[Στην ανάπαυλα] Κούλουρη – Ακαπούλκο – Σίφνος
![[Στην ανάπαυλα] Κούλουρη – Ακαπούλκο – Σίφνος](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Μικροί, στη Σαλαμίνα, ήτανε ολόκληρη εκστρατεία να πάμε για μπάνιο, κι η θάλασσα να πεις δεν ήταν μακριά ούτε πεντακόσια μέτρα.
Επρεπε πρώτα να ετοιμάσει η μαμά το φαΐ για το μεσημέρι, ή να το πάμε εμείς με τον μικρό μου αδελφό στον φούρνο – μια φορά απ’ την πιλάλα μας έπεσε το ταψί με ντομάτες γεμιστές και παίρναμε τα γεμιστά απ’ τον δρόμο να τα ξαναβάλουμε μέσα, το είδε ο φούρναρης μάς έστειλε άναυλα πίσω, έξαλλη η μάνα μου, εμείς ανεβήκαμε στη μουριά μέχρι να το ξεχάσει, κι ούτε μπάνιο ούτε φαΐ ούτε τίποτα.
Τις καλές μέρες όμως μας φοράγανε κάτι πλαστικά παπουτσάκια, ανάλογα σκουφιά, μας βάζανε και βατραχοπέδιλα που για να μπούμε στη θάλασσα περπατάγαμε ανάποδα κι όποιον πάρει ο χάρος.
Από πάνω για να δέσει η εικόνα φοράγαμε μάσκα και αναπνευστήρα μια σταλιά παιδιά λες και θα βουτάγαμε να πιάσουμε σφουγγάρια, γιούσες, κι όμορφα κοράλλια απ’ τον γιαλό, όλο γιαλό.
Αν μας έβλεπες από καμιά μεριά μια σταλιά παιδιά μ’ αυτήν την πανοπλία ολοκληρωνότανε η εικόνα «UFO at the beach».
Εγώ τη μάσκα δεν την ήθελα γιατί όλο έπαιρνε νερό, άσε που θάμπωνε το γυαλί κι έβλεπα τον σπάρο φάντασμα.
Τα βατραχοπέδιλα όμως… Τους έδινα και καταλαβαίνανε.
Οταν δε ερχότανε το Μαράκι με τη μαμά της για μπάνιο και δεν την αφήνανε μέσα, αλλά καθότανε με τα ποδαράκια της μόνο στο νερό, μ’ έπιανε μια γλύκα και της τραγούδαγα από μακριά.
«Θυμήσου στο Ακαπούλκο
Μαρία Μπονίτα
Τα όμορφα βράδια
Γεμάτα χάδια».
Τώρα τι σχέση είχε το Αμπελάκι της Σαλαμίνας με το Ακαπούλκο δεν ξέρω, πάντως η Μαρία Μπονίτα ήταν το Μαράκι, κι ας μη φόραγε μπικίνι κι ας τις χαϊδεύαν τους ώμους τα μαλλιά της, κι ας μην είχε ασημένιο κοχύλι να τις κρατάει τις λαμπερές μπούκλες ψηλά, όπως στην ταινία.
Πού πήγαν όλα αυτά; Ή μάλλον πού βρίσκονται; Γιατί ό,τι ζήσαμε κάπου πάντα είναι χωμένο και περιμένει τη στιγμή να το αναστήσει.
Τώρα πια ούτε να το σκεφτώ να πάω για μπάνιο στο Αμπελάκι. Ολη η θάλασσα ένα νεκροταφείο καραβιών, πάνω στα συντρίμμια του Περσικού του στόλου πέφτει η σκουριά απ’ τα γκαζάδικα.
Για μένα είναι ένα νεκροταφείο αναμνήσεων που βουλιάζει στα νερά.
Τα τελευταία 15 χρόνια πάω Σίφνο, κι έτσι όπως ήμουνα στη θάλασσα προχτές αφημένος, δεν ξέρω από πού; πώς; Και γιατί; Ενιωσα μια τέτοια γλύκα κι άρχισα να τραγουδάω κι αντηχούσαν όλα τα Βρουλίδια…
«Θυμίσου στο Ακαπούλκο
Μαρία Μπονίτα
Τα όμορφα βράδια
Γεμάτα χάδια».
Βγήκε έντρομη η κυρία Τασία με το ταψί στα χέρια απ’ τον ξυλόφουρνο.
– Κύριε Σταμάτη, εσείς τραγουδάτε;
Ντράπηκα.
– Κυρία Τασία, τι έχει το ταψί;
– Ντομάτες γεμιστές.
Βγήκα απ’ τη θάλασσα, με τα νερά κάθισα στο τραπέζι. Πώς με την πρώτη μπουκιά ήρθε όλη η εικόνα ολοζώντανη.
Να, το Αμπελάκι στη μέση των Κυκλάδων, το Μαράκι με τα ποδαράκια να κάνει κύκλους στο νερό κι η μητέρα μου να μου τραγουδά:
«Θυμήσου στο Ακαπούλκο…
τα όμορφα βράδια
γεμάτα χάδια…».
Google news
