ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Τα λάθη του ΕΝΦΙΑ
Ανδρέας Μελεζιάδης ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ (ΔΒ) ε.α.
«Αχός βαρύς ακούστηκε» και «πολλά ντουφέκια έπεσαν» τις τελευταίες μέρες, εξαιτίας του περιβόητου και διαβόητου πλέον ΕΝΦΙΑ. Ακουσα διάφορες συγκεκριμένες διαμαρτυρίες από συμπατριώτες μας, από τους οποίους το ΥΠΟΙΚ ζητούσε όχι απλώς παράλογα, αλλά παρανοϊκά ποσά να πληρώσουν, για ακίνητες περιουσίες, εκ των οποίων αρκετές ήταν ήδη βάρος στον ιδιοκτήτη τους. Πασιφανές ότι είχαν δίκιο.
Μέσα μου, ξύπνησε μια άλλη ιδιότητα, του προγραμματιστή – αναλυτή Η/Υ, την οποία έτυχε να αποκτήσω μετά από κάποιες σπουδές. Φυσικά, αυτές μου οι γνώσεις είναι ελάχιστες και μπορώ να πω και ξεπερασμένες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι αρχές πάνω στις οποίες στηρίζονται έχουν μεταβληθεί.
Καταλήγουμε στη μηχανογραφική ομάδα που ανέλαβε την υλοποίηση της κυβερνητικής απόφασης, καταρτίζοντας τα ανάλογα προγράμματα Η/Υ. Για να γίνει αυτό, πρώτα έπρεπε να εντοπιστούν τα αρχεία, από τα οποία θα ληφθούν τα απαιτούμενα στοιχεία, να εντοπιστούν τα χρήσιμα πεδία τους, να καθοριστούν επακριβώς οι απαιτήσεις του νέου προγράμματος, να γίνει το πρόγραμμα, να τεσταριστεί τόσο σε ακραίες καταστάσεις όσο και σε μέτριο πλήθος πολιτών δοκιμαστικά, να αξιολογηθούν τα αποτελέσματα ως προς την ορθότητά τους και εν συνεχεία να γίνει η παραγωγή των αποτελεσμάτων.
Πριν από αυτά όμως, πρέπει να γίνει σύσκεψη μεταξύ της μηχανογραφικής ομάδας και των εντολοδόχων της παραγωγής για τη ρύθμιση λεπτομερειών. Από όσα παρατήρησα από τα παράγωγα της συγκεκριμένης μηχανογράφησης, έβγαλα το ασφαλές κατά την γνώμη μου συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια πανσπερμία αδόμητων προγραμμάτων που γίνονται πρόχειρα, προκειμένου να εξασφαλιστούν κάποιες εμβαλωματικές λύσεις στις απαιτήσεις των εντολοδόχων.
Για να γίνει λοιπόν αυτό το απερίγραπτο αλαλούμ με τον ΕΝΦΙΑ, πρέπει να υπήρξαν κάποιες από τις καταστάσεις που ακολουθούν, όλες συσσωρευτικώς ή κάποιες από αυτές: Ανεπαρκή στοιχεία στα δεδομένα INPUT, λανθασμένα στοιχεία στα δεδομένα INPUT, ανεπαρκές αριθμητικά προσωπικό, προσωπικό μειωμένων επαγγελματικών δυνατοτήτων, πίεση χρόνου για άμεσα αποτελέσματα, μη δυνατότητα συνεργασίας όλων των παραμέτρων της εφαρμογής, λόγω διαφορετικής δόμησης, ανθρώπινα λάθη των μηχανογράφων, τόσο στη σύνταξη των αρχείων INPUT όσο και στην κατασκευή του προγράμματος, μη εντοπισμός λεπτομερειών για τις οποίες θα έπρεπε να γίνουν διευκρινίσεις.
Κάποιος άλλος, πιο σχετικός με το αντικείμενο, θα μπορούσε να προσθέσει και άλλες. Κάπως έτσι λοιπόν, έγινε όλη η υπόθεση, και τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν. Και φυσικά, και ο νέος προσδιορισμός του ΕΝΦΙΑ, σωστός ή λάθος, θα είναι και πάλι παραγωγή εμβαλωματικής λύσης. Δυστυχώς, έτσι δουλειά δεν γίνεται, τα δε χρήματα που ξοδεύονται πάνε στράφι.
Αντιμετώπιση 
της ανεργίας
Γιώργος Δρακούλης
Η ανεργία δεν είναι μόνο οικονομικό πρόβλημα, αλλά είναι και ένα βαθύτατα κοινωνικοπολιτικό πρόβλημα. Παρά τα πρώτα δειλά αλλά φανερά σημεία οικονομικής ανάκαμψης της Ελλάδας, που μπορούν να μας κάνουν πιο αισιόδοξους για την σταθερότητα και το αύριο της χώρας, η ανεργία ομολογουμένως παραμένει σε υψηλά επίπεδα.
