Αυτό το μάμπο, το μπραζιλέιρο μου δίνει κέφι, μου δίνει στυλ

Πάμε κουμπάρε, με μπρίο, κέφι και ρυθμό. Ενα, δύο, τρία και πέντε και έξι και εφτά. Κουκουρουκουκού σουπίτσα, κουκουρουκουκού γιαχνί – που τραγουδούσε κι ο Γιώργος Μαρίνος. Μόνο αυτό το σπάσιμο του γοφού πρόσεξε γιατί εξοκέλλει πέραν του πολιτικώς ορθού και  δεν ξέρεις ποτέ πού μπορεί να κρύβεται ο Ανθιμος. Μπορεί και εντός μας… Πάντως, τώρα ας αρχίσουν οι χοροί ενόψει του αυριανού αγώνα κι από Δευτέρα ξαναμετριόμαστε. Να δούμε πόσοι είμαστε και, κυρίως, πόσους αφορούμε. Ξέρεις, αυτό το τόσο ελληνικό όσο και το αβγολέμονο. Η αναγωγή του τοπικού σε παγκόσμιο, του προσωπικού σε πανανθρώπινο. Και πες πως το στοιχείο της υπερβολής είναι ο δωδέκατος παίκτης στο ποδόσφαιρο. Αλλά και στην πλαζ;  Διότι άκου με τι τρακάρισα μετωπικά, ως ασυγχώρητος και ως άνθρωπος, και πες μου τι θα έκανες στη θέση μου, ως κουμπάρος και ως Ελληνας. Μπαίνω σε σάιτ καναλιού, στη σελίδα των ειδήσεων. Και βλέπω ξαπλωμένη τ’ ανάσκελα μπροστά μου, σαν σε ξαπλώστρα στην Ψαρού, τη λέξη «Τραγωδία». Δεν θέλεις να ξέρεις τι  μαύρες κι άραχλες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου μέχρι να κλικάρω για να δω την τραγωδία σε όλη της την μικροπρεπή ανάπτυξη: «Η Μαριέττα Χρουσαλά πάτησε σφήκα στην άμμο!». …Δεν είναι όμως σφήκα, δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας. Δεν είναι καν το φιδάκι ο Διαμαντής. Είναι τα διαμάντια του στέμματος της ανθρώπινης αμετροέπειας.  

Και από την εκατόμβη της πατουσίτσας τής πρώην τηλεπαρουσιάστριας και νυν κυρίας εφοπλιστού Μαριέττας Α’, πέφτω πάνω στην 83η συνέχεια της… σεφερλιάδας. Μπρος γκρεμός και πίσω Μάρκος (Σεφερλής) κουμπάρε μου. Διότι θέλει ο θιασάρχης να κρυφτεί κι ο καημός δεν τον αφήνει. Ντουβρουτζά έπαθε επειδή ήρθε δεύτερος στο σόου τραγουδιού όπου συμμετείχε. Λες και καθυστέρησε στο ραντεβού με την υστερία. Το οποίο ραντεβού όμως το πρόλαβε η σύζυγός τους, μία ηθοποιός ξανθιά, η οποία γενικώς δεν παίζει αλλά όταν παίζει, παίζει μόνο με τον σύζυγό της. Πώς λέμε αριστοφανική ηθοποιός; Ε, αυτή είναι σεφερλική! …Με τα νεύρα κρόσσια και το δάκρυ κορόμηλο βγαίνει λοιπόν στις πρωινές εκπομπές για να καταγγείλει με σπασμένη φωνή, μυξορούφηγμα και όρθιο, διδακτικό, δάχτυλο πως αδίκησαν τον Μάρκο «αυτόν που έφτασε εδώ που έφτασε εντελώς μόνος του». …Δεν ξέρω τι ακριβώς άποψη έχει η κυρία του κυρίου Σεφερλή για τις διαδρομές στην τέχνη, αλλά το ότι για να προχωρήσεις πρέπει να σε σπρώξει κάποιος είναι άποψη τόσο παλιά και γραφική, τουλάχιστον όσο οι βάτες στα σακάκια της Αλέξις Κάρινγκτον.

Ηταν να μην το δω από αυτήν τη σκοπιά που λες κουμπάρε μου! Διότι στη μεγάλη και ανακουφιστική για τις ανασφάλειες του καθένα αγκαλιά της αναγωγής του ασήμαντου σε σημαντικό όλοι χωράνε. Από μία κυρία κοσμικογράφο που απορεί γιατί ασχολείται τόσος κόσμος με τον χωρισμό της (που δεν ασχολείται κανείς, μα κανείς, πλην των πολύ στενών της φίλων) μέχρι την νεαρή, αγενή και απαίδευτη τηλεπαρουσιάστρια Κωνσταντίνα Σπυροπούλου που συνομιλεί και συμπεριφέρεται σαν Ντολόρες Ιμπαρούρι των τηλεοπτικών συχνοτήτων. Εμ, η Ναταλία Δραγούμη (φωτογραφία); Που δίνει συνέντευξη και επικεντρώνεται στις καλοπροαίρετες και κακοπροαίρετες κριτικές; Η οποία Ναταλία Δραγούμη όμως τα τελευταία χρόνια – όταν δεν χορεύει, ούτε τηλεμαγειρεύει – συμμετέχει σε παραστάσεις που χαίρουν κοσμικού ρεπορτάζ και όχι θεατρικής κριτικής.