Αλλο φαν, άλλο άφαντος

Βράδυ Σαββάτου και όσοι δεν χάθηκαν μέσα στην αχλύ της καθημερινότητας με τα τετριμμένα – μια βάπτιση στη μέση του πουθενά, ένα ποτό στο πόδι, ένα φλερτ στο απωθημένο – κάθησαν στα… θρανία και πήραν μαθήματα. Μαθήματα από έναν αγώνα ποδοσφαίρου που αντικειμενικά μπορεί να θεωρηθεί ως ένα από τα καλύτερα ματς που έχουμε παρακολουθήσει μέχρι τώρα στο Μουντιάλ. Μάθημα πρώτον λοιπόν: Η Κόστα Ρίκα δεν ήταν τυχαία ομάδα όπως πολλοί σχολιαστές τη χαρακτήριζαν, ακυρώνοντας την προσπάθεια της ελληνικής εθνικής ομάδας. Η Κόστα Ρίκα στρίμωξε την Ολλανδία στα σχοινιά αφού είχε υποχρεώσει τους καλοντυμένους Ιταλούς να ξαναφορέσουν τα κοστούμια των ταξιδιών και να αποχαιρετήσουν, αφού είχαν νικήσει τη φιλόδοξη (μέχρι τελικού) Ουρουγουάη και, τέλος, αφού είχε κρατήσει την Αγγλία στον βυθό της ανεπάρκειάς της. Η Κόστα Ρίκα λοιπόν αγωνίστηκε και με την Ελλάδα και έφτασε μέχρι τα πέναλτι, όπου η Ελλάδα δεν είχε την ψυχραιμία να κλωτσήσει κάτι καλύτερο εκτός από την ευκαιρία της πρόκρισης. Και κάποιοι τότε σχολίασαν: Μα να χάσεις από την Κόστα Ρίκα; Και ο τερματοφύλακας Νάβας, ο άνθρωπος – αράχνη, απάντησε σε όλους αυτούς με την απόδοσή του απέναντι στους Ολλανδούς. Η Κόστα Ρίκα το πήγε μέχρι τα πέναλτι και εκεί… Εκεί έχουμε μάθημα δεύτερο. Ο Πορτογάλος κ. Σάντος «φρόντισε» στην ανάλογη περίπτωση να αποβληθεί γιατί (ίσως) δεν άντεχε την ψυχοβόρο διαδικασία. Ο Ολλανδός κ. Φαν Γκάαλ, ψύχραιμα κι απλά, έκανε στρατηγική κίνηση ναπολεόντεια, άλλαξε τον τερματοφύλακά του και δίδαξε πως οι μαχητές μάχονται μέχρι τέλους. Ο Φαν Γκάαλ δικαιολόγησε τον μισθό  του και συνεχίζει τον πόλεμο. Οι Ολλανδοί είχαν έναν Φαν (οπαδό κατά μία έννοια) επικεφαλής· οι Ελληνες είχαν έναν άφαντο για ταγό τους.

Και μάθημα τρίτο και τελευταίο: Η ενότητα είναι το βασικό συστατικό της επιτυχίας σε ένα ομαδικό άθλημα. Ολλανδοί και Κοσταρικανοί έδειχναν και (μάλλον) ήταν μονιασμένοι. Tα υπόλοιπα είναι περιττά.