[Ανάλυση] Η φαντασία σώζει

Ολοι ονειρεύονται ένα Επινέ. Το συνέδριο των γάλλων Σοσιαλιστών το 1971, που ένωσε τον χώρο αριστερά του Κέντρου και ανέδειξε ως ηγέτη του τον Φρανσουά Μιτεράν, έχει εδώ και καιρό γίνει καραμέλα στο στόμα των στελεχών του ΠαΣοΚ. Το μνημονεύουν μονότονα στελέχη από όλες τις γωνιές του ΠαΣοΚικού χάρτη. Εννοείται ότι το φαντασιακό Επινέ παίρνει κάθε φορά άλλο χαρακτήρα, ανάλογα με το ποιες φιλοδοξίες προβάλλονται πάνω του. Για τον έναν θα είναι η μήτρα ενός νέου, ομόσπονδου κόμματος, για τον άλλον η κολυμβήθρα μιας κάποιας επανίδρυσης του ΠαΣοΚ, για έναν τρίτο, πιο συναισθηματικό, ένα «πλατύ κάλεσμα για να ξαναγνωριστούμε όλοι απ’ την αρχή».

Μετά τη χθεσινή συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου, το ΠαΣοΚ φαίνεται ότι παρέμεινε σε τροχιά Επινέ. Οδεύει δηλαδή προς ένα Συνέδριο τον Οκτώβριο – με ενδιάμεσους σταθμούς μια Κεντρική Επιτροπή το Σάββατο και μια κομματική συνδιάσκεψη τον Σεπτέμβριο – στο οποίο μπορεί κανείς να προβάλλει ό,τι επιθυμεί.

Σύμφωνα με την ομόφωνη απόφαση του οργάνου, το Συνέδριο θα οργανωθεί από το ΠαΣοΚ, αλλά δεν θα είναι κομματικό. Θα είναι Συνέδριο της Δημοκρατικής Παράταξης. Ποια θα είναι αυτή η παράταξη; Θα είναι μόνο η Ελιά; Θα κληθούν άλλες κινήσεις; Αλλα στελέχη; Ούτε εδώ ήταν πρόχειρη η απάντηση. Μια εκδοχή του εύρους που θα μπορούσε να έχει το προσκλητήριο έδωσε ο ίδιος ο Βαγγέλης Βενιζέλος. «Τουλάχιστον η μισή Ελλάδα» είπε. Γιατί τουλάχιστον η μισή Ελλάδα είναι «ιστορικά ΠαΣοΚ».

Ακούγεται οξύμωρο, αλλά αυτή η ασάφεια λειτουργεί καταπραϋντικά στη σημερινή ΠαΣοΚική πραγματικότητα. Οσο δεν τίθεται δεσμευτικά μια συγκεκριμένη ατζέντα, όσο η συζήτηση μένει ανοιχτή, κανείς δεν δικαιούται να νιώθει αποκλεισμένος. Αρα κανείς δεν νομιμοποιείται να πάρει προσωπικές πρωτοβουλίες που θα τραυματίσουν τον ήδη συρρικνωμένο χώρο. Είναι κάτι που φαίνεται να το έχει υπόψη του ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ. Γι’ αυτό, όπως λέγεται, «φροντίζει να τους χειρίζεται όλους και να κρατάει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα». Είναι η άχαρη ισορροπία τού «κανείς δυσαρεστημένος – κανείς ευχαριστημένος».

Αλλωστε ο ίδιος ο Βενιζέλος έσπευσε να διευκρινίσει ότι το Συνέδριο δεν μπορεί να θεωρείται ανεξάρτητο από τον «ρυθμό των γενικών πολιτικών εξελίξεων». Μπορεί δηλαδή η πραγματικότητα να προλάβει το ΠαΣοΚ. Το φθινόπωρο μπορεί να είναι εκλογικό, οπότε οι σημερινές προτεραιότητες θα εξατμιστούν απότομα.

Το Επινέ μπορεί να περιμένει. Μέχρι τότε, η φαντασία σώζει.