Πώς φτάσαμε στη λύση της «μικρής ΔΕΗ»

Η συζήτηση για πώληση μονάδων της ΔΕΗ άρχισε το 2010 κατά την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τον Γιώργο Παπανδρέου.

Επί Τίνας Μπιρμπίλη στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, η Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Κομισιόν άρχισε να πιέζει προκειμένου να πάψει η ΔΕΗ να έχει δεσπόζουσα θέση στην αγορά ηλεκτρισμού και να σταματήσει να μονοπωλεί την εκμετάλλευση των λιγνιτών και των υδάτινων πόρων.

Τότε η Κομισιόν διεμήνυσε στην ελληνική κυβέρνηση ότι το μερίδιο της ΔΕΗ στην παραγωγή ενέργειας θα πρέπει να πέσει στο 70% και ότι προκειμένου να συμβεί αυτό, χρειάζεται να πουληθεί το 30% σε τρίτους.

Η καυτή πατάτα πέρασε στα χέρια του επόμενου υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γιώργου Παπακωνσταντίνου, ο οποίος και τάχθηκε είτε υπέρ της εισόδου στρατηγικού επενδυτή στη ΔΕΗ είτε υπέρ της πώλησης μονάδων της σε ιδιώτες, αλλά μεμονωμένα και όχι ως μέρος μιας νέας εταιρείας.

Τελικά, το θέμα της «μικρής ΔΕΗ» επιλέχθηκε ως η καλύτερη λύση, τόσο απέναντι στις κοινοτικές πιέσεις όσο και προκειμένου να ανοίξει η αγορά ενέργειας, από το νυν υφυπουργό Ενέργειας Ασημάκη Παπαγεωργίου.

Το επιχείρημα της κυβέρνησης είναι ότι η πώληση μιας πλήρως καθετοποιημένης εταιρείας (μονάδες, πελάτες, προσωπικό) αφενός διασφαλίζει περισσότερα έσοδα για την ΔΕΗ – αφού στο δικό της ταμείο θα κατευθυνθούν και όχι στο ΤΑΙΠΕΔ για την εξυπηρέτηση του χρέους – αφετέρου δημιουργεί πραγματικό ανταγωνισμό για τον καταναλωτή. Πλεονεκτήματα προκύπτουν και αναφορικά με τις θέσεις εργασίας που διασώζονται, από ό,τι αν επιλεγόταν η πώληση μεμονωμένων εργοστασίων.