Η ανεργία, ως ένα κοινωνικό αίτημα μείζονος σημασίας που επιζητά άμεσα επίλυση, απαιτεί αφενός ριζικές μεταρρυθμίσεις στους κανόνες της αγοράς εργασίας και της οικονομίας, αλλαγή νοοτροπίας, καινοτόμους μεθόδους και αφετέρου άμεσα ενεργητικά και αποτελεσματικά μέτρα που θα προστατέψουν το μεγαλύτερο αναπτυξιακό κεφάλαιο της χώρας μας, το ανθρώπινο δυναμικό της.
Πράγματι, πολλές πολιτικές έχουν προταθεί κατά καιρούς για την αντιμετώπιση της ανεργίας. Η πιο ουσιαστική λύση, όμως, είναι αυτή που στηρίζεται στις αναπτυξιακές προοπτικές, στη διασφάλιση της βιωσιμότητας των επιχειρήσεων και στην οριστική αφαίρεση των καρκινωμάτων που αφήνουν τη χώρα μας στάσιμη και προκαλούν τις κρατικές και πολιτικές παθογένειες. Νέες θέσεις εργασίας μπορούν να δημιουργηθούν, αρκεί να γίνουν στοχευμένες κινήσεις. 
Είναι αναγκαίο να δοθεί άμεση έμφαση για την εξάλειψη της διαφθοράς, που στοιχίζει σημαντικά στο κράτος και χάνει πολύτιμους πόρους. Παράλληλα, πρέπει να συρρικνωθεί το μεγάλο κράτος, που δεν ευνοεί την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και της επενδυτικής πρωτοβουλίας. Επιπλέον, είναι απαραίτητη η δημιουργία ενός σταθερού φορολογικού συστήματος με ορθολογική φορολόγηση και κοινωνική δικαιοσύνη, που θα ενισχύσει τους μικρομεσαίους, των οποίων έχει μειωθεί σημαντικά η φοροδοτική ικανότητα εξαιτίας της υπερφορολόγησης, να αποτελέσουν σπουδαίο πυρήνα προσφοράς νέων θέσεων εργασίας ιδίως σε νέους. 
Αξίζει να σημειωθεί ότι χρήσιμοι και κρίσιμοι πόροι είτε μέσω ΕΣΠΑ είτε μέσω άλλων ευρωπαϊκών κονδυλίων πρέπει να αξιοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότερο, ενώ είναι απαραίτητη και η ανάπτυξη μιας νέας επαγγελματικής και επιχειρηματικής παιδείας στους νέους.
Οι νέες προοπτικές για ένα καλύτερο αύριο απαιτούν αποφασιστικές αλλαγές. Οσο μένει στα χαρτιά η αναπτυξιακή επίλυση του προβλήματος της ανεργίας στη χώρα μας και όσο ο λαϊκισμός δεν αφήνει να προωθηθούν αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, η οικονομική κρίση θα αποτελεί έναν φαύλο κύκλο με τον οποίο οι πολίτες θα έρχονται ξανά και ξανά αντιμέτωποι.
Υποσχέσεις 
και κόμματα
Τέλης Σταματάκης
Διάβασα κάπου ότι κάποιοι βουλευτές του ΠαΣοΚ πρότειναν ως λύση του προβλήματος της απόλυσης των πρώην σχολικών φυλάκων το να τους χαρίσουν πέντε συντάξιμα χρόνια για να πάρουν πέντε χρόνια νωρίτερα τη σύνταξή τους. Είναι απίστευτο. Δεν έμαθαν τίποτα. Γι’ αυτούς δεν άλλαξε τίποτα. Το ρουσφέτι και μόνον αυτό είναι η λύση σε όλα τα πολιτικά προβλήματα.
Η απάντηση που είχαμε να δώσουμε εμείς οι πρώην πασόκοι στους κοντόφθαλμους συριζαίους όταν μας έλεγαν «μα πώς είναι δυνατόν να ψηφίζετε ακόμη αυτούς που μας έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση αντί να προσπαθείτε να τους βάλετε όλους φυλακή» ήταν ότι έκαναν πολλά λάθη, αλλά τώρα που είδαν τα αποτελέσματα των λαθών τους είναι οι μόνοι που μπορούν να μας βγάλουν από αυτό το βάλτο που μας έριξαν, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, αντίθετα, για να ψαρέψει ψήφους, υπόσχεται στον απογοητευμένο κόσμο ότι δεν θα κάνει τα ίδια λάθη που έκανε το ΠαΣοΚ στο παρελθόν.
