«Εκρηξη» χορού

Ο Ιούνιος και ο Ιούλιος μόνο στάσιμοι μήνες δεν είναι. Το διάσημο ολλανδικό σχήμα χορού Nederlands Dans Theater 2 στην Καλαμάτα, ο χορογράφος Γίρζι Κίλιαν στο κτίριο Δ της Πειραιώς, οι πειραματισμοί κίνησης και εικαστικών εγκαταστάσεων ελληνικών ομάδων χορού στο Φεστιβάλ Αθηνών, οι συμπαραγωγές τους με ευρωπαϊκά κέντρα χορού, οι εξήντα ένας χορογράφοι που συμμετέχουν στο 13ο φεστιβάλ χορού του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων και παρουσιάζουν τη δουλειά τους στο Iδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, ακόμη και οι παραστάσεις των αποφοίτων της Κρατικής Σχολής Ορχηστρικής Τέχνης προσδίδουν ενέργεια στην καλοκαιρινή σεζόν.

Oλη αυτή η κινητικότητα χορευτών και δημιουργών, η προσφορά θεάματος και ιδεών πάνω στη χορευτική τέχνη, οι προβολές βίντεο, οι ημερίδες γύρω από θέματα χορού, ακόμη και οι σχετικές εκθέσεις φωτογραφίας και τα αφιερώματα σε ανάλογες προσωπικότητες, υπογραμμίζουν το ενδιαφέρον για τη σχέση του χορού με τον χρόνο, την εμπειρία του με τον χώρο, την ιστορία, τη μνήμη.

Είκοσι χρόνια συμπληρώνει φέτος το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας και το Διεθνές Κέντρο Χορού Καλαμάτας εμμένει να διατηρεί το «καλό» όνομα της διοργάνωσης παρουσιάζοντας δημιουργούς και έργα αιχμής της σύγχρονης χορογραφίας. «Το εγχείρημα που ξεκίνησε ως πείραμα, ώστε το ασυνήθιστο σε σύγχρονα χορευτικά πράγματα εγχώριο κοινό να γνωρίσει τη νέα χορευτική παραγωγή, όχι μόνο έγινε θεσμός αλλά συνεισέφερε στην έννοια του περιφερειακού φεστιβάλ με διεθνή χαρακτήρα. Διαμόρφωσε δηλαδή την Καλαμάτα, αστικό κέντρο της περιφέρειας, σε ένα εξελιγμένο τοπίο χορού. Ενώ το Φεστιβάλ Χορού της πόλης έγινε σημείο αναφοράς και σε διεθνές επίπεδο, καθώς οι παραστάσεις συμπληρώνονται με εκδηλώσεις και δράσεις που προσελκύουν το ενδιαφέρον επαγγελματιών, σπουδαστών, ερασιτεχνών και θεατών του χορού» σημειώνει η διευθύντρια του Κέντρου Χορού Καλαμάτας Βίκυ Μαραγκοπούλου.

Οι κάτοικοι της Καλαμάτας δεν θα είναι απλοί θεατές των ερμηνευτών του Nederlands Dans Theater 2, της συλλογικής δουλειάς των KVS, των μπαλέτων C de la Β, του έργου του Κριστιάν Ριζό, της ριζοσπαστικής χορογράφου Μέτε Ινγκβάρτσεν που παρουσιάζει το Φεστιβάλ Χορού της πόλης τους. Οι ίδιοι είναι μέρος της δημιουργικής διαδικασίας. Εως τις 24 Ιουλίου θα εξελίσσεται ένα εργαστήρι χορογραφικής παρέμβασης στον δημόσιο χώρο, το «On the Road», που οργανώνει ο Σύνδεσμος Χορού των ελληνικών σχημάτων Amorphy, Lemurius, Φora etc, Νταλίκα, Πρόσχημα, YELP dance.co και ΖΗΤΑ. Οι χορογράφοι των ομάδων ζητούν από τους κατοίκους της Καλαμάτας να συνεισφέρουν μια κάποια αφήγηση, φωτογραφία, γράμμα, ντοκουμέντο, ενθύμηση ή ιστορία που σχετίζεται με μια «ειδική γωνιά» της πόλης που θα άξιζε να τη μάθουν όλοι. Στη συνέχεια οι χορευτές, ηθοποιοί, μουσικοί, σκηνοθέτες, φωτογράφοι και όσοι συμμετέχουν στο εργαστήρι πρόκειται να δουλέψουν πάνω στα ίχνη κατοίκησης και μνήμης του δημόσιου χώρου για να συνθέσουν μια παράσταση – περιήγηση πάνω στη σύγχρονη μορφή και την ταυτότητα της πόλης.

