«Θέλουν να μας γυρίσουν στον Μεσαίωνα»

Μέχρι πριν από μερικές ημέρες η 20χρονη Μπιριτάν βρισκόταν στα βουνά του συριακού Κουρδιστάν κοντά στο Ρας Αλ Αΐν, στα σύνορα με το Ιράκ. Επειτα από την κατάταξή της στις Κουρδικές Μονάδες Λαϊκής Προστασίας (YPG) κατάφερε να γίνει επικεφαλής μιας από τις περιφερειακές ταξιαρχίες του κουρδικού στρατού. Μέχρι πριν από μερικές ημέρες, η Μπιριτάν βρισκόταν στην πρώτη γραμμή της μάχης του κουρδικού λαού κατά των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους στη χειμαζόμενη από τον Εμφύλιο Συρία.

«Επιλέξαμε να πεθάνουμε στο όνομα της ελευθερίας των γυναικών. Οχι, εμείς δεν παντρευόμαστε, δεν μπορούμε να αφοσιωθούμε στην οικογένεια γιατί μπορεί να πεθάνουμε ανά πάσα στιγμή. Το πεδίο της μάχης είναι για μένα κάτι το ιερό, μου θυμίζει τις φίλες μου που σκοτώθηκαν. Αναγκαστήκαμε να πάρουμε τα όπλα διότι οι τζιχαντιστές επιθυμούν να μας γυρίσουν στον Μεσαίωνα και να μετατρέψουν τις γυναίκες σε σκλάβες» δήλωσε η ίδια πριν από μερικές ημέρες, λίγο πριν να χάσει της ζωή της από τα πυρά των μαχητών του «χαλίφη» Αμπού Μπακρ Αλ Μπαγκντάντι.

Στην ιστορία του κουρδικού λαού, οι Πεσμεργκά, οι Κουρδικές Ενοπλες Δυνάμεις, αποτελούν ένα ένδοξο κεφάλαιο. Ομως στις τάξεις τους δεν περιλαμβάνονται μόνο άνδρες αλλά και χιλιάδες γυναίκες. Στη Συρία, όπου υπηρετούσε η Μπιριτάν, 16.000 Κούρδισσες αποτελούν το 40% των κουρδικών δυνάμεων στη χώρα. Την ίδια ώρα, από την άλλη μεριά των συνόρων, οι κούρδισσες μαχήτριες είναι οργανωμένες σ’ ένα σύνταγμα τεσσάρων ταγμάτων. Οι γυναίκες-μέλη του συγκεκριμένου συντάγματος ξεκίνησαν να εκπαιδεύονται το 1996 μαζί με τους άντρες-στρατιώτες του κυβερνείου Σουλεϊμανίγια στο Βορειοανατολικό Ιράκ. Οι πρώτες μάχες που έδωσαν ήταν ενάντια στους άνδρες της Δημοκρατικής Φρουράς του Σαντάμ Χουσεΐν κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου – μεταξύ των δυνάμεων του Μασούντ Μπαρζανί, προέδρου της ημιαυτόνομης περιοχής των Κούρδων στο Ιράκ σήμερα, και τις δυνάμεις του Τζαλάλ Ταλαμπανί, προέδρου του Ιράκ μέχρι πριν από σχεδόν τρεις εβδομάδες – που αιματοκύλισε το Κουρδιστάν. Επειτα ακολούθησε η «μεγάλη μάχη για την απελευθέρωση του Ιράκ το 2003», αναφέρει στην ιταλική εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα» η συνταγματάρχης Λαμιάχ Μοχάμεντ Καντίρ, «και οι μάχες κατά των ισλαμιστών της οργάνωσης Ανσάρ Αλ Σούνα στην Χαλάμπτζα».

Σήμερα, η απειλή που υποχρέωσε τις κούρδισσες μαχήτριες να ξαναπάρουν τα όπλα είναι η ίδια στις δύο πλευρές του τεράστιου οροπεδίου του Κουρδιστάν. Είναι η ακραία βία του στρατού των τζιχαντιστών ανταρτών οι οποίοι πέρασαν στο Ιράκ από τις ανατολικές ερήμους της Συρίας κρατώντας στα χέρια τους τη μαύρη σημαία του Ισλαμικού Κράτους. Είναι οι επιδρομείς που εμφανίζονται αποφασισμένοι να δολοφονήσουν εν ψυχρώ όλους τους «άπιστους».

Γι’ αυτό «θα εμποδίσουμε τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους να εγκαθιδρυθούν σε αυτά τα εδάφη με κάθε κόστος. Αναγκαζόμαστε να σκοτώσουμε για να σώσουμε τις ζωές των αγαπημένων μας και των παιδιών μας» δηλώνει αποφασισμένη η Τζιάνε, διοικητής μιας μονάδας του κουρδικού στρατού στη Συρία.

Σκλάβες
Στα εδάφη τα οποία βρίσκονται υπό τον έλεγχό τους οι τζιχαντιστές υποχρεώνουν τις γυναίκες να φορούν το νικάμπ, τις αναγκάζουν να παντρευτούν παρά τη θέλησή τους ή τις πωλούν σαν σκλάβες.