Ηρθαν λοιπόν αυτοί οι κύριοι να μας διαψεύσουν. Να μας δείξουν ότι δεν κατάλαβαν τίποτα. Οτι δεν έμαθαν τίποτα. Τίποτα, κύριε Γιούνκερ μας. Μόλις τους αφήσεις τα ίδια θα ξανακάνουν. Και δυστυχώς, αυτό το βιολί έχει αρχίσει εδώ και αρκετό καιρό. Νομίζουν ότι έτσι διαφοροποιούνται από τη Νέα Δημοκρατία. Αντί να κάνουν τη σωστή δουλειά μέχρι το τέλος για να μπορούν να πουν ότι συνέβαλαν και αυτοί στη λύση του προβλήματος όταν και αν αυτό λυθεί, αποφάσισαν να διαφοροποιηθούν χρησιμοποιώντας τις παλιές δικές τους τακτικές και σημερινές του ΣΥΡΙΖΑ, παρ’ όλο που γνωρίζουν ότι ο δρόμος αυτός όχι μόνο δεν λύνει το πρόβλημα αλλά οδηγεί σε εκλογές. Εκλογές που, όπως γίνεται συνήθως σε δύσκολες εποχές και εν μέσω κρίσεως και δύσκολων αποφάσεων, κερδίζουν πάντα οι λαϊκιστές και αυτοί που υπόσχονται τα πάντα. Ασχετα αν μετά ο λαός υποφέρει διπλά, ή, όπως έχει ήδη γίνει στην Ελλάδα, έχουμε ακόμη και εθνικές συμφορές. Πόσο λείπει ένας καλός και διορατικός «διαχειριστής» στην Ελλάδα σήμερα! Πόσο λείπει ένας Κώστας Σημίτης!!
Σκυλιά και εστιατόρια
Γιάκο Ντόγιου
Οχι, να επιτραπούν τα σκυλιά και στα εστιατόρια. Το αξιομνημόνευτο άρθρο στα «ΝΕΑ» του Μιχάλη Μητσού ήταν μόνο αυτό. Αξιομνημόνευτο. Δεν αλλάζει τίποτα. Και εμείς με την γυναίκα μου θα θέλαμε ένα σκυλάκι, όμως ζούμε σε διαμέρισμα και δεν μπορούμε. Ενα άλλο νεαρό ζευγάρι στην πολυκατοικία έχουν, και όταν φεύγουν για τη δουλειά τους αυτό το άμοιρο ζωάκι γαβγίζει οκτώ ώρες. Ταράζοντας την ηρεμία μας. Κάντε μια βόλτα στην Γλυφάδα (όχι τώρα, τον Σεπτέμβριο, τώρα λείπουν) θα δείτε όλα τα πεζοδρόμια, είναι γεμάτα ξέρετε από τι. Στη Γαλλία, τα σκυλιά τα έχουν σε λουρί και στο λουρί πάντα έχουν ένα μικρό σακουλάκι για να μαζέψουν τα περιττώματά τους. Εχουν και ένα μικρό σφουγγαράκι για να μαζέψουν τα υπόλοιπα εάν υπάρχουν. Πολιτισμός δεν είναι να έχουν το σκυλί, είναι να μαζέψουν από πίσω του. Η κατάσταση δεν είναι τόσο δραματική όπως το λέτε εσείς. Δεν είναι, εμείς οι φτωχοί εναντίον όλων. Ούτε είναι ανάγκη να φέρουμε τον Πιραντέλο στο θέμα. Ετσι είναι γιατί έτσι νομίζουμε. Οχι. Είναι, όπως πολύ εύστοχα γράψατε στο τέλος του άρθρου σας το επίπεδο του πολιτισμού μας. Ναι, να μπούνε τα σκυλιά και στα εστιατόρια όταν το επίπεδο του πολιτισμού μας είναι στο επίπεδο να έχουμε σκυλάκια. Πριν δεν δικαιούμαστε.
Λόγος και Δικαιοσύνη
Χρίστος Σχοινάς
ΦΟΥΡΚΑ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑΣ
Διάγων την 9η δεκαετία μου, δεν ενθυμούμαι να έχουν ταλαιπωρηθεί ο λόγος και η Δικαιοσύνη τόσο όσον σήμερον, παρά την ταραχώδη περίοδο. Ακουσα τον κ. Τσίπρα να αποκαλεί ψεύτες και απατεώνες μέσα στη Βουλή τους κ.κ. Σαμαρά και Βενιζέλο και ουδείς αντέδρασε. Εγώ στη θέση των εξυβρισθέντων θα ορμούσα εναντίον των υβριστών αδιαφορών διά τας συνεπείας.
Παρόμοια επίθετα ακούστηκαν και εναντίον του κ. Τσίπρα χωρίς να του κακοφανούν. Φαίνεται πως ο λόγος χάνει τη σημασία του όταν χρησιμοποιείται από τους πολιτικούς αν εξαιρέσουμε τον κ. Καραμανλή που δεν συνεχάρη τον κ. Σημίτη το 2000 (όταν ρωτήθηκε γιατί, είπε «γιατί να τον συγχαρώ; Οι λέξεις έχουν τη σημασία τους»). Ο λόγος όμως είναι ένας – θυμίζω και το «εν αρχή ήν ο λόγος» – και όταν ευτελίζεται, συμπαρασύρει και τους ευτελίζοντας.
Για τη Δικαιοσύνη έχω να πω πως δεν ανησύχησα με τους μύδρους εναντίον της από τη Χρυσή Αυγή. Οταν άκουσα όμως και τον κ. Βενιζέλο να ψέγει υψηλόβαθμους δικαστικούς, προβληματίστηκα. Η κατάστασις πρέπει να ξεκαθαριστεί το ταχύτερο γιατί κινδυνεύει η εμπιστοσύνη του λαού στον μόνο θεσμό (τη Δικαιοσύνη) που εξακολουθεί να είναι όρθιος.