Ο Τσάτουμας στα «ΝΕΑ»: «Τώρα κατάλαβα τι έκανα!»

«Ηταν ίσως ο κορυφαίος αγώνας της καριέρας μου και ουσιαστικά μόλις αρχίζω να συνειδητοποιώ το μέγεθος της επιτυχίας».
Ο ιπτάμενος και ασημένιος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Λούης Τσάτουμας έχει προσγειωθεί πλέον στην Ελλάδα και αποκαλύπτει στην «ΟΜΑΔΑ» γιατί θεωρεί τον τελικό του μήκους της Ζυρίχης έναν από τους καλύτερους αγώνες του.
«Δεν σου συμβαίνει συχνά να μπαίνεις σε έναν μεγάλο τελικό και να ξέρεις ότι έχεις στη διάθεσή σου ουσιαστικά ένα άλμα, άντε το πολύ δύο!
Με τον Δημήτρη (Βασιλικό) είχαμε σχεδιάσει όλο το πλάνο στο πρώτο άλμα και μάλιστα ο στόχος μας ήταν τουλάχιστον για 8.20. Και αυτό διότι είχα ήδη ενοχλήσεις στην ποδοκνημική από τον προκριματικό.
Αυτό με είχε αγχώσει αφού γνωρίζαμε και οι δύο ότι ίσως δεν θα είχα δεύτερη ευκαιρία. Τα καταφέραμε όμως και αυτό είναι το σημαντικό» λέει ο μεσσήνιος πρωταθλητής μας, που κάνοντας ένα γρήγορο φλασμπάκ και γνωρίζοντας ότι θα μπορούσε να έχει την πιο πλούσια μεταλλιοθήκη στην ιστορία του ελληνικού στίβου αποφαίνεται: «Δεν μετανιώνω για τίποτε και αν γύριζα τον χρόνο πίσω θα έκανα τα ίδια. Ακόμα και τα τρία άκυρα στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου έγιναν για κάποιον λόγο. Ξέρω ότι έχω χάσει μεγάλες ευκαιρίες, αλλά κρατάω τη διάρκεια και τον σεβασμό φίλων και αντιπάλων όταν κάνω σταθερά μεγάλα άλματα σε ξεχωριστούς αγώνες, όπως τα Diamond League».
Στην τελευταία προσπάθεια του αντιπάλου του, πριν από λίγους μήνες, έχασε ένα μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κλειστού Στίβου του Σόποτ αλλά δεν λύγισε. Το αντίθετο: «Θεωρώ πολύ σημαντικό το να σηκώνεσαι έπειτα από κάθε χτύπημα. Αυτή τη φορά παρατηρώντας τον Γάλλο στο τέλος να κάνει καλό άλμα, αλλά να μη με ξεπερνά, είπα μέσα μου: επιτέλους κάθησε και σε μας μια φορά».
Με τον Δημήτρη Βασιλικό προπονείται σχεδόν μια δεκαετία και βρίσκονται με κλειστά μάτια. «Ταιριάζουμε απόλυτα και αυτό χρειάζεται όταν έχει τόσο θόρυβο στο στάδιο. Αρκεί να μου σφυρίξει και ξέρω πού είναι. Με γνωρίζει τόσο καλά όπως και εγώ και μου έχει πάρει και… στοίχημα για ένα πανελλήνιο ρεκόρ που δεν πίστευα ότι μπορούσα να κάνω εκείνη την ημέρα. Με ηρεμεί στην προπόνηση, αφού την προσαρμόζει ανάλογα με τη διάθεσή μου» λέει για τον προπονητή του, με τον οποίο δικαίως πανηγύρισαν μαζί το μετάλλιο.
«Αν φέρναμε τους αντιπάλους μας στον χώρο όπου προετοιμαζόμαστε θα έκλαιγαν από τα γέλια. Σε κλειστό-ανοιχτό, που ευχόμαστε να μη βρέχει. Φούρνος το καλοκαίρι και ψυγείο τον χειμώνα και φυσικά βρώμικο όσο δεν πάει. Είμαι πεπεισμένος ότι η ψυχή γενικότερα των ελλήνων αθλητών είναι αυτή που κάνει τη διαφορά. Το έχουμε στο DNA μας» λέει και χαμογελάει όταν του θυμίζουμε αυτό που ρωτάνε όλοι.
«Πράγματι, ακόμα και απλός κόσμος στον δρόμο μού λέει: “Βρε παιδάκι μου, πάτα λίγο πιο πίσω”. Δεν είναι έτσι απλό όταν έρχεσαι με φόρα 50 μέτρων. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει τη διαφορά πολλές φορές σε ένα άλμα, μπορεί να παίξει ρόλο τραυματισμός ή οι καιρικές συνθήκες. Εδώ από τους 40 βαθμούς βρεθήκαμε στους 10 στην Ελβετία, το σώμα χρειάζεται προσαρμογή».
Εσωσε την καριέρα του αποφεύγοντας την επέμβαση στην πελματιαία απονεύρωση που τον ταλαιπωρούσε 16 μήνες και βλέπει μπροστά.
Στα 32 του δεν τον αγχώνει το αγωνιστικό τέρμα της καριέρας του, αλλά όπως λέει «θα ήταν όνειρο ζωής να κλείσει με μια μεγάλη διάκριση, γιατί όχι και με ένα κορυφαίο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο».