Η αλήθεια του «τρελού»

Ο Ραφίκ Τζιμπούρ είναι περίπτωση ποδοσφαιριστή που σηκώνει πολλή συζήτηση. Σε όσες ομάδες αγωνίστηκε, προτού μετακομίσει στον Ολυμπιακό τον Ιανουάριο του 2011, είχε προβληματίσει με συμπεριφορές του. Στον Πανιώνιο θρυλείται ότι είχε πάρει στο κυνηγητό συμπαίκτες του με σκοπό να τους τιμωρήσει επειδή δεν του έδωσαν την μπάλα όταν τους το ζήτησε. Στην ΑΕΚ «έβρεξε» ξύλο στον Νάτσο Σκόκο (αφού προηγουμένως ο τελευταίος τον έβρισε στην προπόνηση) και οι αυτόπτες μάρτυρες έχουν ακόμα να λένε ότι αν δεν βρισκόταν στο σημείο ο Γιώργος Αλεξόπουλος προκειμένου να τον σταματήσει, η εξέλιξη του επεισοδίου θα ήταν άσχημη. Τότε ο Σκόκο είχε γλιτώσει με μία κάκωση στο κόκαλο της μύτης του, φεύγοντας από τα χέρια του Αλγερινού σχεδόν κλαίγοντας.

Παιδί μεγαλωμένο σε ένα από τα πολλά σκοτεινά γκέτο της Γκρενόμπλ, ο Τζιμπούρ δεν έκρυψε ποτέ ότι πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Δεν το επικαλέστηκε ωστόσο και ως δικαιολογία. Αυτό που (δικαίως) δεν αντέχει είναι η κοροϊδία. Ειδικά όταν αυτή αφορά την απόδοση των δεδουλευμένων του. Στην ΑΕΚ θεώρησε ότι τον κακομεταχειρίστηκαν διότι επί προεδρίας Σταύρου Αδαμίδη ήταν πολλές οι φορές που έλαβε την υπόσχεση άμεσης πληρωμής, ωστόσο πέρασαν 16 μήνες μέχρι να δει στον λογαριασμό του κατάθεση. Ξέσπασε, κατέθεσε προσφυγή, έμεινε ελεύθερος και πήγε στον Ολυμπιακό όπου επί δυόμισι χρόνια απέδωσε το καλύτερο ποδόσφαιρο της καριέρας του. Υπήρχε διοίκηση η οποία πλήρωνε στην ώρα της και μαζί η ασφάλεια που ο Τζιμπούρ επιζητούσε.

Τις επόμενες ημέρες και εκτός δραστικής αλλαγής των δεδομένων, ο 30χρονος Αλγερινός θα φορέσει ξανά τα κιτρινόμαυρα. Αποτελεί προσωπική επιλογή του Δημήτρη Μελισσανίδη, άλλωστε ο επικεφαλής της ποδοσφαιρικής Ενωσης είχε σε ανύποπτη φάση δηλώσει ότι «αυτόν θα τον φέρω πίσω στην ΑΕΚ». Ασφαλώς θα αποτελεί πολυτέλεια για μία ομάδα που θα αγωνίζεται στη Β’ Εθνική.