Πριζάου

Πώς λέγεται η διοργάνωση στην οποία τα λιγότερο φανταχτερά παιχνίδια μεταξύ των πιο άσημων ομάδων είναι πιο ενδιαφέροντα από τα πολυαναμενόμενα μεταξύ των παραδοσιακών δυνάμεων; Χαρά του φιλάθλου. Ή χαρά της φυλακής, αφού, υπό άλλες συνθήκες, έναν αγώνα Αλγερίας – Κορέας και έναν Αμερικής – Πορτογαλίας και μάλιστα μετά τα μεσάνυχτα δεν θα τον έβλεπαν ούτε στη φυλακή. Κι όμως, όσοι έκατσαν στην πολυθρόνα τους στο σπίτι τους ή στη σκληρή καρέκλα τους στο Σινγκ Σινγκ και το Αλκατράζ τα απόλαυσαν. Ενώ όσοι διάλεξαν προχθές Βέλγιο – Ρωσία ή χθες Ολλανδία – Χιλή αναζήτησαν γρήγορα το κελί τους.

Σημεία των μουντιαλικών καιρών: Οι Αλγερινοί τρέχουν πιο γρήγορα από τα άλλοτε μηχανάκια της Κορέας και παίζουν πιο επιθετικά από την άλλοτε ασυγκράτητη Βραζιλία. Και οι Αμερικανοί έχουν καλύτερη κυκλοφορία από τους προδρόμους του τίκι – τάκα Πορτογάλους και μεγαλύτερη ουσία από τους μετρ του είδους Ιταλούς. Οι Αλεπούδες της Ερήμου σχεδόν λυπήθηκαν που σταμάτησαν στα τέσσερα γκολ. Και οι γερμανοποιημένοι Γιάνκηδες μόνο που δεν έβαλαν τα κλάματα που τους ισοφάρισε στο τελευταίο δευτερόλεπτο η τρίτη ομάδα στην παγκόσμια κατάταξη, την οποία ουσιαστικά απέκλεισαν. Και τα δύο παιχνίδια ήταν ανοιχτά, γεμάτα ένταση και φάσεις. Η έλλειψη σκοπιμότητας των Κορεατών και ενέργειας των Πορτογάλων συνέβαλε και αυτή στα ωραία παιχνίδια, όχι όμως τόσο όσο οι ομάδες που έκλεψαν με την τόλμη τους την παράσταση.

Θα κρατήσει άραγε αυτό το ανοιχτό φεστιβάλ εκπλήξεων και ανατροπών; Η τελευταία αγωνιστική, στην οποία μπήκαμε χθες, είναι συνήθως η πιο κλειστή, με τους υπολογισμούς να παίρνουν συχνά τη θέση της μπάλας – το είδαμε για μεγάλο διάστημα στο παιχνίδι Ολλανδίας – Χιλής, έστω κι αν και οι δύο είχαν ήδη προκριθεί. Είναι ακόμα συνηθέστερο να συμβαίνει στα νοκάουτ παιχνίδια, όπου όλα κρέμονται από μια κλωστή. Ομως αυτό το Μουντιάλ είναι εξαρχής στην πρίζα. Χαρά στις πριζάου (φυλακές) όλου του κόσμου.