Χορός που έλκει τα ετερώνυμα

Ο ήλιος τσουρουφλίζει τα τσιμέντα των αποθηκών στην Πειραιώς 260. Οι χώροι άδειοι. Ισκιος ανθρώπινος πουθενά. Το τοπίο θυμίζει κόλαση – με εξαίρεση τη Φιόνα Σο, που κάτω από μια ομπρέλα μοιάζει να απολαμβάνει τον καύσωνα σε ένα διάλειμμα της πρόβας της – και σε καμία περίπτωση δεν δίνει την εικόνα που έχει κάθε βράδυ. Και ξαφνικά, κάπου στον χώρο Α, εκεί στην άκρη, ακούγονται γέλια. Στο βάθος διακρίνεται μια παρέα.

Πειράζονται, παίρνει ο ένας τον άλλον αγκαλιά. Ανδρες ώριμοι, νέα κορίτσια, δυο κοπέλες με ειδικές ανάγκες. Αν δεν ερχόταν η εγκάρδια χειραψία του Βιεννέζου Μίκαελ Κλίεν, θα έφευγα νομίζοντας πως είχα κάνει λάθος: δεν γινόταν εκεί η πρόβα της περφόρμανς που ετοιμάζει ειδικά για το Φεστιβάλ Αθηνών με ελεύθερη είσοδο και τίτλο «Ιερουσαλήμ, μια χορογραφία για την Ελλάδα».

Λίγα λεπτά αργότερα συνειδητοποιώ ότι η αγαπημένη παρέα δημιουργήθηκε μόλις την προηγούμενη ημέρα. Ανθρωποι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους. Ο 58χρονος Γιάννης, άνεργος που κοιμάται κάτω από τη γέφυρα της Πέτρου Ράλλη. Ο 25χρονος Αμπντούλ, πρόσφυγας από το Αφγανιστάν. Η Λωξάνδρα, η μικρότερη της ομάδας, 21 ετών, που δυσκολεύεται να πει όσα θέλει αλλά δεν το βάζει κάτω. Αλλωστε ήρθε από τη Θεσσαλονίκη για να συμμετάσχει στην περφόρμανς. Ο Νίκος, 62 ετών, ο μεγαλύτερος της παρέας, αρχιτέκτονας.  Η Λεονί, ερευνήτρια ιστορικός και η Ειρήνη που, αν και αντιμετωπίζει προβλήματα κίνησης, άφησε πίσω της για λίγες ημέρες το Ταχυδρομείο Χανίων όπου εργάζεται. Και πιο κει η Τζούντιθ από το Οφενμπαχ και ο Θάνος, καλλιτέχνες, ο Μαρκ, επαγγελματίας χορευτής από την Ιρλανδία και η Λία ηθοποιός.

Είναι οι πρωταγωνιστές της νέας δουλειάς του εικαστικού και χορογράφου Μίκαελ Κλίεν. Κάποιοι εντοπίστηκαν από οντισιόν. Αλλους τους εντόπισε τυχαία η καλλιτεχνική συνεργάτιδά του Βιτόρια Κωτσάλου. Κάποιοι άλλοι είχαν δει την προηγούμενη δουλειά του χορογράφου στο Μουσείο Μπενάκη. Και τώρα πήραν το θάρρος να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους μπροστά στο κοινό – αρκετοί για πρώτη φορά – και να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα εν μέσω κρίσης: «Όλοι κρύβουμε αρετές και ικανότητες μέσα μας, αρκεί να βρούμε τις διεξόδους».

Τι ακριβώς κάνουν επί σκηνής; Πρώτα απ’ όλα, δεν υπάρχει σκηνή. Εκείνοι θα βρίσκονται στο κέντρο του χώρου ερμηνεύοντας τις κινήσεις που τους διδάσκει ο Μίκαελ κάτω από τα φώτα, επί δύο ώρες. Και το κοινό θα μπορεί να στέκεται, να περιφέρεται ή να κάθεται στους ειδικούς πάγκους.

Τι μπορεί να ενώνει όλους αυτούς τους τόσο διαφορετικούς ανθρώπους; «Είμαστε μια μικρογραφία της κοινωνίας με ετερογενή στοιχεία, όπου όλα δένουν μεταξύ τους», λέει ο Νίκος. «Αλλωστε αυτή είναι η νοοτροπία του έργου, να μας βάλει να συνεργαστούμε», προσθέτει η Βιτόρια.

«Δεν είναι μια παράσταση – απάντηση στην κρίση» εκτιμά η Λεονί. «Είναι μια ευκαιρία επαναπροσδιορισμού των προτεραιοτήτων μας και ελπίζουμε να μπορέσουμε να επηρεάσουμε και τους γύρω μας, έστω και μόνο την οικογένειά μας».

Η ώρα έχει περάσει και πρέπει να επιστρέψουν κάτω από τα φώτα. Οπως δοκιμάζουν τι πρέπει να κάνουν, μοιάζει σαν να παίζουν. Και ο Θάνος σχολιάζει: «Είδες να μας σώζουν οι ιδέες; Το παιχνίδι θα μας σώσει».