Αποκάλυψη τώρα!

^«Μινεϊράζο». Δεν πρόκειται για νέα μαύρη σελίδα στην ιστορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, είναι η ΜΑΥΡΗ ΣΕΛΙΔΑ, η μοναδική που στο εξής θα κουβαλά μαζί της η πιο δοξασμένη σχολή ποδοσφαίρου.

Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, ιδίως οι οικοδεσπότες του 20ού Παγκοσμίου Κυπέλλου, πως θα μπορούσε να υπάρξει αγώνας όπου θα τους πονούσε περισσότερο από το Μαρακανάζο. Κι όμως. Οι εξωγήινοι Γερμανοί με τη γνωστή τους μέθοδο «μπλίτσκριγκ» υπέγραψαν το Μινεϊράζο με σκορ 7-1 (!)  και στο εξής θα είναι αυτοί τα φαντάσματα που θα κυκλοφορούν στους δρόμους του Μπέλο Οριζόντε, της Μπραζίλια, του Ρίο και του Σάο Πάολο.

Στο Μαρακανάζο, το 1950, τα δάκρυα κύλησαν μετά το τελευταίο σφύριγμα. Στο Μινεϊράζο άρχισαν μόλις στο 29ο λεπτό, όταν ο Κεντίρα έστελνε για πέμπτη φορά την μπάλα στα δίχτυα και για τέταρτη στο πιο εκπληκτικό εξάλεπτο (23′-29′) στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Μετά το τέταρτο γκολ οι Βραζιλιάνοι άρχισαν να εγκαταλείπουν το Μινεϊράο, αρνούμενοι να δουν τη συνέχεια της ποδοσφαιρικής τους τραγωδίας.

Μία γυναίκα δεν άντεξε και έχασε τις αισθήσεις της, ενώ κραυγές απόγνωσης ακούγονταν κατά την έξοδο των εξοργισμένων Βραζιλιάνων από το Μινεϊράο.

Οπως σε όλες τις τραγωδίες, υπάρχει εξιλαστήριο θύμα: Φρεντ. Πρόκειται για τον νέο Μοασίρ Μπαρμπόσα. Στην πραγματικότητα ο μεγάλος ένοχος είναι ο Λουίς Φελίπε Σκολάρι. Ηθελε όλη τη δόξα δική του και προτίμησε να αφήσει εκτός ομάδας τις βεντέτες, Κακά, Ρομπίνιο, Ροναλντίνιο και στη θέση τους να  πάρει τους Φρεντ, Μπερνάρντ, Γουίλιαν.

Το αμυντικό τείχος για το οποίο καυχιόταν ο Σκολάρι αποδείχθηκε η αχίλλειος πτέρνα στην ομάδα και σε κάθε επίθεση των Γερμανών έμοιαζε με βούτυρο που το έκοβε καυτό μαχαίρι.

Η απουσία των Νεϊμάρ και Τιάγκο Σίλβα δεν μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογία για την ιστορική κατάρρευση της Σελεσάο. Ομως κι εδώ έχει ευθύνες ο Σκολάρι. Στη θέση του Νεϊμάρ έριξε ένα παιδί 21 ετών, ύψους 1,64 μ., τον Μπερνάρντ, ενώ χρησιμοποίησε τον Ντάντε στην άμυνα όταν στα προηγούμενα παιχνίδια τον είχε για τα νερά.

Οσα δοκάρια κι αν κάψουν οι Βραζιλιάνοι, όσες εξορίες κι αν στείλουν τον Φρεντ, όσα χρώματα κι αν αλλάξουν στη φανέλα τους, η χαρακιά των Γερμανών στην περηφάνια τους θα μένει εκεί, να τους θυμίζει την κατάρρευση, την τραγωδία.

Με σιδερένια πυγμή μέσα σε βελούδινο γάντι οι Γερμανοί πλήγωναν με κάθε τρόπο τους οικοδεσπότες, αποδεικνύοντας πως έκαναν σπουδαία δουλειά στα δύο χρόνια που μελετούσαν τους Βραζιλιάνους. Οχι μόνο τους συνέθλιβαν αλύπητα, τους έπαιρναν και τα ρεκόρ. Ο Κλόζε με το γκολ που πέτυχε στο 23′, το δεύτερο των Πάντσερ και το πρώτο από τα τέσσερα του ιστορικού εξάλεπτου, έφτασε τα 16 σε όλες τις διοργανώσεις και έγινε ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αφήνοντας στη δεύτερη θέση τον Ρονάλντο.

Τον χορό στο ιστορικό πάρτι των Γερμανών άνοιξε ο Μίλερ στο 11′ με απευθείας σουτ από τη μικρή περιοχή ύστερα από κόρνερ του Κρος. Ο τελευταίος πέτυχε δύο γκολ σε διάστημα 69 δευτερολέπτων (25′, 26′) που είναι τα πιο γρήγορα σε Μουντιάλ για να ακολουθήσει ο Κεντίρα, τρία λεπτά αργότερα. Ο Σίρλε πρόσθεσε το όνομά του στους σκόρερ στο 69′ και στο 79′. Το χειροκρότημα όσων είχαν τη δύναμη να παραμείνουν στο γήπεδο ισοδυναμούσε με την κατάκτηση του Κυπέλλου. Το γκολ του Οσκαρ στο 90′ ήταν μόνο για την Ιστορία. Το μέγεθος της τραγωδίας του βραζιλιάνικου  ποδοσφαίρου αποτυπώνεται στη στατιστική της. Μέχρι χθες η πιο βαριά ήττα της ήταν στον τελικό του 1998 από τη Γαλλία με 3-0.

Επίσης, η τελευταία φορά που είχε ηττηθεί η Σελεσάο στο γήπεδό της σε επίσημο παιχνίδι ήταν το 1975 από το Περού με 2-1 σε ματς του Κόπα Αμέρικα.

Ο μεγάλος Γιόχαν Κρόιφ το είχε πει: «Μόνο οι Γερμανοί παίζουν καλά». Αυτή η Νατσιονάλμανσαφτ χρωστά πολλά στον Σκελετό. Το ποδόσφαιρό της, βελούδινο, με αποχρώσεις total football και πινελιές τίκι τάκα ήταν εμπνευσμένο από τις ιδέες του άλλοτε Ιπτάμενου Ολλανδού.

Η Γερμανία θα αγωνιστεί για όγδοη φορά σε τελικό και για πρώτη από το 2002, όταν είχαν ηττηθεί με 2-0 από τη… Βραζιλία. Τι ειρωνεία!