Ο φυγάς στο δίχτυ της Αστυνομίας

Οπως η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου το 2008 πυροδότησε εκτός από βίαια επεισόδια και έναν κύκλο βίας στο λεγόμενο αντάρτικο πόλεων με στρατολόγηση νέων μελών, το ίδιο – με διαφορετική ένταση και εκδηλώσεις – έκανε και ο θάνατος του Καλτεζά.

Ο Μαζιώτης έχει παραδεχθεί την καταλυτική επιρροή που είχαν πάνω του τα γεγονότα του ’85. Γεννημένος το 1971 στην Εδεσσα είναι το μικρότερο από τα πέντε παιδιά μιας μεσοαστικής οικογένειας. Κατά την περιγραφή που είχε κάνει παλαιότερα ένα από τα αδέλφια του – ιερέας εκείνος – ο Μαζιώτης ήταν παιδί ήπιων τόνων, άριστος μαθητής. Η εικόνα του και η συμπεριφορά του αλλάζουν. Μετά την ενηλικίωση ζει στις γειτονιές της Δυτικής Αθήνας, κάνει περιστασιακές δουλειές στην οικοδομή και όπου βρει, ώσπου το 1990 απασχολεί για πρώτη φορά τις Αρχές ως ολικός αρνητής στράτευσης. Η άρνηση στράτευσης ήταν εκδήλωση της κοσμοθεωρίας που είχε διαμορφώσει ήδη ο νεαρός Μαζιώτης, ο οποίος προσδιόριζε τον εαυτό του ως αναρχικό. Σχεδόν δέκα χρόνια αργότερα και ενώ δικαζόταν για τη βόμβα που τοποθέτησε στο υπουργείο Ανάπτυξης, γινόταν πιο ακριβής στον αυτοπροσδιορισμό: «Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ένοπλο αντάρτη αλλά κοινωνικό αντάρτη. Αγωνίζομαι στο μέτρο των ατομικών μου δυνάμεων για την ανατροπή του κράτους και του υπάρχοντος κοινωνικού καθεστώτος, χωρίς να απορρίπτω καμία μορφή δράσης ή να ιεραρχώ κάποια ως ανώτερη από κάποια άλλη».

Τη δεκαετία του ’90, ο καταδικασμένος για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα – έχει αναλάβει άλλωστε την πολιτική ευθύνη για τη δράση της οργάνωσης μαζί με τη σύντροφό του Πόλα Ρούπα και τον Κώστα Γουρνά, έχει πολλά πάρε – δώσε με τις διωκτικές Αρχές. Συλλαμβάνεται το ’94 σε κατάληψη στην ΑΣΟΕ και ένα χρόνο αργότερα είναι ένας από τους 394 που οδηγήθηκαν στη ΓΑΔΑ, μετά την εισβολή των ΜΑΤ στο Πολυτεχνείο. Μαζί του συνελήφθη τότε η 26χρονη Πόλα – Παναγιώτα – Ρούπα. Είναι ιδιωτική υπάλληλος, γεννημένη στην Καλαμάτα, απόφοιτος του Μαθηματικού Τμήματος του Πανεπιστημίου της Αθήνας και σύντροφος του Μαζιώτη και κάνει πύρινες δηλώσεις όταν εκείνος δικάζεται για τη βόμβα στο υπουργείο Ανάπτυξης. Ο ίδιος αποδέχεται στο δικαστήριο ότι «οι Αναρχικοί Αντάρτες Πόλης (σ.σ.: είχαν αναλάβει την ευθύνη για τον μηχανισμό) είμαι εγώ. Μόνος μου κατασκεύασα και τοποθέτησα τον μηχανισμό στο υπουργείο Βιομηχανίας και Ανάπτυξης». Πρωτόδικα καταδικάσθηκε σε 15ετή κάθειρξη, στο Εφετείο η ποινή του μειώνεται, καθώς του αναγνωρίζονται μη ταπεινά κίνητρα. Αποφυλακίζεται το 2001.

Νέος εφιάλτης. Ο Μαζιώτης χάνεται από το προσκήνιο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ακολουθούν το 2002 οι συλλήψεις μελών της 17 Νοέμβρη και στη συνέχεια η εξάρθρωση του ΕΛΑ. Τότε γεννιέται ο Επαναστατικός Αγώνας, η οργάνωση που επιβεβαιώνει την εκτίμηση-πεποίθηση που είχε διατυπώσει αρκετούς μήνες πριν από το πρώτο χτύπημα της οργάνωσης στα δικαστήρια της Ευελπίδων ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. «Με τη 17 Νοέμβρη δεν τελείωσε η τρομοκρατία στην Ελλάδα. Θα ήταν αφελές να πιστεύουμε ότι δεν θα μας απασχολήσει στο μέλλον» είχε πει από το βήμα της Βουλής.

