Ισορροπίες τέχνης και πολιτικής

Το στοίχημά του από τότε που ανέλαβε το Φεστιβάλ Φιλίππων ήταν να κάνει δικές του προτάσεις. Να προτείνει τη δική του ματιά. Φέτος το επιχειρεί με το κάλεσμα νέων συγγραφέων και, όπως λέει ο Θοδωρής Γκόνης, «επιδιώκουμε να είμαστε ανοιχτοί σε νέους δημιουργούς, πέρα από το γεγονός ότι φιλοξενούμε όλες τις μεγάλες παραγωγές της Αθήνας».

Ο φόρτος εργασίας που έχει δεν είναι μόνο των ημερών, αφού πρόκειται για έναν άνθρωπο ο οποίος εκφράζεται από τη στιχουργική, τη συγγραφή και τη διεύθυνση Φεστιβάλ και ΔΗΠΕΘΕ μέχρι την αρθρογραφία. Η τελευταία ιδιότητά του τον έβαλε σε μπελάδες, αφού η συνεργασία του με τον ιστότοπο του Σταύρου Θεοδωράκη έδωσε τον αέρα κατά την προεκλογική περίοδο στον πρόεδρο του Ποταμιού να χαρακτηρίσει τον Γκόνη «φίλο του κόμματος».

Είναι απολύτως λογικό για ένα νεοσύστατο κόμμα να θέλει «λαβές» από ανθρώπους που κινούνται στον χώρο της τέχνης. Εκείνος όμως το διέψευσε άμεσα. Οχι πως δεν έχει θέση απέναντι στα πράγματα, αλλά δεν θεωρεί ότι για να μιλήσει με πολιτικό λόγο πρέπει να χρωματιστεί από κάποιο κόμμα. «Τα θέματα που προτείνω μέσα από τις δουλειές μου, ο τρόπος που τα προσεγγίζω ή το γεγονός ότι εργάζομαι στην περιφέρεια με τον συγκεκριμένο τρόπο – μέσα από ένα ΔΗΠΕΘΕ ή από ένα Φεστιβάλ – δεν είναι πολιτική πράξη; Είμαι μέσα στο γήπεδο και παίζω όσο καλύτερα μπορώ. Η τέχνη οφείλει να κάνει διαφορετική δουλειά από τους πολιτικούς».

Επιμένει σε αυτό για αρκετή ώρα τονίζοντας την αμηχανία που έχουν οι άνθρωποι της εξουσίας απέναντι στους δημιουργούς. «Οταν οι πολιτικοί και τα κόμματα είναι στην αντιπολίτευση είναι υπέρ της τέχνης και όταν βρεθούν στην κεντρική σκηνή αδιαφορούν. Αλλά ας την προστατεύσουμε και ας θυμηθούμε ότι είναι από τους ελάχιστους εναπομείναντες χώρους όπου μπορείς να μιλήσεις ελεύθερα – κυρίως το θέατρο».

Πόσης «ελευθερίας» χαίρει όμως όταν είναι κοινό μυστικό πως υπουργοί ή βουλευτές τηλεφωνούν για να «εντάξουν» στα φεστιβάλ ή στα ΔΗΠΕΘΕ τους «δικούς τους»; Ο Θοδωρής Γκόνης δεν το αρνείται: «Ναι, μου έχει συμβεί και θα ξανασυμβεί, ενδεχομένως, αλλά αυτό δεν λέει απολύτως τίποτα. Υπάρχει πάντα τρόπος να αποφύγεις κάτι». Τι απαντάει ο ίδιος όταν δέχεται τέτοιου είδους τηλεφωνήματα; «Συνήθως με καλούν οι υφιστάμενοί τους κι εκείνο που τους λέω είναι: «Γιατί δεν προστατεύετε τον υπουργό σας κύριε;». Αυτά είναι μικρότητες».

Εντάξει, οι πολιτικοί δεν την κάνουν καλά τη δουλειά τους. Οι καλλιτέχνες, οι δημιουργοί, οι άνθρωποι που κινούνται στον χώρο της διανόησης, αρθρώνουν λόγο ικανό για να προκαλέσουν, να προβληματίσουν ή να δηλώσουν την παρουσία τους στους οξυμμένους αυτούς καιρούς; «Ο καλλιτέχνης οφείλει να παράγει το έργο. Ο τρόπος που θα το κάνει είναι μια βαθιά πολιτική στάση. Το να βρίσκεσαι σε ένα κόμμα δεν είναι αρκετό. Οποιοσδήποτε μπορεί να το κάνει χωρίς να προσφέρει κάτι ουσιαστικό».