[Ανάλυση] Γαλάζιος αλυτρωτισμός

Ο εγγονός ενός ξεριζωμένου του 1922 με ρετιρέ στη Νέα Σμύρνη και κληρονομητέο εξοχικό στην Ανάβυσσο είναι σχεδόν βέβαιο ότι αυτές τις ημέρες ξεφυσά πάνω από το εκκαθαριστικό του ΕΝΦΙΑ και όχι πάνω από το προσχέδιο του Αντιρατσιστικού. Ακόμη κι αν είναι σκληροπυρηνικός δεξιός από παιδί, με αμέτρητες εργατοώρες στα γραφεία της ΟΝΝΕΔ και στις τοπικές της ΝΔ. Αυτό προφανώς το αντιλαμβάνονται οι 38 γαλάζιοι βουλευτές που επιχειρούν να ξεσηκώσουν το πολιτικό σύμπαν αυγουστιάτικα με ιαχές για τις αλύτρωτες πατρίδες και τις γενοκτονίες που υπέστη ο Ελληνισμός στην Ανατολία.      

Η ομαδική αντίδραση, παραμονές της συζήτησης και ψήφισης του νέου ποινικού οπλοστασίου κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, ήταν αναμενόμενη. Και σε έναν βαθμό κατανοητή. Πολιτικά εξηγείται μια προσπάθεια εξισορρόπησης των εντυπώσεων από μια νομοθετική πρωτοβουλία που  προωθείται κυρίως λόγω της πίεσης του ΠΑΣΟΚ. Σχεδόν επί μία διετία στο γαλάζιο στρατόπεδο εκινούντο με τη βεβαιότητα ότι είχαν το πάνω χέρι στο θέμα του Αντιρατσιστικού μπλοκάροντας τις νομοθετικές αλλαγές. Η στροφή δεν πρέπει να φαίνεται απότομη και, ταυτόχρονα, να δικαιολογείται στο συντηρητικό ακροατήριο. Μια προσθήκη για τις γενοκτονίες, που έρχεται με την απαίτηση των γαλάζιων βουλευτών, μπορεί να επαναφέρει στη θέση τους τα ζύγια – και ο αντιρατσιστικός νόμος να πετάξει, επιτέλους, ψηλά.            

Σε μια πολιτική σκηνή που λειτουργεί με όρους θεάματος και στηρίζεται στον εντυπωσιασμό κατανοητοί είναι και οι μελοδραματισμοί των βουλευτών. Ο θυμός και η απόγνωση πρέπει να ανταγωνίζονται την εικόνα του Νίκου Ξανθόπουλου, την ώρα που αναζητούσε τη χαμένη φαμίλια του στην ενδοχώρα της Ιωνίας.

Δυσεξήγητο, ωστόσο, είναι γιατί οι γαλάζιοι βουλευτές επιλέγουν για μια νομοθετική ρύθμιση που είχε προεξοφληθεί να φαίνεται ότι δημιουργούν κλοιό πιέσεων στο Μέγαρο Μαξίμου. Αν εκτιμούν ότι η ΝΔ βγαίνει πολιτικά τραυματισμένη από την ψήφιση του Αντιρατσιστικού, είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να απαλύνει τις πληγές της μια κίνηση με χαρακτηριστικά εσωκομματικής ανταρσίας. Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που για την προσθήκη ως προς τις γενοκτονίες υπάρχει από καιρό μια συμφωνία κορυφής στον κυβερνητικό συνασπισμό.

Επί της ουσίας, το θέμα δεν είναι περίπλοκο, νομικά και πολιτικά. Το μεγαλύτερο αγκάθι – του διαχωρισμού, δηλαδή, της άρνησης των γενοκτονιών από την αμφισβήτηση ως έκφραση γνώμης – είχε ήδη ξεπεραστεί με τη ρύθμιση που κατάρτισε το υπουργείο Δικαιοσύνης. Στη δημοκρατία δεν διώκονται οι απόψεις κι αυτό ήδη προστατευόταν. Η αποσαφήνιση ότι η παραβατική συμπεριφορά αφορά όλες τις γενοκτονίες που έχει αναγνωρίσει η ελληνική Βουλή δεν μεταβάλλει το νομοθετικό πλαίσιο και την πραγματικότητα. Γιατί, όπως παραδεχόταν χθες και ένας από τους υπογράφοντες βουλευτές, στη χώρα μας καταγράφονται κρούσματα ρατσισμού και αντισημιτισμού, αλλά «οι Πόντιοι είναι θύματα μόνο στα ανέκδοτα…».    

Συνεπώς, οι γαλάζιοι πιέζουν το Μαξίμου για να εκτονώσουν πιεσμένους εαυτούς και ψηφοφόρους. Και γι’  αυτό μάλλον ο ΕΝΦΙΑ φταίει και όχι το Αντιρατσιστικό…