Ο Επαναστατικός Αγώνας γίνεται ο νέος εφιάλτης της Αντιτρομοκρατικής, που περνά εσωτερικές «περιπέτειες» μετά την εξάρθρωση των κυρίαρχων οργανώσεων της εγχώριας τρομοκρατίας. Μετά το εντυπωσιακό χτύπημα με ρουκέτα στην αμερικανική πρεσβεία τον Ιανουάριο του 2007 το δόγμα στην υπηρεσία αλλάζει και οι φάκελοι «παλαιών γνωστών» αρχίζουν να ξεσκονίζονται. Τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς ο Μαζιώτης προσάγεται ως ύποπτος, γεγονός που γνωστοποιεί ο ίδιος με επιστολή του στην «Ελευθεροτυπία», στην οποία κάνει λόγο για «αδιάκριτη παρακολούθηση» και «ιδιότυπη κατάσταση φυλάκισης». Παρ’ όλα αυτά, η δράση της οργάνωσης συνεχίζεται και κλιμακώνεται μετά τα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Η Αστυνομία μπαίνει στο στόχαστρο με πολλαπλά χτυπήματα, δημοσιοποιούνται προκηρύξεις-μανιφέστα. Ο Επαναστατικός Αγώνας ωστόσο απέκτησε «ταυτότητα» έπειτα από μια τυχαία συμπλοκή μέλους του, του Λάμπρου Φούντα  – όπως παραδέχθηκαν για κείνον οι Μαζιώτης και Ρούπα – με αστυνομικούς στη Δάφνη τον Μάρτιο του 2010. Ο Φούντας πέφτει νεκρός από τα πυρά αστυνομικού της Αμεσης Δράσης και ένα μήνα αργότερα το ηγετικό ζευγάρι της οργάνωσης και ακόμη τέσσερα άτομα συνελήφθησαν. Η Ρούπα βρισκόταν στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της και γέννησε τον τετράχρονο σήμερα γιο τους Λάμπρο, ενώ ήταν κρατούμενη. Το ζευγάρι αντιδρά έντονα στα σχόλια και τις λοιδορίες για την εμφάνιση της γυναίκας: το μόνο που θύμιζε πάνω στην κρατούμενη έγκυο το λεπτό κορίτσι της προηγούμενης δεκαετίας ήταν η ίδια φαρδιά κορδέλα στα μαλλιά. Ο Μαζιώτης κατέφυγε σε απεργία πείνας για να του επιτραπεί να δει το παιδί του.

Το μετά. Το δεκαοκτάμηνο της προφυλάκισης κυλά γρήγορα και η δίκη αρχίζει σχεδόν με την εκπνοή του ανώτατου εκ του Συντάγματος ορίου προσωρινής κράτησης. Οι Μαζιώτης και Ρούπα δεν έχουν κανένα λόγο να διαφύγουν αμέσως. Εξαφανίζονται το καλοκαίρι του 2012. Εμφανίζονται σποραδικά με επιστολές στο Ιndymedia και με διάφορες αφορμές – όπως η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ή τον περασμένο Μάρτιο στην επέτειο θανάτου του Λάμπρου Φούντα. Η αστυνομία οδηγήθηκε χθες στο σπίτι όπου όπως όλα δείχνουν ζούσε τα τελευταία δύο χρόνια ο Μαζιώτης με τη Ρούπα και το παιδί τους, μεταξύ Αμαρουσίου και Πεύκης. Παράλληλα, στο κάδρο των ερευνών μπήκε ένα ακόμη πρόσωπο. Πρόκειται για 35χρονο με ποινικό παρελθόν – εκκρεμούσε ήδη ένα ένταλμα σε βάρος του, ενώ στο παρελθόν είχε κατηγορηθεί ότι είχε περιφερειακό ρόλο στη συμμορία του επικυρηγμένου καταζητούμενου Βασίλη Παλαιοκώστα, έχοντας κλέψει αυτοκίνητο που χρησιμοποιήθηκε στην απαγωγή του βιομήχανου Μυλωνά στη Θεσσαλονίκη το 2008. Αυτός ο σύνδεσμος ξαναφέρνει στην επιφάνεια τη θεωρία ότι τρομοκρατία και κοινό ποινικό έγκλημα συνδέονται.

Τι θα συμβεί στο εξής; Ενα είναι βέβαιο: ο Μαζιώτης συμμερίζεται όσα έγραψε – αντί απολογίας – η Ρούπα: «Δεν ένιωσα ποτέ υπόλογη. Ο μόνος κριτής είναι η επαναστατική ιστορία και οι φορείς της. Ο Επαναστατικός Αγώνας ήταν μια οργάνωση-ορόσημο για πολλούς αγωνιστές. Σήμερα είναι ορατό το κενό μιας τέτοιας επαναστατικής δράσης. Είμαι υπερήφανη και δεν έχω να απολογηθώ για τίποτα».