«Βάτραχοι» του Αριστοφάνη

Δίχως στοιχεία εκποίησης του Αριστοφάνη, είτε στη μετάφραση και τη σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα είτε στα αστεία των ηθοποιών. Με τους πρωταγωνιστές – και όχι μόνο – στο φόρτε τους, να χειροκροτούνται επαξίως. Με έναν πλούτο στα σκηνικά (Μανόλης Παντελιδάκης) και τα κοστούμια (Εύα Νάθενα) – που λέγεται ότι αντλήθηκε και από το μεγάλο βεστιάριο του Εθνικού. Και με έντονο το ποιητικό στοιχείο, στο οποίο και μύησε ευρύ κοινό. Στα συν και οι μουσικές «ατμόσφαιρες» του Σταύρου Γασπαράτου

Για μία ακόμη φορά το Εθνικό «δεν πρόλαβε», όπως δήλωναν οι υπεύθυνοι, τους αγγλικούς υπέρτιτλους σε παράστασή του, προς απογοήτευση χιλιάδων τουριστών. Η μικροφωνική ενίσχυση στα τραγούδια θεωρήθηκε «εκτός τόπου» και ανούσια «ευκολία». Η σκηνογραφική υπερβολή του Μανόλη Παντελιδάκη είχε και πολέμιους εκτός από υπέρμαχους.