Και αύριο, τι;

Χωρίς την πρόθεση να αντιδικήσουμε ούτε με τους ημετέρους Σταμάτη Φασουλή και Παύλο Ηλ. Αγιαννίδη ούτε βέβαια με την ίδια τη Χάρη Αλεξίου, αλλά με την πρόθεση να σταθούμε κατευναστικά, σε σχέση με μια διάθεση ανθρωποφαγίας που δημιουργείται μόλις ένας καλλιτέχνης επιχειρήσει κάτι που δεν είναι της απόλυτης ή της σχετικής έγκρισής μας, θα προσπαθήσουμε να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Αλλωστε ένας καλλιτέχνης που κατά κόρον έχει – δικαιολογημένα – επαινεθεί και εγκωμιασθεί για τα έργα του, όπως δημοσίως συνήθως ακούει τα όσα καλά λέγονται γι’ αυτόν, δημοσίως θα όφειλε να ζητάει να διατυπώνονται οι ενστάσεις και οι επιφυλάξεις.

Με τις ύβρεις βέβαια έχει δίκιο να αγανακτεί, όπως και εμείς μαζί του. Χωρίς επιπλέον να αναρωτιέται ή να ζητάει να ερμηνεύσει την ένσταση και την επιφύλαξη, πέρα από μια ανιδιοτελή αντίδραση του ανθρώπου που τις διατυπώνει.

Δεν είχε κανέναν, μα κανέναν απολύτως, λόγο η Χάρις Αλεξίου να οργανώσει ή να συμμετάσχει απλώς στη συναυλία που έγινε το βράδυ της περασμένης Δευτέρας στο Σύνταγμα προκειμένου να συμπαρασταθεί στις απολυμένες καθαρίστριες. Μόνο και μόνο γιατί ο θόρυβος που θα ξεσηκωνόταν – μπορούσε να τον προβλέψει και ένας κουτός ή ένας άσχετος – ακόμη και αν δεν επρόκειτο να λειτουργήσει εις βάρος των καθαριστριών, θα κάλυπτε τα ζωηρότατα ή μάλλον τα δίκαια αιτήματά τους.

Οι μεγάλες κινητοποιήσεις σε μη επαναστατικές εποχές προκαλούν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από τα αναμενόμενα, γιατί την επομένη της συναυλίας στο Σύνταγμα η Χάρις Αλεξίου δεν θα περιερχόταν το ίδιο ή αντίστοιχα «χαρακώματα». Η ίδια την επομένη θα ήταν στο σπίτι της και οι καθαρίστριες στο δικό τους. Με πολύ προβληματική ή αμφίβολη τη συνάντηση της τραγουδίστριας έστω με μία καθαρίστρια, που στο μεταξύ κάτι θα είχε σκεφθεί και θα ήθελε να της το πει ή να την ευχαριστήσει όλως ιδιαιτέρως.

Θα έπρεπε επίσης να έχει σκεφθεί η Χάρις Αλεξίου ότι φορώντας το πλαστικό γάντι της καθαρίστριας δεν της μετάγγιζε κάτι, έστω και επιφανειακό, για τα προβλήματα των καθαριστριών, ούτε οι καθαρίστριες εξομοιώνονταν μαζί της. Αυτή λοιπόν η εικονική ταύτιση κάνει τον υποδεέστερο σε μια, εκ των πραγμάτων, άνιση σχέση να χάνει την αξιοπρέπειά του, που δεν την χάνει όταν διεκδικεί τη ζωή του ακόμη και στρατοπεδεύοντας έξω από ένα υπουργείο.

Από τη στιγμή που έτσι έχουν τα πράγματα, αφού ο υποδεέστερος είναι και ο πιο ευάλωτος, ο δυνατότερος σε μια σχέση – γιατί στην πραγματικότητα το «απόψε είμαστε όλοι καθαρίστριες» δεν σημαίνει απολύτως τίποτε – προστατεύει την αξιοπρέπεια του ανθρώπου που πιστεύει πως, χάνοντάς την, κάτι θα κερδίσει. Ακόμη κι αν δεν ζούσαμε σε μια εποχή που όλα συνήθως φαίνονται ή μεταβάλλονται σε ύποπτα, σχεδόν προτού ακόμη υπάρξουν, δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς όποιον θα ισχυριζόταν ότι η συμπαράσταση της Χάρης Αλεξίου στις απολυμένες καθαρίστριες θα ήταν ελαφρώς πιο αποτελεσματική αν δεν δημοσιοποιούνταν στον βαθμό που δημοσιοποιήθηκε.

Ή, αντί για τη συναυλία, καλούσε τις καθαρίστριες κατά ομάδες στον κήπο του σπιτιού της για να συζητήσει μαζί τους τα προβλήματά τους. Χωρίς κάμερες τηλεόρασης ή πείθοντας άλλους συναδέλφους της – καθόλου δύσκολο – να οργανωθεί μια μεγάλη συναυλία με εισιτήριο ώστε τα έσοδά της να ανακουφίσουν και όχι για μόνο μία βραδιά – και μάλιστα τραγουδιστικά – τις καθαρίστριες.