Τα ορφανάτου Φώτη Κουβέλη

Στην τελευταία – ηλεκτρισμένη όπως οι περισσότερες τον τελευταίο χρόνο – συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς, δύο από τα πλέον προβεβλημένα στελέχη της πλειοψηφίας του κόμματος, οι Θόδωρος Μαργαρίτης και Δημήτρης Χατζησωκράτης, έδωσαν τον τόνο στη νέα γραμμή του κόμματος: διάλογος της ΔΗΜΑΡ για την Κεντροαριστερά συμπεριλαμβανομένου και του ΠαΣοΚ. Η επιμονή τους δεν άρεσε στο σύνολο των συντρόφων τους, η απόφαση όμως για συζήτηση με όλους χωρίς αποκλεισμούς πέρασε. Και έγινε αποδεκτή και από τον ίδιο τον Φώτη Κουβέλη, που προ ευρωεκλογών δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα για συνομιλίες με ένα κόμμα που παραμένει στη συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία.Οι Μαργαρίτης και Χατζησωκράτης ανήκουν όπως και οι Νίκος Τσούκαλης και Μιχάλης Σαμπατακάκης στη φουρνιά των ιδρυτικών στελεχών της Δημοκρατικής Αριστεράς. Ηταν ανάμεσα στα στελέχη που τον Ιούνιο του 2010 μαζί με άλλους, όπως οι Σπύρος Λυκούδης, Γρηγόρης Ψαριανός και Ανδρέας Παπαδόπουλος, έπεισαν τον Φώτη Κουβέλη ότι η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ έπρεπε να κάνει την επανάστασή της και να αποχωρήσει από την Κουμουνδούρου. Οπερ και εγένετο.

ΚΛΕΙΣΤΟ ΚΛΑΜΠ. Για ένα μακρύ διάστημα και προτού πυκνώσουν τα σύννεφα πάνω από την Αγίου Κωνσταντίνου όλοι τους ήταν «σωματοφύλακες» του προέδρου. Οι απόψεις τους ήταν σχεδόν ταυτόσημες και οι συνεδριάσεις των οργάνων της ΔΗΜΑΡ έμοιαζαν περισσότερο με συναντήσεις των μελών μιας λέσχης τσαγιού. Αλλωστε όλοι τους συμφώνησαν με τη συμμετοχή του κόμματός τους σε συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠαΣοΚ.

Ωσπου τον Ιούνιο του 2013 ήρθε η έξοδος από την τρικομματική και οι συνιδρυτές βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Οι Χατζησωκράτης, Μαργαρίτης, Τσούκαλης και Σαμπατακάκης αποτελούν αυτό που σ’ ένα κόμμα αποκαλείται ηγετική ομάδα. Στήριξαν και στηρίζουν τις επιλογές Κουβέλη ανεξάρτητα από τον βαθμό διαφωνίας ή συμφωνίας με την άποψη του προέδρου. Αδιαφορώντας για το γεγονός ότι το «αγαπημένο παιδί» του προέδρου ήταν ο Σπύρος Λυκούδης. Ακόμη κι όταν σε ορισμένες περιπτώσεις ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ τούς «έριξε», εκείνοι παρέμειναν σταθερά μπροστά υπερασπιζόμενοι τη στρατηγική του. Για παράδειγμα, ο Δημήτρης Χατζησωκράτης ένιωσε δύο φορές αδικημένος: και όταν ο Κουβέλης κράτησε τη Β’ Περιφέρεια Αθηνών στερώντας τη βουλευτική έδρα από τον ίδιο και δίνοντάς την στη Νίκη Φούντα και όταν πέρυσι τον Δεκέμβριο, ενώ του είχε τάξει τη θέση του γραμματέα της ΔΗΜΑΡ, ρόλο που προόριζε και για τον Θόδωρο Μαργαρίτη, τελικώς την προσέφερε στον άγνωστο για το ευρύτερο κομματικό ακροατήριο Θανάση Θεοχαρόπουλο.

