Απλά κι ευτυχισμένα

Τίποτα δεν διαταράσσει τη ρουτίνα της καθημερινότητας σε αυτό το νησί. Στην Αίγινα, αν και τόσο κοντά στην Αθήνα, όλα κυλούν με απόλυτη ηρεμία. Και η Ελευθερία ένιωθε να βουλιάζει σε αυτή την ηρεμία από τότε που αποφάσισε να επιστρέψει στον τόπο που μεγάλωσε για να ζήσει μόνιμα εκεί. Αλλά ο έρωτας μπορεί να μεταμορφώσει και να κάνει τα πάντα μαγικά.

Η 32χρονη τραπεζική υπάλληλος μέχρι το 2004 ζούσε στην Αθήνα όπου και σπούδαζε, αλλά αμέσως μετά την αποφοίτησή της γύρισε στο νησί. «Δεν είχα τίποτα σχεδιάσει, άφηνα τα πράγματα να έρθουν προς εμένα. Μόλις αποφοίτησα από το Πανεπιστήμιο Πειραιά είχα το άγχος να βρω δουλειά. Αισθάνθηκα πολύ τυχερή όταν έδωσα εξετάσεις και προσλήφθηκα στην τράπεζα. Το τελευταίο πράγμα που θα με απασχολούσε ήταν το πού θα διοριστώ».

Ο καιρός περνούσε με τη ρουτίνα της χειμερινής ζωής και την πιο έντονη καθημερινότητα του καλοκαιριού. Μέχρι που κάποια στιγμή η Ελευθερία άρχισε να πηγαίνει με αγωνία στη δουλειά της. Αιτία ήταν ο Ντίνος, ένας τακτικός πελάτης της τράπεζας. Τον έβλεπε συχνά αλλά πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να πουν μια κουβέντα παραπάνω. Η Ελευθερία θυμάται ότι είχε αρχίσει σχεδόν να τον περιμένει να έρθει. «Ενιωθα ότι κάτι περισσότερο υπήρχε από μια απλή συναλλαγή μεταξύ μας, αλλά και πάλι δεν ήμουν σίγουρη. Μέχρι που μια μέρα με διακριτικότητα με ρώτησε τι θα κάνω το βράδυ». Οι επιλογές σε ένα τόσο μικρό μέρος είναι περιορισμένες και αυτό λειτούργησε θετικά και για τους δύο. Αρχισαν να βγαίνουν ως φίλοι και μετά από λίγο καιρό έγιναν ζευγάρι. «Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι ο Ντίνος ήταν αυτό που ήθελα.  Βρήκαμε εύκολα τους ρυθμούς μας και ζούσαμε αρμονικά».

Ηταν ήδη ενάμιση χρόνο μαζί όταν αποφάσισαν ότι θέλουν να μοιραστούν το υπόλοιπο της ζωής τους. «Η πρόταση γάμου δεν έγινε σε κάποια ιδιαίτερη και ρομαντική στιγμή. Το αντίθετο μάλιστα. Ημασταν στο σπίτι μου, εγώ διάβαζα για να τελειώσω το μεταπτυχιακό μου και εκείνος διόρθωνε τις τελευταίες λεπτομέρειες του βιβλίου που έγραφε σχετικά με την προώθηση των επιχειρήσεων στο Διαδίκτυο. Αυτή είναι άλλωστε η δουλειά του. Ετσι κάπως αρχίσαμε να ψάχνουμε ημερομηνίες για τον γάμο μας. Ηταν Φεβρουάριος και αποφασίσαμε ότι ο Μάιος είναι ιδανικός μήνας για ν’ ανέβουμε τα σκαλιά της εκκλησίας. Μπορεί να μην ένιωσα έκπληξη αλλά ακόμη δεν θα ξεχάσω πώς αισθάνθηκα εκείνη την στιγμή».

Σχεδόν από την επόμενη ημέρα ξεκίνησαν τις ετοιμασίες. Ο χρόνος που είχαν στη διάθεσή τους φαινόταν λίγος αλλά τελικά όλα έγιναν όπως έπρεπε. «Βρήκα αμέσως νυφικό, ετοιμάσαμε τα προσκλητήρια και όλες τις λεπτομέρειες χωρίς ιδιαίτερο άγχος. Αποφασίσαμε να κάνουμε τον γάμο μας μεσημέρι γιατί μας άρεσε το φως της ημέρας. Αναγκαστικά κάναμε ανοιχτό γάμο, όπως γίνεται τις περισσότερες φορές σε μια μικρή κοινωνία. Αλλά τον απολαύσαμε – σαν να ήμασταν καλεσμένοι. Πολλές φορές κοιτάζω ξανά και ξανά το βίντεο και τις φωτογραφίες από εκείνη την ημέρα». Τις ευτυχισμένες τους στιγμές απαθανάτισε ο Δημήτρης Βλάικος.