Παραμένουν απλήρωτοι, παρά τις αυξημένες εφημερίες

Οι γιατροί βιώνουν εν έτει 2014 την απόλυτη αντίφαση, καθώς οι αμοιβές τους διαμορφώνονται αντιστρόφως ανάλογα με τον φόρτο και τον χρόνο εργασίας μέσα στα νοσοκομεία. Από το 2010 η προσέλευση στα δημόσια νοσοκομεία έχει αυξηθεί κατά τουλάχιστον 30% εξαιτίας της οικονομικής αδυναμίας των πολιτών, αλλά και των αλλαγών στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας. Και ενώ οι γιατροί εξαναγκάζονται ολοένα και σε περισσότερες εφημερίες, παραμένουν απλήρωτοι.  

Η απουσία αναγνώρισης, από την άλλη, φαίνεται να αποτελεί επίσης μία από τις αχίλλειους πτέρνες του δημόσιου συστήματος, με τους εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία να υποστηρίζουν ότι «η αυταπάρνηση και το φιλότιμο» κρατούν τις υπηρεσίες Υγείας σε ικανοποιητικό επίπεδο.

Με κοινό παρονομαστή την υποστελέχωση και το «πάγωμα» των έργων για την ανακαίνιση των κτιριακών εγκαταστάσεων και την τεχνολογική ανάπτυξη των δημόσιων νοσοκομείων, οι γιατροί του ΕΣΥ νιώθουν ότι η δουλειά τους υποβαθμίζεται. «Στα χειρουργεία είμαστε κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο. Η μεγάλη χειρουργική αίθουσα δεν ξεπερνά τα 25 τ.μ. και η μικρότερη τα 20 τ.μ.» τονίζει ο Αντώνης Ασημακόπουλος, συντονιστής διευθυντής στη Β’ Ορθοπεδική Κλινική του νοσοκομείου Γ. Γεννηματάς.

Ο ίδιος υποστηρίζει ότι στον βωμό της οικονομίας τα δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα λειτουργούν με φθηνά υλικά. «Τα γάντια σχίζονται τόσο εύκολα. Πολλές φορές αλλάζω δύο, ακόμη και τρία ζευγάρια, γιατί όταν τα φορώ διαπιστώνω ότι έχουν τρύπες. Δεν είναι δυνατόν να μην έχω στη διάθεσή μου ποιοτικά ράμματα, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιώ τέσσερα – πιο ευτελή – κρατώντας τον ασθενή περισσότερη ώρα ανοιχτό στο χειρουργείο» επισημαίνει.

Ο κ. Ασημακόπουλος προσθέτει ό τι πριν από 30 χρόνια – όταν και εκείνος εντάχθηκε στο σύστημα – οι γιατροί είχαν πάθος για τη στήριξη του ΕΣΥ. «Εάν όμως ξεκινούσα τώρα και δεδομένων των συνθηκών και των μισθολογικών απολαβών, θα είχα φύγει στο εξωτερικό» παραδέχεται. 
Η περίπτωση του αναισθησιολόγου Δημήτρη Σταυρόπουλου δεν απέχει από εκείνη των συναδέλφων του. Οι πρώτες 20 ήμερες του Ιουνίου πέρασαν με τον ίδιο να εφημερεύει χωρίς διακοπή. Το τελευταίο δεκαήμερο τον κάλυψε μια συνάδελφος, η οποία κατέφτασε στη Λήμνο εκτάκτως από το νοσοκομείο της Χίου  – δίνοντάς του μια ανάσα. Τώρα αγωνιά για τον Ιούλιο, αφού δεν γνωρίζει ποιες ημέρες θα εφημερεύσει και εάν θα καταφέρει να κατοχυρώσει μερικές ημέρες άδειας. «Δεν έχω τη δυνατότητα να προγραμματίσω όχι διακοπές, αλλά να πάω μια βόλτα με την οικογένειά μου» προσθέτει. 
Το μαρτύριό του ξεκίνησε το 2010, όταν συνταξιοδοτήθηκε η διευθύντρια του Αναισθησιολογικού Τμήματος, με αποτέλεσμα να απομείνουν μόλις δύο αναισθησιολόγοι για να υπηρετούν στο νοσοκομείο της Λήμνου. Ομως, τον Ιούνιο του 2012 η συνάδελφός του υπέβαλε παραίτηση και έτσι έμεινε μόνος του, κάνοντας το νοσοκομείο σπίτι του. 
Δύο χρόνια μετά ζει το ίδιο δράμα: η αναισθησιολόγος που διορίστηκε τον περασμένο Αύγουστο δήλωσε παραίτηση και έτσι μένει και πάλι μόνος του. Δεν αποτελεί όμως εξαίρεση: στο ίδιο νοσοκομείο υπηρετεί μόνο ένας παθολόγος, ενώ σύντομα θα χειρουργεί και μόλις ένας γενικός χειρουργός. 
Ελλείψεις αντιμετωπίζει το νησί όμως και σε αγροτικούς γιατρούς. «Οι κάτοικοι βρίσκονται σε απόγνωση, αφού δεν μπορούν ούτε να γράψουν τα φάρμακά τους». 
Αντίστοιχα είναι τα προβλήματα στα περισσότερα περιφερειακά νοσοκομεία της χώρας, με το προσωπικό να βρίσκεται σε μόνιμη κόπωση. Για παράδειγμα, στο νοσοκομείο της Καστοριάς κάλυπτε τα παιδιατρικά περιστατικά μόνο μία παιδίατρος, ενώ το νοσοκομείο Καρδίτσας έχει «ορφανέψει» από νευρολόγο, γαστρεντερολόγο, ψυχίατρο και δερματολόγο. 

Το ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΤΗΣ ΝΟΣΟΚΟΜΑΣ
«Ας μας έδιναν έστω τα ρεπό»
Εχει νιώσει να εξευτελίζεται μπροστά σε δεκάδες μάτια. «Είσαι ηλίθια, χαζή…»: αυτά είναι μόνο μερικά από τα κοσμητικά επίθετα – αναφέρει και άλλα, πιο «βαριά» – που έχει ακούσει ενόσω εργάζεται στις εφημερίες του Ευαγγελισμού. Εκεί όπου το αδιαχώρητο είναι η καθημερινότητα, το στριμωξίδι των φορείων η μοναδική λύση και η αναμονή πολύωρη, η γκρίνια γίνεται αναπόφευκτο κακό. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η κ. Ναλουώγκα έχει σκληραγωγηθεί. Θα μπορούσε να κάνει αυτή τη δουλειά διαφορετικά; Σε μία από τις προηγούμενες εφημερίες, στο Παθολογικό στα εξωτερικά ιατρεία, ένας χρήστης ουσιών ξύπνησε από τον «λήθαργό» του. Αρχισε να ουρεί στο διάδρομο. Οι ασθενείς διαμαρτύρονταν. Φώναζαν. 
Παρά τα παράπονα που ακούει καθημερινά, σπεύδει να δικαιολογήσει τα νεύρα των πολιτών. «Η αναμονή είναι μεγάλη, γιατί δεν επαρκεί το προσωπικό για τη σωστή διαλογή των περιστατικών. Ο κόσμος ξεσπάει σε εμάς» λέει.  Κι όμως, επιμένει ότι ύστερα από 30 χρόνια παραμένει αφοσιωμένη στη δουλειά της, ότι τη γεμίζει. Προσθέτει, ωστόσο, ότι το ΕΣΥ δεν φροντίζει το προσωπικό του. «Τουλάχιστον ας μας έδιναν τα ρεπό μας. Θα είχαμε ένα επιπλέον κίνητρο» καταλήγει.