Ούτε ο Χατζησωκράτης, ούτε ο Μαργαρίτης κράτησαν κακία. Ομοίως ο Νίκος Τσούκαλης που βρέθηκε ως εκπρόσωπος της ΔΗΜΑΡ μαζί με τους Αντώνη Σαμαρά και Βαγγέλη Βενιζέλο στα έργα της Ιονίας Οδού δεν εξέφρασε ποτέ τη δυσφορία του για το γεγονός ότι έναν χρόνο μετά η Κοινοβουλευτική Ομάδα κλήθηκε να καταψηφίσει το συγκεκριμένο έργο στη Βουλή, έργο για το οποίο ο ίδιος είχε μιλήσει με τα καλύτερα λόγια.

Ο δε Μιχάλης Σαμπατακάκης, ο οποίος στην πρώτη ανέφελη περίοδο της Δημοκρατικής Αριστεράς είχε ψυχρανθεί με τον Φώτη Κουβέλη και απέφυγε και τη συμμετοχή του στα κεντρικά όργανα, υπήρξε από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές της προεδρικής γραμμής στο συνέδριο του κόμματος αναλαμβάνοντας και ειδικό ρόλο σε ό,τι αφορά την πρόταση για (πιθανή τότε) συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην ευρωομάδα Σοσιαλιστών και Δημοκρατών.

ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΕΣ. Γενικώς όλοι τους στηρίζουν τις προεδρικές επιλογές, ασχέτως του ότι ενίοτε η ηγεσία του κόμματος προχωρά σε κάποιες που τους δυσαρεστούν. Για παράδειγμα, η συμμετοχή του κ. Κουβέλη στην παρουσίαση του βιβλίου της υποψήφιας ευρωβουλευτού Μαριλένας Κοππά θεωρήθηκε unfair κίνηση απέναντι στους συνυποψηφίους της. Ωστόσο, οι κάλπες αποζημίωσαν σε έναν βαθμό τους Δημήτρη Χατζησωκράτη και Θόδωρο Μαργαρίτη, που κατετάγησαν πρώτος και τρίτος σε σταυρούς αντίστοιχα, κάνοντας σάντουιτς τη δεύτερη κυρία Κοππά.

Τα συγκεκριμένα στελέχη έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Υποστηρίζουν σθεναρά τη στρατηγική του κόμματος, ακόμη κι αν διαφωνούν. Επιπλέον όμως έχουν μία μαγική ικανότητα να επηρεάζουν και σε έναν βαθμό να διαμορφώνουν τις αποφάσεις του κ. Κουβέλη.

Ως εκ τούτου η στροφή της ηγεσίας της ΔΗΜΑΡ προς την Κεντροαριστερά και η απόφασή της να αποστείλει επιστολή στον Βαγγέλη Βενιζέλο οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στα συγκεκριμένα κορυφαία στελέχη. Που εξ αρχής έχουν αναλάβει και έναν άτυπο εξισορροπητικό ρόλο στο εσωτερικό της ΔΗΜΑΡ. Ποτέ δεν συγκρούστηκαν μετωπικά με την ομάδα Λυκούδη, ποτέ δεν αντήλλαξαν βαριές κουβέντες, ποτέ δεν χάλασαν το χατίρι ούτε στους πιο «αριστερούς» του κόμματος αντιμετωπίζοντάς τους ισότιμα. Χωρίς να ταυτίζονται με τον πρόεδρο του κόμματος. Μάλιστα πέρυσι, πριν από τη βροντώδη αποχώρηση της Δημοκρατικής Αριστεράς από την κυβέρνηση, ο Μαργαρίτης και άλλα στελέχη του κόμματος συμμετείχαν σε συναντήσεις με στελέχη του ΠαΣοΚ προετοιμάζοντας το έδαφος για μία τολμηρή συνάντηση των αρχηγών τους. Τους πρόλαβαν οι εξελίξεις με το κλείσιμο της ΕΡΤ.