Η Λεπέν μοιάζει αριστερίστρια μπροστά στην ισραηλινή Δεξιά

Γεννημένος στην Πολωνία το 1935, ο Ζέεβ Στέρνχελ έζησε ως παιδί τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που τον έκανε να αναζητήσει καταφύγιο στη Γαλλία. Μεταπολεμικά, επέλεξε να πάρει την ισραηλινή υπηκοότητα. Εγινε ιστορικός, εξειδικεύτηκε στην ιστορία του φασισμού και στην άνοδο του εθνικισμού στη Γαλλία. Θεωρείται «η συνείδηση της ισραηλινής Αριστεράς» και παρατηρεί με απογοήτευση την πολιτική κατάσταση στη χώρα του. Για τον Ζέεβ Στέρνχελ, ο πόλεμος στη Γάζα δεν είναι παρά μια λογική συνέπεια της αποτυχίας των συμφωνιών του Οσλο.

Αν είχαν εφαρμοστεί οι συμφωνίες του Οσλο το 1993, λέει στη «Monde», οι εβραϊκές αποικίες της Γάζας, 6.000 έως 8.000 ψυχές την εποχή εκείνη, θα είχαν εκκενωθεί, ένα «υπέροχο μήνυμα για να μπει τέλος στον εποικισμό», και η Γάζα θα είχε γίνει αναπόσπαστο τμήμα του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους. Ολα θα είχαν εκτυλιχθεί διαφορετικά διότι η εκκένωση θα είχε γίνει στο πλαίσιο μιας συμφωνίας ανάμεσα στην Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και στο Ισραήλ. Και όχι μονομερώς, όπως την έκανε ο Αριέλ Σαρόν το 2005, ώστε να τερματιστεί κάθε συζήτηση ανάμεσα ανάμεσα στους Ισραηλινούς και στους Παλαιστινίους. «Σε αυτό το πλαίσιο, η Χαμάς καταλαμβάνει τη Γάζα το 2007… Εκτοτε, η Χαμάς βρίσκεται σε πόλεμο εναντίον του Ισραήλ. Αυτό που συμβαίνει σήμερα, είναι καταστροφικό από όλες τις απόψεις και τέλος δεν διαφαίνεται».

ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ. Για τον Ζέεβ Στέρνχελ, αυτό που θα έπρεπε να κάνει το Ισραήλ, είναι να εκμεταλλευτεί το τεράστιο χάσμα ανάμεσα στα υπερσύγχρονα μέσα που διαθέτει και στα πρωτόγονα, συγκριτικά, μέσα της Χαμάς ώστε να προωθήσει την ιδέα μιας παγκόσμιας συμφωνίας. «Οχι κάτι που θα μας υποχρεώσει να επιστρέψουμε στη Γάζα σε έξι μήνες ή σε δύο με τρία χρόνια. Αλλά είναι ακριβώς αυτό που δεν θέλει η κυβέρνησή μας, η πιο δεξιά κυβέρνηση που έχει υπάρξει στο Ισραήλ. Η ισραηλινή Δεξιά θα έκανε τη Μαρίν Λεπέν και το Εθνικό Μέτωπο να μοιάζουν με αριστεριστές μπροστά της». Ο Νετανιάχου, επισημαίνει ο ισραηλινός ιστορικός, θέλει να αποφύγει τη δημιουργία ενός βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους. Είναι ο ιστορικός του στόχος και το κάνει με διάφορους τρόπους. Λόγω της ιδεολογίας του και των εσωτερικών πολιτικών παιχνιδιών, δεν μπορεί να αποδεχθεί την ιδέα δύο κρατών που ζουν πάνω σε ισότιμη βάση. Δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι οικουμενικά δικαιώματα. Για εκείνον και τους δικούς του, τα ιστορικά δικαιώματα είναι ανώτερα από τα φυσικά δικαιώματα.

Η λύση των δύο κρατών λοιπόν δεν είναι πια εφικτή; «Φοβάμαι ότι είναι καταδικασμένη και ότι εκ των πραγμάτων, θα φτάσουμε σε ένα διεθνικό κράτος. Πώς θα γίνει όμως να μην είναι ούτε ένα κράτος απαρτχάιντ ούτε ένας συνεχής εμφύλιος πόλεμος; Για αυτό παραμένω πάντα αφοσιωμένος στη λύση των δύο κρατών». Για τον Ζέεβ Στέρνχελ, όμως, δεν υπάρχει σήμερα στην ισραηλινή πολιτική τάξη καμία προσωπικότητα, κανένα κίνημα, ικανό να φέρει την πολιτική λύση∙ «και αυτό είναι ένα δράμα».