Ποτέ μην πεις «αποκλείται», έχεις χάσει!

Στην Πλατεία Ομονοίας ετοιμόρροπα μεσάνυχτα και νυσταγμένα μάτια…

Ολα έχουν τελειώσει, λες, και ετοιμάζεσαι να αναχωρήσεις με τις αβάσταχτες σκέψεις σου να βαραίνουν το ταξίδι. Οι πολλοί εξαπολύουν φαρμακερά «αποκλείεται» και περιμένουν… Και εκεί πάνω στο τετέλεσται όλα αρχίζουν από την αρχή!

Ομορφη και παράξενη ομάδα. Δεν σ’ αφήνει ποτέ να δεις τη θάλασσα μέσα σου γαληνεμένη. Τακτοποιείς τα γραμμένα σου και τα βρίσκεις αυστηρά. Σκαλίζεις τις σκέψεις σου και λες: δεν μπορεί, θα έκανα λάθος. Δεν είσαι ο μόνος. Λίγο νωρίτερα με όσους και να μίλησες είχαν την ίδια απάντηση: άντε να τελειώνουμε…

Μα δεν τελειώσαμε.

Ομορφη και παράξενη ομάδα… Μπαίνει σ’ ένα βαρκάκι, πιάνει ωκεανούς… κι ύστερα άντε να τη μαζέψεις.

Δεν χρειάζεται θάλασσα τελικά για να ταξιδέψει ένα καράβι, όταν αυτό το καράβι έχει για καπετάνιο του τον Πορτογάλο Φερνάντο Σάντος και για πλήρωμα ένα τσούρμο πάθους και ενέργειας.

Κι έτσι κάθεσαι τώρα και σκαρώνεις αράδες εγκωμιαστικές για να σκεπάσεις το γκρίζο που έχυσες προβλέποντας καταιγίδες.

Δεν πάει πουθενά αυτή η Εθνική, γράψαμε· μας διέγραψε.

Εχει ταξιδέψει στις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου, όταν η παγκόσμια πρωταθλήτρια Ισπανία δεν είναι εκεί, όταν η τέσσερις φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια Ιταλία δεν είναι εκεί και όταν η φιλόδοξη Αγγλία πήγε, είδε, γύρισε.

Κακοπροαίρετη κριτική δεν τη λες. Το πρώτο ματς με την Κολομβία οδήγησε τα δάχτυλα στο πληκτρολόγιο να επιλέξουν μομφή. Ηταν ομάδα τότε; Δεν ήταν! Τι να γράψεις; Μπράβο, παιδιά, συνεχίζουμε, αύριο θα ‘ναι καλύτερα; Δεν το γράφεις όταν δεν έχεις τα στοιχεία που να συνηγορούν πως πραγματικά αύριο θα είναι καλύτερα. Γράφεις ό,τι βλέπεις. Και τι ήταν αυτό; Μια ομάδα δίχως έρμα· κάτι πουλιά πρωτόβγαλτα κι εντούτοις ήδη κουρασμένα που αναζητούσαν με απόγνωση το πλησιέστερο κλαδί. Κι ανάμεσά τους η γηραιά πείρα να χάνει ύψος συνεχώς και τελικά να συντρίβεται στη μικροψυχία της.

Στον αγώνα με την Ιαπωνία είπες: όπα, εδώ κάτι αλλάζει. Περισσότερο πάθος, άλλο ποδόσφαιρο, άλλοι προσανατολισμοί! Λες κάτι να γίνει; Κι εκεί το κράτησες στο συρτάρι των ευσεβών πόθων σου. Και ήρθε και το τελευταίο: πρόκριση εις βάρος της Ακτής των ελεφαντόδοντων, που δίχως τους Ελέφαντες ήταν ανίκανα να δαγκώσουν… Αλλος δάγκωνε εκείνη τη μέρα! Η ομάδα του αποθεωμένου από το κοινό το βραζιλιάνικο (που και ποδόσφαιρο ξέρει, και αυστηρός κριτής είναι) Ντιντιέ Ντρογκμπά, οι Ελέφαντες είδαν το «ποντίκι» και έσπασαν σαν της χειροβομβίδας τα θραύσματα. Δεν τους βγήκε ό,τι κι αν έκαναν. Δεν μπόρεσαν παρά να υποχρεώσουν το δύσκολο κοινό, το βραζιλιάνικο, στο τέλος να χειροκροτήσει τους Ελληνες.

Και τώρα; Να πούμε: εδώ που φτάσαμε πολύ είναι και μη ζητάμε περισσότερα; Οχι! Το ποδόσφαιρο, όπως και οι εραστές, θέλει πάντα το επόμενο να είναι καλύτερο. Τι σημαίνει η Κόστα Ρίκα είναι η έκπληξη του Μουντιάλ, μεγαλύτερη έκπληξη από την Ελλάδα υπάρχει; Δεν υπάρχει!

Δεν ήρθε ένα απόγευμα που να μη γίνει βράδυ (λέει ο ποιητής). Και όνειρο σημαίνει να έρθει και ένα απόγευμα που να μη γίνει βράδυ.

Ετσι, όλοι αυτοί που χύθηκαν σαν καλοκαιρινός καύσωνας στους δρόμους της Ελλάδας το βράδυ της Τρίτης, ξημερώματα Τετάρτης, περιμένουν τώρα όπως στα παλιά (και δυστυχώς και τωρινά) συσσίτια το μερίδιό τους από το όνειρο.

Αυτή η Εθνική, όταν αυθυποβληθεί πως είναι ομαδάρα, ομαδάρα δεν γίνεται, όμως παλεύει και παίρνει αυτό που της αξίζει. Και της αξίζει να προχωρήσει γιατί με τα θαύματα το ‘χει και ξέρει να τα προκαλεί!