Η ισονομία πάει περίπατο

Ιλιγγο προκαλούν οι αριθμοί που αναφέρονται στην είδηση που βγήκε χθες από το Μάντσεστερ.

Για να βγάλει ύστερα από 13 ολόκληρα χρόνια από πάνω της τα προϊόντα της Νike και να φορέσει αυτά της Adidas, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ εξασφάλισε για 10 χρόνια σχεδόν ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Η συμφωνία θα ισχύσει από την επόμενη σεζόν (2015-16) και για κάθε χρονιά στο ταμείο της ομάδας είναι εγγυημένο ότι θα μπαίνουν 95 εκατ. ευρώ.

Το ποσό είναι εξωπραγματικό και πιστοποιεί το impact της MU, η οποία θα εισπράξει τρεις φορές περισσότερα χρήματα από ό,τι η Τσέλσι, από την ίδια εταιρεία.

Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του φεγγαριού, η σκοτεινή, από όπου οι φωνές αμφισβήτησης για την αξιοκρατία του ευρωπαϊκού οικονομικού συστήματος στον αθλητισμό ακούγονται ολοένα και πιο έντονα.

Το περιβόητο «financial fair play» που έχει θεσπίσει για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις η UEFA, υπό τον διαρκή φόβο της αποσκίρτησης των ισχυρών συλλόγων και της δημιουργίας ανεξάρτητης λίγκας (G8 κ.λπ.), φαίνεται ότι με τις πριμοδοτήσεις του δημιουργεί ένα κλειστό κλαμπ ομάδων που κυριαρχούν στον ευρωπαϊκό χάρτη του ποδοσφαίρου. Η διανομή του πλούτου που παράγεται από την ποδοσφαιρική βιομηχανία επηρεάζει σε υψηλό βαθμό τα εθνικά πρωταθλήματα, καθότι η ομάδα που συμμετέχει στο Τσάμπιονς Λιγκ με τα μπόνους που συγκεντρώνει έχει την πολυτέλεια να διαχειρίζεται πολλαπλάσιο μπάτζετ από τις – θεωρητικά σε ορισμένες περιπτώσεις – ανταγωνίστριές της.

Σημασία έχει ότι οι κανόνες του παιχνιδιού ακόμη κι αν ορίστηκαν με καλή πρόθεση και σκοπό να αναβαθμιστεί το προϊόν, από σεζόν σε σεζόν αποδεικνύεται ότι αλλοιώνουν την ισονομία. Οι μεγάλοι γιγαντώνονται, οι μικρομεσαίοι αφανίζονται και οι μικροί πολλαπλασιάζονται. Γιατί, όπως απλοϊκά λέει ο λαός, τα λεφτά πάνε στα λεφτά, όπως πήγε το 1 δισ. ευρώ στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ…