Εξι όροφοι που σώζουν ζωές

Ανεβοκατεβαίνει τα σκαλιά της πολυκατοικίας για να κάνει διάφορες δουλειές. Εκείνος είναι, άλλωστε, ο άνθρωπος που έχει αναλάβει χρέη «διαχειριστή» στο εξαώροφο οίκημα. Οταν οι απαιτούμενες εργασίες στην πολυκατοικία τελειώνουν φεύγει γρήγορα για να αναζητήσει δουλειά. Και όμως, μέχρι πριν από δύο χρόνια η ζωή του κ. Βασίλη και της οικογένειάς του ήταν διαφορετική.

Επί 23 χρόνια εργαζόταν σε μια εταιρεία καθαρισμού, η οποία αναλάμβανε από μεγάλους φορείς, όπως το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, μέχρι υπουργεία. Το 2012, όμως, έκλεισε. Οι οικονομίες όλων αυτών των ετών έφτασαν για να καλύψουν τις ανάγκες μόλις δύο χρόνων, με αποτέλεσμα να μην μπορούν πια να αντεπεξέλθουν στα έξοδα, αδυνατούσαν να πληρώσουν ακόμη και το ενοίκιο του σπιτιού τους στην Πλατεία Αμερικής.

Από τα μέσα του περασμένου Απριλίου η οικογένεια του κ. Βασίλη και άλλες 13 οικογένειες βρήκαν το σπίτι τους στην Κοινωνική Πολυκατοικία του Δήμου Αθηναίων, επί της οδού Μπουμπουλίνας 36, στο κέντρο της πόλης. Τα 15 μερικώς επιπλωμένα διαμερίσματα που είχε παρουσιάσει πριν από μερικούς μήνες ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης έχουν πλέον ενοίκους, κάποια από αυτά γέμισαν παιδικές φωνές. Σημειώνεται ότι το κτίριο παραχωρήθηκε από το Ιδρυμα Χατζηκώνστα στον δήμο, ενώ με τη συνεργασία της μη κερδοσκοπικής αστικής εταιρείας Ανθρώπινοι Ανθρωποι η εξαώροφη πολυκατοικία επισκευάστηκε και επιπλώθηκε για να φιλοξενήσει τις οικογένειες.

Δυσκολίες. «Δεν είχα τη δυνατότητα να πληρώσω. Δύο χρόνια τώρα ψάχνω για δουλειά αλλά δεν βρίσκω. Η σύζυγός μου δεν μπορεί να εργαστεί εξαιτίας μιας σπάνιας ασθένειας. Ευτυχώς που δεν χρωστούσαμε σε κανέναν. Πιο πολύ όμως στενοχωρήθηκα επειδή δεν μπόρεσα να εξασφαλίσω τη συνέχιση των μαθημάτων πιάνου στο ωδείο για την κόρη μου Θεοδώρα, η οποία τον Σεπτέμβριο θα πάει στη Β’ Γυμνασίου» εξηγεί ο κ. Βασίλης. Η οικογένειά του μετέφερε από το παλιό τους σπίτι όλα τα έπιπλα, τις ηλεκτρικές συσκευές, ακόμη και τα γυαλικά τους στο διαμέρισμα του 2ου ορόφου.

Οι ένοικοι της πολυκατοικίας δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες. Πολλοί από αυτούς ντρέπονται να μιλήσουν για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται, όλοι όμως αναγνωρίζουν πως η διαμονή στην πολυκατοικία είναι προσωρινή λύση – το πολύ για έναν χρόνο -, ένα μεταβατικό στάδιο για κάτι καλύτερο. Μιλώντας στα «ΝΕΑ» δεν κρύβουν την αγωνία τους για την επόμενη ημέρα, πιο πολύ όμως ενδιαφέρονται να βελτιώσουν με κάποιον τρόπο την παρούσα κατάσταση και να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους. «Δεν θέλω να γίνομαι βάρος σε κανέναν.

