Κοσμικός συναγερμός για τα γενέθλια της Νάνας Μούσχουρη στο Ηρώδειο

Ξέρει πώς να γεμίζει ασφυκτικά το Ηρώδειο. Ξέρει πώς να γυρίζει τον χρόνο πίσω φέρνοντάς τον στις εποχές όπου οι κοσμικοί στριμώχνονταν στον θώκο και τα φωτογραφικά φλας έκαναν τη νύχτα μέρα. Ξέρει πώς να ξεσηκώνει το κοινό με τα τραγούδια της. Και το απέδειξε για ακόμη μία φορά το βράδυ της Δευτέρας η Νάνα Μούσχουρη στη – για ακόμη μια φορά- επιστροφή της πάνω στο σανίδι του ρωμαïκού ωδείου, κάτω από την Ακρόπολη.

Για να μη συζητήσουμε για το θαύμα που πέτυχε. Και μόνο η παρουσία της στο Φεστιβάλ Αθηνών ήταν αρκετή για να κάνει το ντεμπούτο του – επιτέλους – ο υπουργός Πολιτισμού Κώστας Τασούλας στο Ηρώδειο (η Επίδαυρος θα πρέπει να περιμένει ώς το τέλος του μήνα, καθώς μόνο ο «Ιππόλυτος» κρίθηκε ικανός να τον ταξιδέψει ώς την αργολική γη).

Αλλά ο υπουργός δεν ήταν μόνος. Οχι. Εκεί στην πρώτη σειρά, παρέα με τον δήμαρχο της Αθήνας Γιώργο Καμίνη, τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, τους πρέσβεις και προξένους του Καναδά, της Ακτής Ελεφαντοστού (αυτής που αποκλείσαμε από το Μουντιάλ με το επεισοδιακό πέναλτι του Σαμαρά) και του Λουξεμβούργου, τη Μαριάννα Βαρδινογιάννη – στο έργο της Ελπίδας, που συμπληρώνει 20 χρόνια δράσης, ήταν αφιερωμένη η συναυλία της Νάνας – και τον πανταχού παρόντα στα φεστιβαλικά δρώμενα Αλέξανδρο Λυκουρέζο, ήταν κι ένας ζωντανός θρύλος της ελληνικής σόουμπιζ.

Αν σας πω ότι έχει μακρύ μαύρο μαλλί και εμφανίστηκε με ολοκέντητη λευκή τουαλέτα και ένα σκίσιμο – βάραθρο στο πλάι θα δυσκολευτείτε να τη βρείτε; Μάλλον όχι. Η Ζωζώ Σαπουντζάκη μάλιστα – μου είπαν οι κακόγλωσσες πηγές μου – δεν ήταν προγραμματισμένο να πιάσει πρώτο θώκο πίστα. Κακώς, βεβαίως, διότι πώς να αρνηθείς την πρώτη θέση στη «βασίλισσα της νύχτας»; Αλλά εκείνη δεν άφησε περιθώρια. Μπήκε με αέρα, κάθησε και ουδείς τόλμησε να τη μετακινήσει.

Λευκοντυμένη η Νάνα Μούσχουρη και συντροφιά με την κόρη της Λενού δεν τραγούδησε μόνο. Μίλησε. Και μίλησε πολύ. Θύμισε πως την ξύπνησε στα άγρια μεσάνυχτα ο Μάνος Χατζιδάκις, διότι τότε του ήρθε έμπνευση για να γράψει τα «Παιδιά του Πειραιά». Είπε ιστορίες από την εποχή που σύχναζε στου Φλόκα παρέα με τον Γκάτσο και τον Χατζιδάκι και τον «πιτσιρικά» τότε Αλέξανδρο Λυκουρέζο. Και τραγούδησε – από τις σπάνιες φορές ενώπιον ελληνικού κοινού – τη «Συννεφιασμένη Κυριακή» ανάμεσα στις αναρίθμητες επιτυχίες της. Και όσο για εκείνους που την κατηγορούν ότι όλο μας αποχαιρετά κι όλο επιστρέφει; Φρόντισε να κλείσει τα στόματα με το που βγήκε στη σκηνή: «Ξέρω ότι σας είχα αποχαιρετήσει πριν από έξι χρόνια, αλλά δεν κρατήθηκα. Και ξανάρθα».