Η ανείπωτη ιστορία και τα υπόγεια μυστικά

Είτε Αυστραλοί είτε Ελληνες είτε Ασιάτες, λίγοι συγγραφείς έχουν την τιμή της έκδοσης μιας βιογραφίας τους πριν καλά καλά πλησιάσουν στη δύση της καριέρας τους. Αν μάλιστα ο τίτλος της περιλαμβάνει και τις λέξεις «Η ανείπωτη ιστορία», τότε δεν θέλει πολύ να γίνει κανείς καχύποπτος με κάτι που σχεδόν υπόσχεται σκάνδαλα. Οπως και να ‘χει, ο λόγος ύπαρξης του πρόσφατου βιβλίου για τον Χρήστο Τσιόλκα μάλλον δίνεται από τον ίδιο τον συγγραφέα του, πανεπιστημιακό και πεζογράφο Τζον Βασιλακάκο, που στην εισαγωγή σημειώνει ότι εντυπωσιάστηκε τόσο από την ενέργεια και τη μετριοπάθεια του ανδρός, ώστε συμπέρανε ότι «κάθε συνάντηση μαζί του (…) συνιστά μια αποκαλυπτική εμπειρία». Ο τίτλος, από την άλλη, θα έπρεπε λογικά να εξηγηθεί με την ολοκλήρωση της ανάγνωσης.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, ο Βασιλακάκος χωρίζει το πόνημά του σε δύο μέρη. Το πρώτο εξιστορεί τη ζωή του Τσιόλκα μέσα από πάμπολλες ερωταπαντήσεις μαζί του, που τελικά συνθέτουν μια συνέντευξη εκατό σελίδων και πολύ ζουμερή κατά τόπους. Εκτός δηλαδή από ερωτήσεις όπως «πώς γνωρίστηκαν οι γονείς σου;», οι περισσότερες είναι ευγενικά διερευνητικές, παρόλο που ενίοτε φανερώνουν προκαταβολική γνώση των απαντήσεων. Σημασία έχει αν οι συζητητές γνωρίζουν ποια σημεία είναι απαραίτητα και ποια όχι, κάτι που εδώ, ίσως λόγω οικειότητας, μοιάζει να ισχύει και με το παραπάνω.

Με δεδομένο πάντως ότι ο Τσιόλκας την έχει ζήσει τη ζωή του, δεν πρέπει να ήταν δύσκολο: γεννήθηκε στη Μελβούρνη το 1965 από έλληνες μετανάστες και πήγαινε ακόμα στο δημοτικό όταν ανακάλυψε τον ερωτικό του προσανατολισμό. Μέχρι τα 15 του είχε απολέσει την όποια πίστη του και είχε βρεθεί κάμποσες φορές σε δημόσιες τουαλέτες για σεξ με αγνώστους. Κατόπιν άρχισε μια σχέση με τα ναρκωτικά που άργησε να τελειώσει, ενώ όταν κατέθεσε το πρώτο του χειρόγραφο σε έναν εκδοτικό οίκο με γκέι θεματολογία, απορρίφθηκε σαν ρατσιστικό και ομοφοβικό. Οπως περίπου αντιμετώπιζαν εκείνον οι συμμαθητές του.

Ο Τσιόλκας δεν έχει κανένα πρόβλημα να τα αφηγηθεί όλα αυτά, καθώς και άλλα, περισσότερο υπόγεια περιστατικά, όπως εκείνο με μια δασκάλα που τον συνέλαβε να γράφει μια «πονηρή» ιστορία και τον ανάγκασε να φωνάξει ενώπιον όλης της τάξης ότι «αυτά είναι βρωμιές» ή ένα άλλο με τον πατέρα του, ο οποίος κάθε που πληρωνόταν, του έκανε δώρο και ένα-δύο βιβλία. Σε αυτά είναι μάλλον και το περισσότερο ζουμί του «Christos Tsiolkas: The Untold Story / His Life and Work», μιας και το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει τις εντυπώσεις του Βασιλακάκου από τα μυθιστορήματα του Τσιόλκα, τα οποία θεωρεί κάπως παρεξηγημένα. Οχι ότι είναι ανεπιθύμητη μία επεξήγηση, δεν θα ήταν όμως πιο απαραίτητη όταν ο Τσιόλκας αρχίσει να ολοκληρώνει αυτό που λέμε «σύνολο του έργου του»;