Εχω μάθει να δουλεύω και να βοηθώ την οικογένειά μου. Θέλω να ξαναγίνω έτσι και να βοηθήσω κι άλλο κόσμο που βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη» προσθέτει ο κ. Βασίλης.

Στο διπλανό διαμέρισμα του δευτέρου ορόφου μένει η πολυπληθέστερη οικογένεια της πολυκατοικίας. Η Ζωή με τα τέσσερα παιδιά της – ηλικίας από 6 έως 17 ετών -, τη μητέρα της, τη νύφη της και τα δύο της εγγόνια.

Είναι μεσημέρι και η γιαγιά τηγανίζει πατάτες στην κουζίνα του διαμερίσματος, τα παιδιά κάθονται στο σαλόνι και τα εγγόνια κοιμούνται στο συνεχόμενο δωμάτιο. «Ζούσαμε στον Κορυδαλλό αλλά τα οικονομικά μας δεν ήταν καθόλου καλά. Μας έκαναν έξωση. Ευτυχώς που οι άνθρωποι του δήμου μας παραχώρησαν το διαμέρισμα να μείνουμε». Η γυναίκα, έχοντας πια την προσωρινή σιγουριά μιας στέγης, θα πάρει μέρος σε επιδοτούμενο τρίμηνο σεμινάριο στον τομέα της ανακύκλωσης, προκειμένου να αυξήσει τις πιθανότητες να βρει μια δουλειά.

Τάξη και οργάνωση. Σχεδόν τρεισήμισι μήνες μετά την πρώτη τους ημέρα στα διαμερίσματα, οι ένοικοι έχουν βάλει πια κανόνες και όρια καλής συμβίωσης, όπως συμβαίνει σε κάθε πολυκατοικία. Μάλιστα την ερχόμενη εβδομάδα θα κάνουν και την πρώτη τους συνέλευση. «Πλέον έχουμε γνωριστεί με όλους και ζούμε αρμονικά» λένε. Ακόμη και για την καθαριότητα έχει μπει πρόγραμμα: κάθε εβδομάδα αναλαμβάνει την καθαριότητα της πολυκατοικίας και άλλη οικογένεια.

«Ως δήμος έχουμε την υποχρέωση να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που έχουν μεγάλη ανάγκη. Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό οικογένειες που κινδύνευαν μέχρι πρότινος να μείνουν στον δρόμο να έχουν τώρα ένα σπίτι, τα πάγια έξοδα του οποίου καλύπτει ο Δήμος Αθηναίων. Με αυτόν τον τρόπο μπορούν απρόσκοπτα να ψάξουν για δουλειά και να σταθούν και πάλι στα πόδια τους» επισημαίνει η αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων Καλλιόπη Γιαννοπούλου. Προσθέτει δε ότι στόχος της δράσης της Κοινωνικής Κατοικίας δεν είναι μόνο η ενίσχυση των ανθρώπων ως παθητικών δεκτών υπηρεσιών και αγαθών, «αλλά κυρίως να μπορέσουν να ξαναβγούν στην αγορά εργασίας και να στηριχθούν στις δικές τους δυνάμεις».

Υπενθυμίζεται ότι η επιλογή των οικογενειών έγινε έπειτα από αξιολόγηση της διαπαραταξιακής επιτροπής του δήμου. Για την πολυκατοικία της οδού Μπουμπουλίνας η επιτροπή δέχθηκε 33 αιτήσεις.

Πάντως στα άμεσα σχέδια του Δήμου Αθηναίων είναι η επέκταση του θεσμού της Κοινωνικής Κατοικίας: «Ηδη συζητάμε με διάφορους ιδιώτες προκειμένου να παραχωρηθούν διαμερίσματα – έστω και μεμονωμένα – για να μπουν οικογένειες που έχουν ανάγκη. Και είναι πολλές οι οικογένειες οι οποίες έχουν ήδη απευθυνθεί στις υπηρεσίες μας» υπογραμμίζει η κυρία Γιαννοπούλου.

