ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Αυξήσεις στα ΕΛΤΑ
Τα ΕΛΤΑ από την ίδρυσή τους είχαν ένα τιμολόγιο ανάλογο με το βάρος του αποστελλόμενου αντικειμένου σε γραμμάρια. Δηλαδή 20, 50, 100, 200, 350, 500, 750, 1.000. Τώρα τελευταία βρήκαν τρόπο αφαίμαξης των συναλλασσομένων τους. Το τιμολόγιο περιορίστηκε σε 100, 200, 1.000. Ετσι, όταν στέλνεις ένα γράμμα ή έντυπο 200 γραμμαρίων πληρώνεις για 1.000 γραμμάρια. Το χειρότερο είναι για αποστελλόμενα στο εξωτερικό. Τα 100, 200, 350, 500, 750, 1.000, 2.000 περιορίζονται κι έτσι από 200 γραμμάρια πάει κατευθείαν στα 500, από τα 500 στα 1.000 και από τα 1.000 σε 2.000. Για μια κυριακάτικη εφημερίδα που στέλνω στην Αυστραλία βάρους 1.050 γραμμαρίων πλήρωνα 8,10 ευρώ και τώρα πληρώνω 25 ευρώ. Είναι πολύ έξυπνο το κόλπο και πρέπει ο αρμόδιος υπουργός να συγχαρεί τον εμπνευστή.

Ελληνας στη Βραζιλία

Αντώνης Ν. Βενέτης

ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ ΔΩΡΙΔΟΣ

Η διεξαγωγή του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου στη Βραζιλία και η συμμετοχή της Ελλάδας μου δίνουν την αφορμή να αναφερθώ σε έναν έλληνα ο οποίος διέπρεψε στη μακρινή Βραζιλία κατά τον 19ο αιώνα. Είναι ο χιώτης τραπεζίτης Θεμιστοκλής Πετροκόκκινος, ο οποίος διετέλεσε πλην άλλων και διοικητής της αυτοκρατορικής Τράπεζας Βραζιλίας, την περίοδο του δεύτερου και τελευταίου αυτοκράτορα της Βραζιλίας Πέτρου Β’ (1841-1889). Ετσι, ξεφυλλίζοντας στην Παπαχαραλάμπειο Βιβλιοθήκη της Ναυπάκτου την αθηναϊκή εφημερίδα «Νέα Εφημερίς» βρήκα την παρακάτω είδηση.

«Νέα Εφημερίς», 12/4/1887. «Προ ολίγων ημερών απεβίωσεν εν Μόντε Κάρλω ο Θεμιστοκλής Π. Πετροκόκκινος. Ο μακαρίτης διέμενεν εν Ρίω Ιανέιρω της Βραζιλίας επί τριακονταετίαν μετερχόμενος τον έμπορον και τραπεζίτην. Διετέλεσεν επί σειράν ενιαυτών διευθυντής της αυτοκρατορικής Τραπέζης Βραζιλίας, έχων τιμήν σπανίως αποδιδομένην εις ξένους. Ολίγα έτη προ της εκείθεν αναχωρήσεώς του, διηύθυνεν μέγα πιστωτικόν κατάστημα παρ’ αυτού ιδρυθέν, το Bacnonational, ταυτοχρόνως δε μεγάλην σιδηροδρομικήν εταιρείαν και ετέραν ιπποσιδηροδρόμου. Εις τας θέσεις ταύτας τον ανεβίβασεν η μεγάλη του ικανότης και τιμιότης, προτερήματα άτινα χαρακτηρίζουσι τους Χίους εμπόρους και διά των οποίων ετίμησαν το ελληνικόν όνομα πανταχού όπου έζησαν».

Είθε οι αρετές αυτές, που χαρακτήριζαν τους χιώτες εμπόρους της διασποράς, να χαρακτηρίζουν εφεξής τους έλληνες πολιτικούς. Ικανότης και τιμιότης. Εξάλλου οι ιδιότητες αυτές, κατά τον αθάνατο Πλούταρχο, είναι οι ελάχιστες προϋποθέσεις που πρέπει να διαθέτει το πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Νεολαία και ουτοπία

Βασίλης Ψαριανός

ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ- ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

«Οι νέοι άνθρωποι δεν γεννιούνται έχοντας κληρονομήσει από τους γεννήτορές τους τη σκουριά της αλλοτρίωσης που έχει επικαθήσει στην ψυχή τους, δεν έχουν υπογράψει, όπως αυτοί, την παραίτησή τους από το όνειρο μιας ανθρωπινότερης ζωής, δεν έχουν υποκύψει ακόμα στην «ανάγκη» και δεν έχουν συμβιβαστεί με το «δίκιο» του δυνατού. Οι νέοι σαν τον Ικαρο είναι ερωτευμένοι με τον ήλιο, θέλουν να δοκιμάσουν τα φτερά τους. Δικαιούνται να δώσουν τη μάχη για τη «μεγάλη ιδέα». Δικαιούνται ακόμα να πιστέψουν και να πολεμήσουν για το ακατόρθωτο, για μια ουτοπία. Είναι αποφασισμένοι ακόμα και να πάθουν για να μάθουν, να βγουν στον πηγαιμό για την Ιθάκη και να σοδειάσουν  στην ψυχή τους τα «πλούτη» του ταξιδιού.

