Οι αναστενάρηδες της Εθνικής

Είμαστε ο τόπος, ο χρόνος, ο τρόπος που πανηγυρίζουμε; Αν ναι, το βράδυ της Τρίτης σε Ομόνοια και Σύνταγμα οι νέοι κοινωνικοί επιστήμονες (αυτοί που έκαναν τρεντ όρους όπως «εθνικό αφήγημα» και «διακύβευμα») θα είχαν πολλή δουλειά και πολύ υλικό για τα διδακτορικά τους. Λίγο μετά την εκπνοή του αγώνα της Εθνικής Ελλάδας με την Ακτή του Ελεφαντοστού και την πρόκριση της ομάδας μας στις 16 του Μουντιάλ, η σύγχρονη κοινωνική, πολιτισμική και ταξική γεωγραφία βρήκε το τερέν της στον ομφαλό της πρωτεύουσας, στην Ομόνοια δηλαδή αλλά και στο Σύνταγμα και σε άλλες κεντρικές πλατείες της χώρας.

Ενα γαλανόλευκο πλήθος ξεχύθηκε στους δρόμους με σημαίες και μπλούζες της Ελλάδας. Εως εδώ όλα καλά, αλλά μια πιο προσεκτική και πυρετική παρατήρηση των εικόνων της «περήφανης» βραδιάς από τους πανηγυρισμούς, θα μπορούσε να αποτελέσει την πρώτη ύλη μυθιστορήματος ή και χρονικού για το σήμερα της πολύπαθης ελληνικής κοινωνίας. Και αυτό αφού η ίδια η σύνθεση του πλήθους των πανηγυριζόντων αποτυπώνει όλες τις νέες τάσεις σε αισθητική, ντύσιμο, κούρεμα, φρασεολογία. Κατ’ αρχάς, γυναίκες. Πολλές γυναίκες. Μια τάση που φούντωσε κυρίως μετά το Ευρωπαϊκό του 2004, μια δάνεια οικειοποίηση των πιο «ανδρικών συμπεριφορών» ως αντεστραμμένη χειραφέτηση (ενδεχομένως). Αν η γυναίκα της Μεταπολίτευσης είχε ευαγγέλιο τον φεμινισμό ή το «Δεύτερο φύλο» της Σιμόν ντε Μποβουάρ, η γυναίκα των πανηγυρισμών της Ομόνοιας είχε εικόνισμα τον Γιώργο Σαμαρά και ρητό το «σήκωσέ το το γ…».

ΑΠΟ ΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ. Στην Ομόνοια βέβαια ήταν και πολλοί άνδρες. Ανδρες που νόμιζες ότι μόλις ήλθαν από γυμναστήριο, ημίγυμνοι με φέτες κοιλιακούς και πολλά (μα πολλά) τατουάζ. Ανδρες που ζουν στο γυμναστήριο, βιοπορίζονται από μια σύνταξη αλλά αισθάνθηκαν μια κάποια εθνική ανάταση με το γκολ του Σαμαρά και ένιωσαν πως έπρεπε να το ανταποδώσουν με ουρλιαχτά, φωνές, καπνογόνα και μπόλικο λυρισμό (δεν πεθαίνει ποτέ η Ελλάδα ρε!).

Και σημαίες. Πολλές σημαίες. Πολλές από αυτές από της αλήστου μνήμης εποχές των προεκλογικών συγκεντρώσεων. Σημαίες, μικρές και μεγάλες. Και κόρνες και τραγούδια και συνθήματα: «Είναι βαριά η π… του τσολιά» με φόντο τον τοίχο που είχε γραμμένο το σύνθημα των πάντα ευφυών αναρχικών: «Εθνικός τσαμπουκάς και στη δουλειά μ…».

Και ηλικίες. Ολες οι ηλικίες και οι φυλές. Ο κλαρινογαμπρός με το όρθιο μαλλί λοφίο που κατέβηκε στην Ομόνοια με το «φτιαγμένο» παπί ή με το κάμπριο αμάξι (αφορμή και για φλερτ). Ο κλασικός μπλε χουλιγκάνος που έχει ένσημα στην Ομόνοια και ξέρει τα κόλπα (κλέβει και το περίπτερο που έχει μείνει ανοιχτό). Ο χίπστερ της οδού Κολοκοτρώνη που κατέβηκε με κριτική διάθεση, αλλά έκανε σέλφι με το κινητό του με φόντο το πανηγύρι. Οι κοπέλες της Πλατείας Καρύτση που από την ανάπαυλα των κοκτέιλ ήλθαν επίσης να το γιορτάσουν. Και ο ελληνόψυχος που βρήκε αφορμή να ψυχαναλυθεί χορεύοντας πάνω σε καφάο της ΔΕΗ, αφού το πρωί το ρεύμα του θα είναι κομμένο λόγω απλήρωτων λογαριασμών.

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ. Η Ομόνοια και το Σύνταγμα το βράδυ της Τρίτης τα είχαν όλα. Ξενύχτησαν. Γέμισαν φωνές και τραγούδια. Οι χθεσινοί «αγανακτισμένοι» έγιναν για λίγο «ευτυχισμένοι» μέχρι την επόμενη «εθνική» ήττα (όταν θα αποδομήσουν με χαρακτηριστική άνεση τα είδωλά τους) ή μέχρι την πρόκριση στους οκτώ του Μουντιάλ που θα τους δώσει την ευκαιρία για ακόμη μία εθνική βουτιά στην Ομόνοια.