[Ανάλυση] Το ταγκό της πόλωσης

Ολίγη, διαφωτιστική στατιστική. Στα τριάντα έξι χρόνια από τη Μεταπολίτευση έως το 2010, το μέτρο της λεγόμενης «πολιτικής επιστράτευσης» επιβλήθηκε όλες κι όλες έξι φορές. Στα μόλις τέσσερα χρόνια που πέρασαν από την υπογραφή του Μνημονίου εφαρμόστηκε άλλες έξι – τέσσερις εκ των οποίων επί πρωθυπουργίας Σαμαρά.

Τα έκτακτα μέτρα ταιριάζουν στις έκτακτες εποχές. Ομως, η πυγμή έναντι των συντεχνιών ήταν πάντα μέρος του αφηγήματος που έχει καταστρώσει το Μαξίμου. Φάνηκε και από τις παρεμβάσεις των στελεχών τις τελευταίες ημέρες στα Μέσα Ενημέρωσης – με πιο χαρακτηριστική την αποστροφή του Κυριάκου Μητσοτάκη περί «συνδικαλιστών – δικτατόρων» και «εκβιαστών». Οπως στις προηγούμενες περιπτώσεις επίταξης, έτσι και τώρα το σκεπτικό είναι ότι η κυβέρνηση απαντά με ένα σκληρό μέτρο σε μια ασύμμετρη απειλή. Αμύνεται, ως φορέας της τάξης, απέναντι σε μια αντικοινωνική μειοψηφία. Στην προκειμένη περίπτωση, αμύνθηκε απέναντι στο πιο μεγάλο και ίσως το πιο ισχυρό σωματείο των πάλαι ποτέ ΔΕΚΟ. Και, όπως εξηγούν νομικοί, αυτή τη φορά είχε και στέρεο νομικό έρεισμα, καθώς συνέτρεχε μία από τις προϋποθέσεις του Συντάγματος – ο δυνητικός κίνδυνος για τη δημόσια υγεία από τις διακοπές ρεύματος. Ούτε αυτός ούτε οι άλλοι δύο λόγοι (πόλεμος ή θεομηνία) ευσταθούσαν όταν η κυβέρνηση «επιστράτευε» τους εργαζομένους στο μετρό ή τους καθηγητές μέσης εκπαίδευσης.

Πέρα από τα νομικά, η τακτική της πυγμής έχει απήχηση στο συντηρητικό κομμάτι της κοινής γνώμης. Ερεθίζει, ωστόσο, τα δημοκρατικά ανακλαστικά των κεντρώων ψηφοφόρων που βλέπουν ότι η κυβέρνηση δεν έχει άλλον τρόπο να προωθήσει τη μεταρρυθμιστική της ατζέντα, παρά επιστρατεύοντας ένα νομοθετικό διάταγμα του 1974 (το οποίο – σημειολογικά – φέρει την υπογραφή του στρατηγού Φαίδωνος Γκιζίκη).

Σε αυτά τα ανακλαστικά επενδύει ο ΣΥΡΙΖΑ, επανερχόμενος στη ρητορική περί αυταρχισμού και «μνημονιακού γύψου». Το επιχείρημα της αντιπολίτευσης είναι ότι όλες οι μεγάλες κινητοποιήσεις καταστέλλονται διά της επιστρατεύσεως. Ετσι θεωρούν ότι συμπληρώνεται η εικόνα μιας κυβέρνησης που όχι μόνο «βρίσκεται σε δυσαρμονία με τη λαϊκή βούληση» και φοβάται το δημοψήφισμα, αλλά πολιτεύεται με διατάγματα που καταργούν στην ουσία το δικαίωμα στην απεργία.

Παρά τη ρητορική, πάντως, όλοι έχουν λόγους να είναι ικανοποιημένοι από το τέλος της απεργίας της ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ. Η μεν κυβέρνηση επειδή έδειξε για μία ακόμη φορά στο ακροατήριό της την αποφασιστικότητα να συγκρουστεί με συνδικαλιστικές πρακτικές που ταλαιπωρούν το κοινωνικό σύνολο – και μάλιστα σχετικά «αναίμακτα», χωρίς σύγκρουση στο πεζοδρόμιο. Η δε αντιπολίτευση μπορεί να αισθάνεται κερδισμένη όχι μόνο επειδή εξώθησε την κυβέρνηση να καταφύγει σε ένα ακραίο μέσο αμφίβολης δημοκρατικότητας, όσο επειδή δεν βρέθηκε η ίδια στη θέση να υπερασπίζεται πολιτικά ένα μπλακάουτ εν μέσω τουριστικής περιόδου.

Κάπως έτσι η «μητέρα των μαχών» του καλοκαιριού για τη μικρή ΔΕΗ φαίνεται να οδεύει προς το αναμενόμενο τέλος της: Το γνώριμο ταγκό της πόλωσης στη συζήτηση του νομοσχεδίου στη Βουλή.