Στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί

Και το όνομα αυτού Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ: αυτός θα είναι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν. Ο διορισμός θα «κλειδώσει» την Παρασκευή στη Σύνοδο Κορυφής των 28 που θα πραγματοποιηθεί στις Βρυξέλλες, ενώ για να οριστικοποιηθεί θα χρειαστεί και η ψήφος των ευρωβουλευτών. Ωστόσο, ο πρώην πρόεδρος του Eurogroup έχει πλέον μερικά πολύ ισχυρά ατού στα χέρια του. Το ένα είναι η νίκη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στις ευρωεκλογές, του οποίου ο Γιούνκερ ήταν υποψήφιος – έστω και αν δεν αναγραφόταν το όνομά του στα ψηφοδέλτια. Το δεύτερο είναι η στήριξη της Ανγκελα Μέρκελ, η οποία ξεπέρασε οριστικά τους αρχικούς της ενδοιασμούς. Και το τρίτο είναι το πράσινο φως που άναψαν προχθές από το Παρίσι οι δέκα αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων των Σοσιαλιστών. Ποιος έχει μείνει να διαφωνεί; Ο βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, ο οποίος σκέφτεται να ζητήσει μυστική ψηφοφορία στη Σύνοδο Κορυφής. Οι πιθανότητες, όμως, να ανατρέψει την απόφαση είναι ελάχιστες αφού δηλωμένοι σύμμαχοί του στην εκστρατεία κατά του Γιούνκερ είναι μόνο η Σουηδία και η Ουγγαρία.

Κάτω από αυτό το πρίσμα, ο Ντέιβιντ Κάμερον θα μπορούσε να επαναλάβει αυτό που είχε πει πριν από σχεδόν είκοσι χρόνια ο άγγλος ποδοσφαιριστής Γκάρι Λίνεκερ για το ποδόσφαιρο: στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί. Η Ανγκελα Μέρκελ κατάφερε να μετατρέψει μια προαναγγελθείσα πανωλεθρία σε προσωπικό θρίαμβο. Η καγκελάριος ήταν αυτή που αντιτάχθηκε στο βρετανικό βέτο παίρνοντας επάνω της την υποψηφιότητα του Γιούνκερ. Παράλληλα, θα δει τον Μάρτιν Σουλτς, Σοσιαλδημοκράτη αλλά Γερμανό, να ανανεώνει τη θητεία του στη θέση του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου. Το γερμανικό κόλπο γκρόσο αναμένεται να ολοκληρωθεί με τον ορισμό της Χέλε Τόρνινγκ – Σμιτ, σημερινής πρωθυπουργού της Δανίας, στη θέση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, την υποψηφιότητα της οποίας στηρίζει επίσης η Μέρκελ. Η δήλωση της καγκελαρίου ότι δεν είναι υποχρεωτικό να προέρχεται από χώρα της ευρωζώνης ο διάδοχος του Χέρμαν βαν Ρομπάι, ερμηνεύεται ως στήριξη στη δανή πρωθυπουργό.

Για να πετύχει τον στόχο της, η γερμανίδα καγκελάριος χρειάστηκε να ξεπεράσει έναν σκόπελο. Κι αυτός δεν ήταν άλλος από το αντάλλαγμα που ζήτησαν οι γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες για να στηρίξουν την υποψηφιότητα του Γιούνκερ: την τοποθέτηση ενός δικού τους στη θέση του αντιπροέδρου της Κομισιόν. Αυτό, όμως, θα σήμαινε ότι η Μέρκελ θα παρέδιδε στους Σοσιαλδημοκράτες τη θέση του επιτρόπου που αναλογεί στη Γερμανία, κάτι που θα μπορούσε να προκαλέσει τριγμούς στο στρατόπεδο των Χριστιανοδημοκρατών. Η Μέρκελ μίλησε με τον Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ηγέτη του SPD και αντιπρόεδρο της κυβέρνησής της. Αυτός με τη σειρά του έπεισε τον Σουλτς να δεχθεί μια δεύτερη θητεία στο Ευρωκοινοβούλιο. «Εάν οι Σοσιαλιστές προτείνουν τον Μάρτιν Σουλτς για την προεδρία του Ευρωκοινοβουλίου, οι γερμανοί ευρωβουλευτές του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος θα στηρίξουν την πρόταση» θα δήλωνε στη συνέχεια η καγκελάριος. Η συμφωνία στο Βερολίνο είχε κλείσει.

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ. Αυτό που απέμενε ήταν το «ναι» των υπόλοιπων μελών της οικογένειας της ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς. Το ραντεβού των συγγενών δόθηκε στο Παρίσι έπειτα από πρόσκληση του γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ. Στη γαλλική πρωτεύουσα, ο Ολάντ συμφώνησε με τον Ιταλό Ματέο Ρέντσι, τον Ρουμάνο Βίκτορ Βιορέλ Πόντα, τον Σλοβάκο Ρόμπερτ Φίτσο, τον Τσέχο Μπόχουσλαβ Σομπότκα, τον Μαλτέζο Τζόζεφ Μουσκάτ, τον Αυστριακό Βέρνερ Φάιμαν, τον Βέλγο Ελιό ντι Ρούπο, καθώς και τους Γκάμπριελ και Τόρνινγκ – Σμιτ, να στηρίξουν το δίδυμο Γιούνκερ – Σουλτς. Παρόντες στη συνάντηση ήταν επίσης ο γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς και ο ίδιος ο Σουλτς. Το πνεύμα που επικράτησε ήταν ότι ο Γιούνκερ δικαιούται τη θέση ως υποψήφιος του κόμματος που έκοψε πρώτο το νήμα στις ευρωεκλογές. «Το κόμμα που ήρθε πρώτο πρέπει να έχει τη δυνατότητα να προτείνει τον δικό του υποψήφιο» δήλωσε χαρακτηριστικά ο γάλλος πρόεδρος.  

Στην πραγματικότητα, στη γαλλική πρωτεύουσα ενταφιάστηκαν και οι τελευταίες ελπίδες του Ντέιβιντ Κάμερον να δει στη θέση του προέδρου της Κομισιόν κάποιο άλλο πρόσωπο από αυτό του λουξεμβούργιου πρώην προέδρου και του Eurogroup. Την ταφόπλακα έβαλε ο Ματέο Ρέντσι. Ο βρετανός πρωθυπουργός ήλπιζε μέχρι τελευταία στιγμή να πάρει στο δικό του στρατόπεδο τον ιταλό ομόλογό του. Αυτός ο τελευταίος, όμως, φαίνεται ότι πήρε τις υποσχέσεις που ήθελε κυρίως για το πώς θα κινηθεί στο εξής η ΕΕ. Ρέντσι και Ολάντ συζήτησαν για δεκαπέντε λεπτά πριν συναντηθούν με τους υπόλοιπους για να συμφωνήσουν ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει να πατήσει γκάζι στα θέματα της ανάπτυξης, της απασχόλησης και των επενδύσεων.

Παράλληλα, ωστόσο, συμφώνησαν ότι το σύμφωνο σταθερότητας θα μείνει ως έχει. Το στοίχημα που θέλει να κερδίσει ο ιταλός πρωθυπουργός τώρα είναι να πάρει τη θέση της υπουργού Εξωτερικών της ΕΕ κάποιος ομοεθνής του. Κάτι που θα ήταν βέβαιο εάν επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δεν ήταν ένας άλλος Ιταλός, ο Μάριο Ντράγκι.