ΖΩΝΤΑΝΟ ΓΛΥΠΤΟ. Ο διάλογος του σώματος με τον χώρο απασχολεί και τη χορογράφο και καλλιτέχνη Αιμιλία Μπουρίτη, η οποία παρουσιάζει στις 25 και 26 Ιουνίου το ανθρώπινο σώμα ως ένα ζωντανό γλυπτό στο έργο της «Time Space Energy», συμμετέχοντας στην έκθεση τέχνης  «Α Thousand Doors» που φιλοξενείται στους κήπους της Γενναδείου Βιβλιοθήκης. Οπως η ίδια αναφέρει, «το σώμα δημιουργεί έναν διάλογο με τον χώρο καθώς ξεδιπλώνει τα επίπεδά του και επαναπροσδιορίζει έτσι τη σχέση του με τον χρόνο και την ενέργεια. Το σώμα ενώ κινείται γίνεται ένας πομπός και δέκτης των κοσμικών δυνάμεων που το μεταμορφώνουν σε ένα σώμα φωτός».

Ιδρυμα Κακογιάννη
Το ραντεβού των χορογράφων
Το Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης  έως τις 29 Ιουνίου φιλοξενεί για πρώτη φορά εφέτος το 13ο Φεστιβάλ του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων διασφαλίζοντας τη συνέχεια ενός θεσμού που δίνει την ευκαιρία στους επαγγελματίες του χορού να συναντηθούν με το κοινό τους. Το Xοροθέατρο Λυδία Λίθος και η χορογράφος Φένια Αποστόλου παρουσιάζουν αύριο στην Κεντρική Σκηνή το έργο «Chair’s Tragedy» (φωτογραφία αριστερά). Ο Πέτρος Γάλλιας, πρόεδρος του Σωματείου, επισημαίνει: «Για ακόμη μία χρονιά παραμένει ανεκπλήρωτο όνειρο η ύπαρξη ενός δικού μας χώρου. Δουλεύουμε και επιμένουμε για αυτό μας το στέκι γιατί έτσι θα μπορούμε να προσφέρουμε χορό στην πόλη μας σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, με σεμινάρια, συνέδρια, ημερίδες και εναλλασσόμενες παραστάσεις».

Γίρζι Κίλιαν
Δύο χορογραφίες σε δύο πόλεις
Το έργο του εμπνευσμένου χορογράφου Γίρζι Κίλιαν πρωταγωνιστεί στο Φεστιβάλ Αθηνών αλλά και της Καλαμάτας. Η Αθήνα υποδέχεται στις 28 και 29 Ιουνίου στο Κτίριο Δ τη νέα δημιουργία του «East Shadow» (φωτογραφία επάνω) φέρνοντας στη σκηνή ώριμους ηλικιακά χορευτές. Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στην Ιαπωνία το 2011 και είναι  εμπνευσμένη από τον Μπέκετ  και το θέατρο του παραλόγου. 
Στην Καλαμάτα οι χορευτές του Nederlands Dans Theater 2, το οποίο ο Κίλιαν διηύθυνε καλλιτεχνικά για 36 χρόνια, παρουσιάζουν στις 17 και 18 Ιουλίου, ανάμεσα στις τέσσερις χορογραφίες τους, το «Gods and Dogs» («Θεοί και σκύλοι»). Είναι η εκατοστή χορογραφία του που υπέγραψε το 2008 και βραβεύτηκε ως η πιο Εντυπωσιακή Χορευτική Παραγωγή του 2009 στην Ολλανδία. Αινιγματική και μυστηριώδης, διερευνά τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ φυσικού και αφύσικου. Αναφέρεται μάλιστα ως «ανολοκλήρωτο έργο» απηχώντας τη γοητεία που ασκεί  στον χορογράφο η ομορφιά του μη ολοκληρωμένου στη ζωή.

Πειραιώς 260
Χτίζοντας τη μνήμη μας
Η αξία της μνήμης, της Ιστορίας και η σημασία της λήθης είναι οι έννοιες για την Τζένη Αργυρίου, χορογράφο της ομάδας amorphy.org, με τις οποίες συνθέτει σε συνεργασία με τον εικαστικό Βασίλη Γεροδήμο την παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών «Memorandum – Ενας μηχανισμός ενθύμησης». Την παρουσιάζει απόψε και αύριο στο κτίριο Δ της Πειραιώς 260. «Τα τελευταία χρόνια μιλάμε συνέχεια για χρέη και λογαριασμούς. Ομως η λέξη memorandum στα λατινικά σημαίνει αυτό που δεν πρέπει να ξεχαστεί. Γι’ αυτό και θέτω το ερώτημα τι δεν θα θέλαμε να ξεχαστεί από τη συλλογική μνήμη», εξηγεί η χορογράφος. «Στην αρχή της παράστασης, οι ερμηνευτές αντιμετωπίζουν τον χώρο σαν κάτι ξένο, άγνωστο. Σταδιακά αρχίζουν να εξοικειώνονται με το περιβάλλον και παράλληλα να χτίζουν τις μνήμες τους μέσα από την εικαστική εγκατάσταση-μουσικό όργανο και ικρίωμα ταυτόχρονα».