Η βασίλισσα πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς

Η άνοδος στον θρόνο του νέου βασιλιά της Ισπανίας Φελίπε ΣΤ’ συνέπεσε με το τέλος της πιο όμορφης ιστορίας στο ποδόσφαιρο της χώρας.

Ο κύκλος των επιτυχιών που ξεκίνησε το 2008 με την κατάκτηση του Euro και έφτασε μέχρι τις ημέρες μας προσθέτοντας επιπλέον ένα ακόμη πρωτάθλημα Ευρώπης και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο άφησε το αποτύπωμά του ακριβώς πάνω από τον αντίστοιχο της Μπαρτσελόνα. Το λυκόφως έπεσε ταυτόχρονα στους Φούριας Ρόχας και στους Μπλαουγκράνα, γιατί οι πρώτοι ήταν ουσιαστικά οι… δεύτεροι. Στην Ιστορία θα συμπεριληφθούν στο ίδιο κεφάλαιο, όπως η Ουγγαρία με τη Χόνβεντ τη δεκαετία του ’50, η Ολλανδία με τον Αγιαξ τη δεκαετία του ’70 και η Σοβιετική Ενωση με την Ντιναμό Κιέβου τη δεκαετία του ’80.

Την ημέρα της στέψης των Φούριας Ρόχας, στις 11 Ιουλίου 2010 στο Γιοχάνεσμπουργκ, οκτώ παίκτες της Μπαρτσελόνα πρωταγωνιστούσαν στο Soccer City. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στο ισπανικό Μαρακανάζο, οι απόφοιτοι της Μασία ήταν οι μισοί.

Για να γίνει σωστή η αποτίμηση των γεγονότων θα πρέπει να ξεφυλλίσουμε την Ιστορία. Το κάζο της Ισπανίας δεν είναι πρωτόγνωρο. Από τις τέσσερις τελευταίες παγκόσμιες πρωταθλήτριες μόνο η Βραζιλία απέφυγε τον πρόωρο αποκλεισμό το 2006. Γαλλία, Ιταλία και τώρα η Ισπανία δεν άντεξαν. Τα αίτια κάθε φορά δεν είναι τα ίδια.

Στην περίπτωση των Φούριας Ρόχας ήταν προφανές από την πρώτη στιγμή ότι υπήρχε έντονη τριβή ανάμεσα στους εκπροσώπους της Μασία, των οποίων επικεφαλής θεωρείται ο Τσάβι, και στον προπονητή Βιθέντε ντελ Μπόσκε.

Η ολοκλήρωση του κύκλου των επιτυχιών της Μπαρτσελόνα τοποθέτησε τον σπόρο της αμφισβήτησης για το τίκι τάκα στη σκέψη του Ντελ Μπόσκε. «Δεν είμαστε Ταλιμπάν για να μην μπορούμε να προσαρμόσουμε το αγωνιστικό μας σύστημα», είχε δηλώσει λίγες ημέρες πριν από τη βύθιση της ισπανικής αρμάδας από τις κανονιές των Ρόμπεν και Φαν Πέρσι. «Ή νικάμε με το τίκι τάκα ή πεθαίνουμε μ’ αυτό» του πέταξε το γάντι ο Τσάβι.

Η αντίδραση του Ντελ Μπόσκε ήρθε στο δεύτερο παιχνίδι με τη Χιλή, όταν άφησε εκτός ομάδας τον εκπρόσωπο της Μασία και ένα εκ των εξαπτερύγων του, τον Πικέ. Ο συμπαθής μυστακοφόρος έπεσε θύμα της ανθρώπινης φύσης που γεννά την αλαζονεία. Θέλοντας να τιμωρήσει τους απόφοιτους της ποδοσφαιρικής σχολής της Μπάρτσα κατέστρεψε το αγωνιστικό πλάνο της ομάδας προσθέτοντας έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των λαθών του.

Στα γεράματα ο Ντελ Μπόσκε αποφάσισε να ασχοληθεί με την τέχνη του εφικτού, την πολιτική. Θεωρώντας ότι η κύρια αντίπαλος της ομάδας του στο Μουντιάλ είναι η Βραζιλία, προσπάθησε και τελικά πέτυχε να αποσπάσει ένα από τα όπλα της: τον Ντιέγκο Κόστα. Κάνοντας νωρίς τη σέντρα για το Μουντιάλ, ο Ντελ Μπόσκε έπεισε τον Βραζιλιάνο Κόστα, σε μία περίοδο που πετούσε φωτιές με την Ατλέτικο, να πολιτογραφηθεί Ισπανός και να εκπροσωπήσει την παγκόσμια πρωταθλήτρια. Με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια.

Για κακή του τύχη ο Κόστα τραυματίστηκε, θέτοντας στον Ντελ Μπόσκε το μεγαλύτερο δίλημμα στην καριέρα του: να προδώσει την εμπιστοσύνη που έδειξε στον Ισπανοβραζιλιάνο αλλά να ωφεληθεί η ομάδα ή να μείνει πιστός στον λόγο του; Προτίμησε το δεύτερο. Τουλάχιστον ο Κόστα θα έχει να πει έναν καλό λόγο για τον Ντελ Μπόσκε.

Ενα ακόμα σοβαρό πρόβλημα για την ισπανική αρμάδα ήταν η κούραση των παικτών. Προερχόμενοι από μεγάλα πρωταθλήματα και ομάδες που έφτασαν μέχρι τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, στην πλειονότητά τους οι ποδοσφαιριστές ταξίδεψαν εξουθενωμένοι στη Βραζιλία. Το φρεσκάρισμά τους βρήκε αντίπαλο τη φύση, αφού επτά από τους 23 παίκτες είναι ηλικίας άνω των 30 ετών.

Στα έγκατα του πιο θορυβώδους σταδίου του κόσμου, το Μαρακανά, είχε πέσει μία απόκοσμη σιωπή. Οι παίκτες της Ισπανίας περνούσαν από τη μεικτή ζώνη χωρίς να σταματούν για τις καθιερωμένες δηλώσεις. Κάποιοι ψιθύριζαν «animo», που σημαίνει κάτι μεταξύ «συγγνώμη» και «ψηλά το κεφάλι». Ο Ινιέστα, ο παίκτης που με δικό του γκολ πριν από τέσσερα χρόνια έστειλε την Ισπανία στην κορυφή του ποδοσφαιρικού Ολύμπου, βρήκε το κουράγιο να πει δυο λέξεις: «Ημασταν στο υψηλότερο σημείο, τώρα είμαστε στο χαμηλότερο».

Πολλοί ήταν αυτοί που είχαν ψυχανεμιστεί την κατακρήμνιση τη Ισπανίας. Οι παίκτες της επέμεναν μέχρι την ύστατη στιγμή ότι ο κύκλος δεν έχει κλείσει, γνωρίζοντας όμως ότι ο χρόνος είναι αμείλικτος.