Και είναι φυσικό να υπερτιμούν τις δυνάμεις τους και να υποτιμούν τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες που θα βρουν μπροστά τους, σε κάθε προσπάθειά τους να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα. Και είναι φυσικό να βιάζονται και να θέλουν να τ’ αλλάξουν όλα, «εδώ και τώρα», γιατί η υπομονή είναι γεροντική αρετή κι αυτοί θέλουν να ζήσουν προτού γεράσουν.

Και όσο οι μεγαλύτεροι τους συμβουλεύουν πρώτα να μάθουν κι ύστερα να πράξουν, αυτοί επιμένουν πως θα μάθουν καλύτερα να κολυμπούν πέφτοντας – χωρίς σωσίβιο – στη θάλασσα.

Οχι, δεν μπορούμε να απαγορεύσουμε στους νέους να ονειρεύονται. Το πρόβλημα είναι όχι πώς θα υποτάξουμε τους νέους, πώς θα τους συμμορφώσουμε με τα καλούπια της ζωής που έχουν διαμορφώσει οι παλιότερες γενιές.

Το πρόβλημα είναι πώς θα τους βοηθήσουμε να ζήσουν τη δικιά τους ζωή, πιο κοντά στα δικά τους όνειρα. Πώς θα τους βοηθήσουμε να μην κάψουν τα φτερά τους στην πρώτη πτήση τους προς το φως του ήλιου. Πώς θα τους βοηθήσουμε να γίνουν περισσότερο ρεαλιστές στο κυνήγι της… ουτοπίας. Πώς να γίνουν ρεαλιστές χωρίς να χάσουν τα όνειρά τους.

Οι νέοι χρειάζονται δασκάλους, γενναίους μαχητές της αλήθειας, που θα τους βοηθήσουν να διαχειριστούν την ελευθερία τους και τις δυνάμεις που διαθέτουν, ώστε να ζήσουν τη χαρά της ζωής, τη χαρά να μαθαίνεις και τη χαρά της δημιουργίας, τη χαρά να προχωρούν βήμα βήμα, με σεβασμό στη φύση, στον άνθρωπο και στις αρχές της δημοκρατίας, στην πραγμάτωση των ονείρων τους.

Αλλαγή νοοτροπίας

Γιώργος Δρακούλης

Διανύουμε μια πολύ άχαρη εποχή. Το πολιτικό σύστημα στις ημέρες μας βρίσκεται σε «σήψη», απογοητεύοντας την κοινή γνώμη. Ποιος, όμως, φταίει για αυτή την ζοφερή κατάσταση; Η αλήθεια μάλλον βρίσκεται κάπου στην μέση. Με λίγα λόγια, όλοι φταίνε. Και οι πολιτικοί και οι πολίτες, αλλά ο καθένας έχει διαφορετικό βάρος ευθυνών.

Ο εκχυδαϊσμός του πολιτικού βίου και η έκπτωση των πολιτικών ηθών είναι κοινός τόπος. Κατά πρώτο λόγο, λοιπόν, ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό η αρνητική λειτουργία της πολιτικής ζωής. Δυστυχώς, μια μερίδα των αντιπροσώπων των πολιτών, αντί για άσκηση πολιτικής, προτίμησε την άσκηση πολιτικαντισμού, δηλαδή την άλλη όψη του νομίσματος που είναι ο καιροσκοπισμός, η υποσχεσιολογία, η διαφθορά, η σκανδαλοθηρία, η ρουσφετολογία, ο εκμαυλισμός και ο σφετερισμός του δημοσίου συμφέροντος. Οι πολιτικοί από «υπηρέτες» του λαού έγιναν «υπηρέτες» των προσωπικών συμφερόντων τους και κατά συνέπεια η πολιτική ζωή αποτελματώθηκε.

Ωστόσο, και εμείς οι πολίτες δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών. Κοιτάξαμε το «εγώ», εγκλωβιστήκαμε σε ένα παιχνίδι πελατειακών σχέσεων. Παραδώσαμε τη συλλογική μας δύναμη εναποθέτοντας τις ελπίδες μας σε αναξιόπιστα πρόσωπα και επιδοκιμάσαμε όσους έπρεπε να θέσουμε στο περιθώριο. Παράλληλα, απείχαμε από την ενεργή συμμετοχή στα κοινά, δίνοντας άπλετο χώρο σε όσους υπονόμευσαν την πολιτική με τη δράση τους.

Αφού, λοιπόν, όλοι φταίμε, βέβαια άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, μαζί πρέπει να δώσουμε και τις λύσεις, λύσεις στην πράξη, όχι στα λόγια. Η χώρα μας έχει ανάγκη ένα νέο πολιτικό σύστημα, απαλλαγμένο από τις σαθρές δομές του παρελθόντος, που μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα. Ενα πολιτικό σύστημα με ήθος, αρχές και διαφάνεια. Από την άλλη, εμείς οι πολίτες οφείλουμε να γίνουμε οι γεννήτορες του νέου, συμμετέχοντας και αλλάζοντας, αφού το παλιό έχει σβήσει. Σίγουρα τα σοβαρά κοινωνικοπολιτικά ζητήματα δημιουργούν την αίσθηση του αδιεξόδου στην κοινωνία μας, αλλά δεν αποτελεί λύση η αδρανοποίηση της λαϊκής βούλησης.

Οι δυσκολίες των ημερών είναι η χρυσή ευκαιρία για αλλαγή. Αποφασιστική αλλαγή πολιτικής πλεύσης, νοοτροπίας και συμπεριφοράς. Αυτό είναι το δικό μας στοίχημα και αυτή τη φορά πρέπει να το κερδίσουμε για να κερδίσουμε το αύριο που μας αξίζει!