Κάποτε αντάμωσα μια πέτρα που ‘θελε βράχος να γενεί

Να δεις τι άλλο ήταν που δεν το θυμάμαι… Πάντως το χταπόδι και αυτό που δεν θυμάμαι, κουμπάρε μου, όσο το χτυπάς απλώνει. Αυτό λέει η παροιμία, αυτό σου λέω κι εγώ. Διότι δεν μας έφταναν οι τσούχτρες, οι αχινοί, οι σουπιές και τα λοιπά μαλάκια που μας περιτριγυρίζουν, μας προέκυψε και το χταπόδι. Αυτή η φάμπρικα είχε ξεκινήσει από το περασμένο Μουντιάλ με ένα χταπόδι που το έλεγαν Πολ και μάντευε ποια ομάδα θα κερδίσει. Φέτος έχουμε το χταπόδι Ρεγγίνα, γιατί ο Πολ πέθανε! Πέθανε αλλά άγιασε ή, τέλος πάντων, τον ανακήρυξε άγιο η Google και με το που μπαίνω στο Ιντερνετ βλέπω τον Πολ με φωτοστέφανο. Και σταυροκοπιέμαι και φωνάζω «θαύμα, θαύμα!» όπως έκανε η γιαγιά μου που στα στερνά είχε πάθει Αλτσχάιμερ και όταν έβλεπε τον Χατζηνικολάου στην τηλεόραση νόμιζε ότι ήταν ο Αϊ-Γιώργης… Οχι, κουμπάρε, δεν μου βάζει κρυφά παραισθησιογόνα στον καφέ η πεθερά μου.  Η παραίσθηση είναι πια φυσική λειτουργία, κάτι σαν την πέψη να πω. Και το θαύμα, υπόθεση ρουτίνας. Να, για παράδειγμα, τις προάλλες έβλεπα ένα τηλεοπτικό σποτ με μια τριαντάρα, άντε τριανταπεντάρα, που τίναζε ηδονικά τα μαλλιά της και έπιανε μετά το πρόσωπό της και γελούσε μόνη της και ήταν γενικά πολύ νωχελικά ευτυχισμένη με τα νιάτα της και την ομορφάδα της. Κάτι μου θύμιζε αλλά δεν μπορούσα να το προσδιορίσω μέχρι που συνειδητοποίησα ότι ήταν η τραγουδίστρια Χάρις Αλεξίου. Που τα τριάντα της τα πάτησε μη σου πω πριν πρωτοπατήσει το ΠαΣοΚ στην εξουσία. Ε να, τώρα, αυτό δεν είναι θαύμα; Του Πολ, του φότοσοπ, της γυναικείας ματαιοδοξίας; Θα σε γελάσω…

Δεν είναι όμως μόνο ο Πολ ο χταποδοτειρεσίας. Είναι και ο Σεβάν, ένας οραματιστής από τη Γαλλία που έφερνε παλιά στα σόου της η Κορομηλά και τώρα πάλι κάποιοι τον ξαναφέρνουν και τον βάζουν να λέει ποιος θα νικήσει στα τάλεντ σόου. Αυτή είναι  η ειδικότητά του. Και πρόσφατα μάντεψε ότι η νικήτρια στο «Just the Two of Us» θα είναι αυτό το κορίτσι που το λένε Μυριέλα Κουρεντή, ηθοποιός λέει, που παίζει στο σίριαλ «Κλεμμένα Ονειρα» το οποίο, βεβαίως, σκίζει. Και να δεις που ο Σεβάν βγήκε αληθινός και η Κουρεντή ήταν η νικήτρια και βγήκε να ευχαριστήσει το κοινό της. Ωραία αγουρίδα, δεν λέω, αλλά, κουμπάρε μου, δεν έχω ματακούσει τόσο γεροντικά και ξύλινα λόγια να διαπερνούν το έρκος τόσο νεαρών οδόντων και τόσο ζουμερών χειλιών. Δηλαδή, πώς είναι το απόσπασμα περί αγάπης στην προς Κορινθίους επιστολή του αποστόλου Παύλου; Ε, αυτό, σε τσιχλόφουσκα. Και η αγάπη σε πάει παντού και η αγάπη σου δίνει φτερά, γερά φτερά, και άλλα τέτοια αφελή. Συγγνώμη, εγώ την αγάπη συναίσθημα την ήξερα. Πότε έγινε σερβιέτα και δεν μου το είπαν;

Η Μυριέλα (μωρ’ πού τα βρίσκουν αυτά τα ονόματα;) να κάνει λοιπόν κήρυγμα αγάπης και ο Τάκης Ζαχαράτος να ηγείται κινήματος αγένειας και αυτού που παλιά το λέγαμε κατινιά… Εγώ τον κύριο Τάκη τον είχα υπέρμαχο της λεγόμενης αστικής ευγένειας, έστω και της επιτηδευμένης. Και να τον βλέπω στο τελευταίο επεισόδιο του «Your Face Sounds Familiar» να λέει ότι γενικά δεν πέρασε καθόλου καλά στο σόου που τον φιλοξένησε και προφανώς τον πλήρωσε ως κριτή; Η ευγένεια είναι συνθήκη ζωής. Δεν είναι υποκρισία, όπως βολεύει τους απαίδευτους να πιστεύουν. Γκέγκε, κουμπαρούλη;