, ετοιμάζει ένα φορολογικό «δώρο» ύψους 4,5 δισεκατομμυρίων ευρώ.

ΜΕ ΤΟ ΟΠΛΟ ΠΑΡΑ ΠΟΔΑ. Σε μια τέτοια «έκτακτη κατάσταση», το πιο ασφαλές είναι να δώσεις έμφαση στην εξωτερική πολιτική, την πραγματική, αυτήν που οδηγεί στην ειρήνη ή στον πόλεμο. Και εδώ ο Φρανσουά Ολάντ είναι πράγματι δραστήριος. Οπως έγραψε χθες η «Μοντ», είναι ο πρόεδρος της 5ης Δημοκρατίας με τη συχνότερη προσφυγή στην ισχύ των όπλων σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Τον Ιανουάριο του 2013 έστειλε στρατό στο Μαλί. Στη συνέχεια έκανε το ίδιο στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Ηταν έτοιμος να λάβει μέρος στον βομβαρδισμό της Συρίας, που θα ξεκινούσε στις 31 Αυγούστου 2013, αλλά την τελευταία στιγμή ο Ομπάμα έκανε πίσω. Και τώρα αποκαλύπτει στη «Μοντ» ότι έδωσε ήδη εντολή να παραδοθούν όπλα τόσο στους αντάρτες της Συρίας όσο και στους Κούρδους του Ιράκ. Πρότεινε επίσης να διεξαχθεί μια διεθνής σύνοδος για την ασφάλεια του Ιράκ και την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους, ανάλογη με τη σύνοδο που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Μάιο στο Παρίσι για τους τζιχαντιστές της Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία.