Πιο γλυκιά προσπαθούν να κάνουν οι ευρωπαίοι ηγέτες για τον βρετανό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον την ήττα του στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής με την επιλογή του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ ως υποψηφίου για την προεδρία της Κομισιόν. Στο Λονδίνο ήδη ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος της αντιπολίτευσης Εντ Μίλιμπαντ τον χαρακτήρισε «κίνδυνο για τη χώρα, που οδεύει στην έξοδο από την ΕΕ», ενώ ο ευρωφοβικός Νάιτζελ Φάρατζ, νικητής των ευρωεκλογών, τόνισε ότι «η απομόνωση που φέρνει η ταπείνωση του Κάμερον δείχνει ότι ο πρωθυπουργός δεν είναι σε θέση να διαπραγματευτεί με την Ευρωπαϊκή Ενωση».
Για να αποφευχθούν λοιπόν μεγαλύτερα δεινά για τον επικεφαλής των Τόρις, οι ευρωπαίοι εταίροι προσπαθούν να διευκολύνουν τη θέση του Κάμερον. Οι παραχωρήσεις άρχισαν την ίδια ημέρα της επιλογής του Γιούνκερ: οι 28 ενέκριναν ένα πρόγραμμα για τα επόμενα πέντε χρόνια που εμπεριείχε κάποια από τα παραδοσιακά αιτήματα των βρετανών Συντηρητικών, μεταξύ των οποίων και επιστροφή κάποιων αρμοδιοτήτων στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Σύμφωνα με υψηλόβαθμο ευρωπαίο αξιωματούχο, ο Κάμερον «είχε σημαντική συμβολή» σε αυτή την ατζέντα στη διάρκεια του επίσημου δείπνου με άλλους ηγέτες την περασμένη Πέμπτη στην Ιπρ, τη βελγική πόλη όπου έγινε μία από τις πιο αιματηρές μάχες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Την επόμενη ημέρα, «ο τόνος της συζήτησης για τον Γιούνκερ δεν ήταν έντονος. Ο Κάμερον παρέμεινε γαλήνιος και σε καμία στιγμή δεν εκφράστηκε κάποια εχθρότητα».
Θα υπάρξει ευκαιρία να διαπιστώσουμε εάν πραγματικά η Ευρώπη θέλει να χτίσει γέφυρες με το Ηνωμένο Βασίλειο. Διότι ξαφνικά ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν βαν Ρομπάι, συγκάλεσε μια άλλη Σύνοδο Κορυφής για τις 16 Ιουλίου, κατά την οποία θα αποφασιστούν οι διορισμοί για άλλες υψηλές θέσεις. Ο Ρομπάι αποφάσισε ότι οι επόμενοι διορισμοί για θέσεις όπως η προεδρία του Συμβουλίου ή ο επικεφαλής για την εξωτερική πολιτική της ΕΕ θα πρέπει πλέον να επιλέγονται με ομοφωνία – και συνεπώς μπορεί όποιος ηγέτης θέλει να ασκήσει βέτο – μετά το πείραμα Γιούνκερ. Υπάρχει και άλλο ένα θέμα: η μόνιμη προεδρία του Eurogroup. «Για τις τρεις αυτές θέσεις πρέπει να βρουν ισορροπίες μεταξύ ανδρών και γυναικών, Βορρά και Νότου, μεταξύ Συντηρητικών και Σοσιαλδημοκρατών και, τέλος, μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης και όσων δεν μοιράζονται το ενιαίο νόμισμα» σχολιάσει πηγή των Βρυξελλών.