Ζαν- Κλοντ Γιούνκερ: Πέρασε τις Συμπληγάδες

Στα πρώτα χρόνια της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, όταν η Ευρωβουλή ονομαζόταν Κοινοβουλευτική Συνέλευση και όχι Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όποτε ένας βουλευτής κατά τη διάρκεια των συζητήσεων ύψωνε τον τόνο της φωνής του ο προεδρεύων συνήθιζε να τον επαναφέρει στην τάξη λέγοντάς του: «Μη φωνάζετε κύριε! Πού νομίζετε ότι βρισκόσαστε; Στη Βουλή!».

Ολα αυτά ανήκουν πλέον στην ευρωπαϊκή πολιτική μυθολογία. Η εικόνα που εμφάνισε χθες το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, δίδοντας – πρώτη φορά στην τριανταπεντάχρονη ιστορία του – την εντολή σχηματισμού Επιτροπής στον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ήταν εκείνη ενός κανονικού Κοινοβουλίου. Και με το παραπάνω μάλιστα. Είχε πολιτικές αντιπαραθέσεις, εντάσεις, ειρωνείες, γιουχαΐσματα, ακόμη και (άδικη) αποβολή ευρωβουλευτή του ΚΚΕ για διατάραξη της κοινοβουλευτικής τάξης.

Εστω λοιπόν και μετά πολλών βασάνων ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ υπερψηφίστηκε χθες, με μυστική ψηφοφορία, από την Ολομέλεια της Ευρωβουλής στο Στρασβούργο λαμβάνοντας 422 ψήφους υπέρ, 250 κατά, ενώ 47 απείχαν. Τον ψήφισαν σχεδόν όλοι οι ευρωβουλευτές της Κεντροδεξιάς, δηλαδή του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και των Φιλελευθέρων, η μεγάλη πλειονότητα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, αρκετοί Οικολόγοι και κάποιοι ανεξάρτητοι. Με άλλα λόγια, υπέρ του ψήφισαν οι βασικές πολιτικές δυνάμεις που οικοδόμησαν τις τελευταίες δεκαετίες την ενωμένη Ευρώπη, ενώ εναντίον του ψήφισαν οι ευρωβουλευτές που καταλαμβάνουν τις ακραίες θέσεις του ημικυκλίου και οι Βρετανοί.

Η «ΔΙΑΘΗΚΗ» ΤΟΥ ΝΤΕΛΟΡ. Γνωρίζοντας ότι η υποψηφιότητά του είναι πολυσυλλεκτική, αλλά και ότι οι ευρωβουλευτές ψηφοφόροι του ανήκουν στον σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα, πριν από την ψηφοφορία ο Γιούνκερ έλαβε τον λόγο και φρόντισε να καταστήσει σαφές ποιος είναι και τι θέλει. Εμπνέεται, όπως είπε, από τις πολιτικές παρακαταθήκες του Ζακ Ντελόρ, του Φρανσουά Μιτεράν και του Χέλμουτ Κολ και τόνισε ότι γι’ αυτόν το ευρώ είναι η υπόθεση της ζωής του.

Φρόντισε επίσης να σημειώσει ότι αν το 2008, όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση, δεν υπήρχε το ευρώ τα ευρωπαϊκά κράτη θα είχαν εισέλθει σε ανελέητο νομισματικό πόλεμο. «Ημουν υπουργός Οικονομικών στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και θυμάμαι τις εντάσεις και τους εξευτελισμούς συναδέλφων μου από χώρες που λόγω της μειωμένης ανταγωνιστικότητας των οικονομιών τους έπρεπε να υποτιμήσουν, παρά τη θέλησή τους, τα νομίσματά τους. Πιστέψτε με δεν ήταν εύκολο» ανέφερε απευθυνόμενος κυρίως προς τους πολέμιους της ευρωπαϊκής ενοποίησης ευρωβουλευτές. Επισήμανε επίσης ότι στις σημερινές ταραγμένες εποχές η ΕΕ εξακολουθεί να είναι όαση ειρήνης και ότι αυτό δεν πρέπει να υποτιμάται.

Σε ό,τι αφορά το Σύμφωνο Σταθερότητας που διέπει τις χώρες του ευρώ έδειξε να κλίνει υπέρ των γερμανικών αντιλήψεων, βάσει των οποίων η χαλάρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας θα επιτρέπεται μόνο στην περίπτωση υπερβάσεων δαπανών που προκαλούνται από την εφαρμογή διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων οι οποίες θα αποδώσουν αργότερα. Κάτι που μάλλον αφορά και τη μετά το Μνημόνιο Ελλάδα.

ΟΙ ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΤΕΣ. Πολλές από τις αναφορές του προκάλεσαν, όπως ήταν φυσικό, την έντονη αντίδραση των πάσης φύσεως ευρωσκεπτικιστών της νέας Ευρωβουλής. Ορισμένοι από αυτούς, ωστόσο, βρήκαν και θετικά στο πρόσωπό του Γιούνκερ, όπως ο βρετανός εθνικιστής Νάιγκελ Φάρατζ ο οποίος του είπε ότι είναι ένας από τους λίγους πολιτικούς της Γηραιάς Ηπείρου που διαθέτει αίσθηση του χιούμορ. Αλλοι δεν του βρήκαν τίποτα θετικό, όπως η γαλλίδα Ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν που θεώρησε την εκλογή του «παρανομία» με στόχο την εξαθλίωση των λαϊκών μαζών. Στον πρώτο ο Γιούνκερ απευθύνθηκε με χιούμορ ρωτώντας τον εμμέσως αν ψήφισε υπέρ του. Στην Μαρίν Λεπέν απάντησε ότι δεν θέλει τις ψήφους του κόμματός της και ότι είναι ευτυχής που τον καταψήφισε.

Το γεγονός, τέλος, ότι ο πρόεδρος της Ευρωβουλής Μάρτιν Σουλτς έδωσε τον λόγο στη Λεπέν λέγοντας ότι εκπροσωπεί τους ανεξάρτητους, προκάλεσε την έντονη αντίδραση του ευρωβουλευτή του ΚΚΕ Κωνσταντίνου Παπαδάκη ο οποίος ζήτησε τον λόγο επί της διαδικασίας για να επισημάνει ότι στους ανεξάρτητους ανήκουν και οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ, που φυσικά δεν τους εκπροσωπεί η Ακροδεξιά πολιτικός. Ο Σουλτς δεν του έδωσε τον λόγο, επικράτησε ένταση και τελικώς ο πρόεδρος της Ευρωβουλής τον απέβαλε για διασάλευση της κοινοβουλευτικής τάξης. Λίγο αργότερα ωστόσο ο Μάρτιν Σουλτς αναγνώρισε ότι το πρόβλημα που έθεσε ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ είναι υπαρκτό και επιφυλάχθηκε να το εξετάσει.