Μια τζαζ ματιά σε ένα ροκ μιούζικαλ

Η ανακοίνωση ότι ο Κλιντ Ιστγουντ θα σκηνοθετούσε ένα φιλμ που βασίζεται στο μιούζικαλ «Jersey Boys» και αφηγείται την πορεία των Four Seasons προβλημάτισε κόσμο πολύ. Κυρίως διότι ο Ιστγουντ έχει εγγραφεί στη συνείδηση των κινηματογραφόφιλων ως σκηνοθέτης και ηθοποιός με εξειδίκευση σε κοινωνικές δραματικές ταινίες, εγκεφαλικά θρίλερ, γουέστερν και ταινίες με αθλητικά θέματα. Εύλογα για κάποιους γεννήθηκε η απορία: γιατί τώρα καταπιάστηκε με την πολυκύμαντη ιστορία του συγκροτήματος που μεσουράνησε τη δεκαετία του 1960 έως την άφιξη των Μπιτλς; Κανονικά δεν θα έπρεπε να παραξενέψει η είδηση. Διότι ο Βρώμικος Χάρι του Χόλιγουντ έχει στο ενεργητικό του μουσικά φιλμ (π.χ. τα βιογραφικά «Στον δρόμο για το Νάσβιλ» και «Bird» για τον πρώην πρωταθλητή του κατς και τραγουδιστή της ρυθμ εν μπλουζ Ρόι Γουέιν Φάρις και του  σπουδαίου τζάζμαν Τσάρλι «μπερντ» Πάρκερ).

Το «Jersey Boys» είναι ένα διόλου βαρετό κινηματογραφικό μιούζικαλ διότι συνδυάζει τις επιτυχίες των Four Seasons με την πολυτάραχη ιστορία της μπάντας του Φράνκι Βάλι που είναι πλούσια σε προδοσίες, εγκλήματα, εκδίκηση. Και ο Ιστγουντ δεν δείλιασε να φωτίσει τον σύνδεσμο του γκρουπ με τη Μαφία, τη φυλάκιση των μισών μελών του συγκροτήματος και την πτώση του από την κορυφή του καλλιτεχνικού στερεώματος.

Ωστόσο και ο ίδιος παραδέχθηκε ότι ήταν και για εκείνον κάτι ασυνήθιστο. Να σκηνοθετήσει δηλαδή μια ταινία με θέμα την άνοδο και την πτώση, τον βίο και την πολιτεία ενός ροκ συγκροτήματος. Διότι, όπως παραδέχθηκε, δεν υπήρξε θαυμαστής των Four Seasons, πόσω μάλλον της μουσικής των σίξτις. Εκ των πραγμάτων είδε το θεατρικό μιούζικαλ, αφότου δηλαδή του ζητήθηκε να σκηνοθετήσει την κινηματογραφική διασκευή.

«Επειδή είμαι φανατικός της τζαζ δεν είχα ιδέα για τη μουσική τους και ό,τι έχει σχέση με τη ροκ δεν είναι στα αγαπημένα μου»
είπε ο ηθοποιός-σκηνοθέτης.

Αν και δεν έχει εικόνα για τη ροκ μουσική αντιλήφθηκε ότι «οι Four Seasons έγραψαν σημαντικά τραγούδια. Για παράδειγμα το “Can’t take my eyes off you” ήταν πολύ κοντά σε αυτό που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε κλασικό τραγούδι των δεκαετιών ’50 και ’60. Εχοντας μεγαλώσει με τη σοφή μουσική της περιόδου 1940-1950, όταν έχεις σπουδαίους τραγουδιστές όπως οι Φρανκ Σινάτρα, Νατ Κινγκ Κόουλ, Μπίλι Εκστάιν και τραγουδίστριες όπως οι Ελα Φιτζέραλντ, Σάρα Βον και Πέγκι Λι, απλώς έχεις συνηθίσει σε σπουδαίους ερμηνευτές».

Με αφορμή την ταινία, η οποία θα αρχίσει να προβάλλεται στους κινηματογράφους των ΗΠΑ από τις 20 Ιουνίου, ο Ιστγουντ ανακάλεσε μνήμες από τα παλιά και είπε πως είχε περάσει καλά στα σίξτις. «Εκανα γυρίσματα στη Ρώμη, στο Λονδίνο και είχα περάσει καλά τότε. Ηταν μια ενδιαφέρουσα περίοδος πολιτιστικά και συνέβησαν πολλές αλλαγές. Ομως ήμουν μάλλον αγαθιάρης και δεν είχα συνειδητοποιήσει τους κοινωνικοπολιτικούς μετασχηματισμούς και τις εξελίξεις που πραγματοποιούνταν και όταν όλοι οι άλλοι πειραματίζονταν με τα ναρκωτικά,
εγώ έπινα μπίρες».