Νάνα Μούσχουρη: «Τα πρώτα 80 χρόνια είναι δύσκολα»

Δεν ήταν από τους συνηθισμένους χώρους για συνεντεύξεις Τύπου καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος. Αρκούσε όμως η επονομασία του για να κατανοηθεί η επιλογή του: η αίθουσα εκδηλώσεων της Ογκολογικής Μονάδας Παίδων «Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη – Ελπίδα» υλοποιούσε, σύμφωνα με την εμπνεύστριά της, μια συμβολική κίνηση, «μέσα από την οποία στέλνουμε μήνυμα συμπαράστασης στα άρρωστα παιδιά, ενώνοντας ξανά τα χέρια τόσο με τη Νάνα Μούσχουρη όσο και με το Ελληνικό Φεστιβάλ».

Τι μήνυμα ήταν αυτό; Στήριξης φυσικά, του Συλλόγου Φίλων Παιδιών με Καρκίνο «Ελπίδα», από τα έσοδα της αναγγελλόμενης συναυλίας. Εδώ επομένως άρμοζαν οι φωτογραφίσεις, οι κάμερες ή το βίντεο με τα κατορθώματά του. Τα τελευταία, όπως έλεγε και ο Γιώργος Λούκος προτού δηλώσει χαρούμενος που το Φεστιβάλ υποδέχεται ξανά τη Νάνα («το πρώτο όνομα που έρχεται στο μυαλό όλων όταν μιλάνε για Ελληνες του εξωτερικού»), ήταν αυτό που λέμε «άλλο να τα ακούς κι άλλο να τα βλέπεις».

Παίρνοντας τον λόγο πάντως, η Μαριάννα Βαρδινογιάννη τούς θύμισε ότι είκοσι χρόνια πριν η Μούσχουρη ήταν από τους πρώτους που πίστεψαν στον Σύλλογο, αφιερώνοντας στην ενίσχυσή του συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής. «Εδωσε φτερά στα μηνύματά μας», είπε, «που έφθασαν σε ολόκληρη την Ελλάδα μέσα από την αγγελική φωνή της». Και σίγουρα, συμπλήρωσε, «οι στιγμές που θα ζήσουμε φέτος κάτω από τον Παρθενώνα, με τη μελωδική της φωνή να τραγουδά για να καλέσει κοντά μας εθελοντές και να σωθούν παιδιά, θα μείνουν για πάντα στη μνήμη και την καρδιά μας ως συγκλονιστικές, ως ανεπανάληπτες».

Η τιμώμενη δεν αρνήθηκε τίποτα. Για τη συναυλία της είπε ανάμεσα σε άλλα ότι «και ένα παιδί να βοηθηθεί, θα αξίζει τον κόπο». Θυμήθηκε επίσης εκείνη του 1994, την οποία ήθελε να δει η Μελίνα Μερκούρη, καθώς όμως έπρεπε να φύγει για την Αμερική, πήγε απλώς στις προετοιμασίες. Μνημόνευσε τη βραδιά που ο ξακουστός Λιμπεράτσε την είδε κάπως αγχωμένη και τη συμβούλεψε να μην αγωνιά «γιατί τα πρώτα ογδόντα χρόνια είναι δύσκολα» αλλά και διηγήθηκε την πρώτη της εμφάνιση στο Ηρώδειο το 1984, δέκα χρόνια από την αποκατάσταση της δημοκρατίας: ένιωσε τότε ότι, έχοντας τραγουδήσει εκεί, σχεδόν μπορούσε να σταματήσει.

Σε κείμενό της που μοιράστηκε, έκανε λόγο για το «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου» του Χατζιδάκι, για την Κάλλας που κάποτε της είπε «είναι προτιμότερο να γίνεις μια άριστη τραγουδίστρια του ελαφρού, παρά μια μέτρια της όπερας», αλλά και για κάθε επέτειο που προσφάτως τη συγκινεί, όπως τα πενήντα χρόνια από την ηχογράφηση του πρώτου της δίσκου στη Νέα Υόρκη με τον Κουίνσι Τζόουνς ή την «αναχώρηση του Μάνου και της Μελίνας». Στο τέλος, στερέωσε ένα μικρό αστέρι με το όνομά της στον τοίχο όπου έχουν κάνει το ίδιο κι άλλοι υποστηρικτές του Συλλόγου «Ελπίδα» κι έχοντας κρατήσει την αναμνηστική πλακέτα της, ενώ οι κάμερες αποσυναρμολογούνταν, προχώρησε σε εκείνο το κομμάτι του ασυνήθιστου για καλλιτεχνικές εκδηλώσεις χώρου, όπου προσφερόταν ένα μικρό, σύντομο κέρασμα.

Η Νάνα γιορτάζει
Ξεκίνησε το 2013, περιλαμβάνει 37 σταθμούς σε όλον τον κόσμο και κορυφώνεται στο Ηρώδειο. Είναι μια περιοδεία με τον τίτλο «Happy Birthday Tour», που σηματοδοτεί τα 80ά γενέθλια της ερμηνεύτριας, η οποία θέλει να τα γιορτάσει εδώ, όπου όλα ξεκίνησαν. Ισως γι’ αυτό έχει μαζί της και μια «σπουδαία συνταξιδιώτισσα»: τη Lenou Helene Crombet-Petsilas, την κόρη της, που θα τραγουδήσει μαζί της.