Υπάρχει και φιλότιμο;

Αν τη δεις σαν ξεχωριστή είδηση την επίσπευση των έργων καθαρισμού των γηπέδων, του κολυμβητηρίου και του περιβάλλοντος χώρου των κλειστών γυμναστηρίων του Ολυμπιακού Χωριού είναι ένα ιδιαίτερα θετικό βήμα.

Αν όμως δίπλα σε αυτή την είδηση προστεθούν οι δηλώσεις των ελλήνων καταδυτών από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Βερολίνου τότε μόνο θλίψη, πίκρα και συναισθήματα οργής μπορεί να κυριεύσουν τον ουδέτερο αναγνώστη.

«Προσωπικά δεν έχω στόχο!  Η προπόνηση που έχω κάνει δεν είναι για να έχω στόχο αλλά για ό,τι καλό βγει, και δεν μπορώ να προβλέψω κάτι από τη στιγμή που οι συνθήκες δεν μου επέτρεψαν να προπονηθώ όπως θα έπρεπε για αυτούς τους αγώνες. Αν τα καταφέρω τελικά, τα κατάφερα· το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι αυτός ο στόχος…» είπε ο Στέφανος Παπαρούνας, συγκλονίζοντας. Τον άκουσε κανείς;

Ο πρωταθλητής μας έμεινε εκτός δωδεκάδας τελικού (16ος) από βατήρα ενός μέτρου, αλλά αυτός ήταν ουσιαστικά ο πρώτος του αγώνας, καθώς πισίνα (ο Θεός να την κάνει…) είχε στη διάθεσή του μόνο το καλοκαίρι στην Ελλάδα.

Δίπλα του ο 21χρονος Μιχάλης Φαφαλής έμεινε ακόμα πιο πίσω (25ος στους 26). Αν δεν θυμάστε, είναι ο νεαρός που τραυματίστηκε στη μέση όταν έσπασε ο βατήρας στο προπονητήριο του Αγίου Κοσμά! Τι να πουν αυτά τα παιδιά, λοιπόν, όταν βλέπουν σήμερα, δέκα χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας (όπου είχαμε μάλιστα και χρυσό στις καταδύσεις με Μπίμη και Συρανίδη), να καθαρίζεται τώρα το κολυμβητήριο στο Ολυμπιακό Χωριό, ενώ το – άλλοτε στολίδι – κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ να σαπίζει εγκαταλειμμένο από τους αρμόδιους.

Μόνο ως ειρωνεία μπορεί να το εκλάβει κανείς το να καθαρίζεται ένα κολυμβητήριο όχι για να προπονηθούν οι αθλητές αλλά για να είναι έτοιμο μαζί με τις άλλες εγκαταστάσεις για να παραχωρηθούν οι χρήσεις τους σε άλλο φορέα του Δημοσίου ή των ΟΤΑ.  Μα το Δημόσιο είχε τόσα χρόνια τις εγκαταστάσεις και αυτός είναι από τους βασικότερους λόγους που οι αθλητές μας πάνε στις μεγάλες διοργανώσεις με τριτοκοσμικές συνθήκες προετοιμασίας.