Η ΑΕΚ και η Πορτογαλία

Η αγορά της Πορτογαλίας ανέκαθεν είχε ευχάριστα αποτελέσματα για την ΑΕΚ. Οσοι έρχονται από την Ιβηρική συνήθως αφήνουν το στίγμα τους και ο κόσμος τούς θυμάται με νοσταλγία για την προσφορά τους στην ομάδα.

Κορυφαίο παράδειγμα, όχι παίκτη αλλά προπονητή, ο Φερνάντο Σάντος. Δέθηκε με την ΑΕΚ, την έφτασε κοντά στον τίτλο προτού αποχωρήσει για άλλες πολιτείες. Τώρα, η έλευση του Μπαρμπόσα κάνει ξανά της μόδας τους Πορτογάλους ή όσους ήρθαν από μια χώρα που έχει ποδόσφαιρο με κοινά χαρακτηριστικά με το ελληνικό.

Ο Μπρούνο Αλβες ήρθε παρέα με τον Ασουνσάο το 2004 και έδωσαν ώθηση στην ΑΕΚ που αναζητούσε την ταυτότητά της. Περισσότερο ο Αλβες δέθηκε με τον κόσμο και μάλιστα σε κάποια παιχνίδια που δεν αγωνίστηκε παρακολούθησε την εξέλιξη μαζί με τους οπαδούς στις εξέδρες. Ηταν 23 ετών τότε ο παίκτης, μεγάλωσε στην ΑΕΚ προτού πάρει η καριέρα του την ανιούσα. Από κοντά ο Ζούλιο Σέζαρ, ένας φιλότιμος βραζιλιάνος ακραίος που μεταγράφηκε το 2005 από τη Ζιλ Βιθέντε. Εβαλε τα γκολ του, έδωσε αρκετά, όπως και ο Μαντούκα, επίσης Βραζιλιάνος με μακρά θητεία στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Οσο για τον Αντόνιο Φόλια, μια επιλογή του Σάντος το 2002, είναι απλά η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Μια-δυο σέντρες έβγαλε το διάστημα της παραμονής του στη Νέα Φιλαδέλφεια ο Φόλια, αγωνίστηκε εννέα φορές και αποχώρησε με πεσμένα τα φτερά.

Ο Μπαρμπόσα είναι ένας ακόμη εξτρέμ, γιατί κατά περίεργη σύμπτωση τέτοιους ψώνιζε συνήθως από την αγορά της Πορτογαλίας η ΑΕΚ. Με παραστάσεις από την Ισπανία, συμμετοχή σε ανταγωνιστικά πρωταθλήματα, είναι προφανώς «πολύς» για την ελληνική Football League. Αλλά είναι εξίσου προφανές πως η ΑΕΚ χτίζεται με θέα στο μέλλον. Τουλάχιστον αυτό το καλοκαίρι το σχέδιο είναι καλύτερο, οι επιλογές σωστότερες, ο προγραμματισμός επαρκής και οι προοπτικές της ομάδας μεγαλύτερες. Και όχι για μια απλή παρουσία στο πρωτάθλημα δίχως το κάτι παραπάνω.