Ανθρώπινες ιστορίες. Για 15 χρόνια έμεναν στην οδό Μάρνη, στο κέντρο της Αθήνας. Η Μαριάννα ήρθε στην Ελλάδα από τη Ρουμανία το 1997. Γνωρίστηκε με τον σύζυγό της Χρήστο δύο χρόνια μετά. Το 2008, όμως, εκείνος έχασε τη δουλειά του. «Χρειαζόμασταν χρήματα για να καλύψουμε τις ανάγκες και αρχίσαμε να δανειζόμαστε από τις τράπεζες, με αποτέλεσμα να χρωστάμε χωρίς να μπορούμε να ξεπληρώσουμε. Κι εκεί ξεκίνησε το άγχος μας. Ευτυχώς, η σπιτονοικοκυρά ήταν καλός άνθρωπος και έκανε υπομονή. Αλλά κι εκείνη ήθελε τα χρήματά της» λέει η Μαριάννα.

Μετακόμισαν στο διαμέρισμα του 4ου ορόφου με τη μεγάλη βεράντα και το ένα υπνοδωμάτιο, όπως και οι υπόλοιπες οικογένειες. Ο γιος τους, ο Αντώνης, κοιμάται στο σαλόνι, σε έναν χώρο που τον έχουν διαμορφώσει για να μοιάζει με παιδικό δωμάτιο. Πάνω από το κρεβάτι του υπάρχει ο χάρτης της Ελλάδας και απέναντι το γραφείο του. Τον Σεπτέμβριο θα πάει στην τελευταία τάξη του Δημοτικού αλλά από τώρα ονειρεύεται να ασχοληθεί με την υποκριτική. «Καταλαβαίνουμε ότι αυτό είναι ένα μεταβατικό στάδιο. Δεν μου αρέσει το τσάμπα, το εκτιμώ αλλά δεν θέλω να είναι μια ζωή έτσι. Η αλλαγή αυτή επηρέασε περισσότερο τον γιο μας, και είναι λογικό. Ο σύζυγός μου καθημερινά είναι στους δρόμους και ψάχνει για δουλειά ενώ κι εγώ τώρα που τέλειωσα τις σπουδές μου ως τεχνικός φαρμάκων σε δημόσιο ΙΕΚ προσπαθώ να βρω εργασία».

Στην Κοινωνική Πολυκατοικία από νωρίς δημιουργήθηκαν και φιλίες, όπως αυτή του Αντώνη και του μικρού Φέλιξ, που μένει με την οικογένειά του στο διπλανό διαμέρισμα. Ο Μάθιου είναι από τη Νιγηρία. Με τη μισή οικογένειά του – τη σύζυγο και τα τρία τους παιδιά – βρίσκεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Οι δύο μεγάλοι γιοι του βρίσκονται στη Νιγηρία, όπου σπουδάζουν ο ένας ηλεκτρολόγος και ο άλλος μηχανικός. Τα πράγματα όμως για την οικογένεια του Μάθιου δεν ήρθαν έτσι όπως τα περίμεναν και αναγκάστηκαν να απευθυνθούν στις κοινωνικές υπηρεσίες του δήμου, πριν μείνουν στον δρόμο. Οι υπόλοιποι ένοικοι της πολυκατοικίας έχουν να το λένε, μόλο που ο Μάθιου αντιμετωπίζει πολλές δυσκολίες, ότι είναι πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Καθημερινά παίρνει το τσαντάκι με τα βραχιολάκια που φτιάχνουν σπίτι και τα πουλάει στο κέντρο της Αθήνας, ενώ η σύζυγός του, τώρα το καλοκαίρι, φτάνει στις παραλίες της Αττικής, όπου πλέκει σε λουόμενους πολύχρωμα αφρικάνικα κοτσιδάκια στα μαλλιά.