Το παρελθόν γυρίζει και μας ξυπνάει

Είναι σαν να ζούμε αλλού… Σκεπασμένοι με ελαφρά παραμύθια, δεν χαλάμε τον βαθύ ύπνο μας με ψυχρές λεπτομέρειες. «Να ‘σαι τόσο πρόσκαιρος και να κάνεις όνειρα τόσο αιώνια…». Η πρόσκαιρη εθνική ποδοσφαίρου απόψε βηματίζει προς το όνειρο έχοντας τα μάτια κλειστά στο παρελθόν, με το ένστικτο στραμμένο στην αιωνιότητα. Να πούμε καλύτερα: υπνοβατεί προς την επιτυχία. Με έναν τρόμο, μην τύχει και ξυπνήσει στο χείλος του γκρεμού…

Κάποιες πόλεις, κάποιοι άνθρωποι, τόποι ή θάλασσες έχουν στιγματιστεί ανεξίτηλα από μια πράξη παρελθόντος που συνέβη αναπάντεχα άπαξ. Ενα πρόχειρο παράδειγμα, ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης, απογοητευμένος και καταθλιπτικός, αυτοκτόνησε στην Πρέβεζα έπειτα από μόλις 32 ημέρες παραμονής του στην πόλη της Ηπείρου. Και η Πρέβεζα φέρει μέχρι σήμερα και θα φέρει στο διηνεκές τη σκοτεινή δερματοστιξία στο κορμί της: η πόλη των ιδανικών αυτοχείρων! Δεν είναι όμως έτσι. Η Πρέβεζα ανασαίνει και χαμογελάει με τον «Καρυωτάκη» πετρωμένο στη μνήμη όλων. Η Εθνική Ελλάδας κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2004 υποχρεώνοντας τους άπιστους να ομολογήσουν τότε: ναι, γίνονται θαύματα! Και από τότε όταν παίζει, όπου παίζει η ελληνική ομάδα, το θαύμα απαντέχουμε. Ομως… Ομως τα θαύματα δεν γίνονται σε άδειους τάφους. Η ομάδα του 2004 είχε Ρεχάγκελ στο τιμόνι, είχε δυνατό κέντρο με παίκτες παθιασμένους, είχε επιθετική γραμμή επικίνδυνη για τους αντιπάλους και διέθετε αμυντική διάταξη με αρετές αντιαρματικών οχυρωματικών έργων. Το θαύμα δεν επιτελέστηκε επί αναπήρων. Η Εθνική περιπάτησε επί των υδάτων αφού όμως πρώτα είχε κολυμπήσει στα βαθιά. Και για να καταλήξουμε: εκείνη η ομάδα ναι μεν είχε άστρο, όπως διατυμπανίζουν κάποιοι, όμως είχε και αστέρες που φρόντισαν να μην είναι διάττοντες στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Τότε έλαμψαν, και μετά αν χάθηκαν στο ποδοσφαιρικό στερέωμα αφήνοντας μόνο λάμψη παρελθόντος πίσω τους είναι υπόθεση που δεν μας αφορά. Οταν έπρεπε να γράψουν τροχιά λαμπρή και Ιστορία τις έγραψαν!

Και ο γκριζομάλλης κύριος της διαφήμισης κινητής τηλεφωνίας που σεργιανίζει συντροφιά με το παρελθόν, ταξιδεύοντας στο μέλλον μονολογώντας τι είδε και τι θυμάται, θα έπρεπε να είναι περισσότερο επιλεκτικός στις αναμνήσεις του. Γιατί ούτε ο Κούδας ο Μεγαλέξαντρος, ούτε ο Δομάζος ο Στρατηγός, ούτε ο Παπαϊωάννου, ούτε ο Δεληκάρης, ούτε και ο Μαύρος ο Θεός μάς πυρπόλησαν με μια επιτυχία σε επίπεδο εθνικό. Κηδείες μετρούσαμε και με μνημόσυνα ανατρέχαμε στα χρόνια που έφευγαν. Η ομάδα του Δομάζου, το ’70, δεν ταξίδεψε στο Μεξικό γιατί δεν μπόρεσε να νικήσει τον εαυτό της. Η ομάδα του Μαύρου έφυγε ταπεινωμένη από το Euro του ’80 γιατί δεν είχε το διαβατήριο που θα περνούσε τα σύνορα της μετριότητας. Στο Μουντιάλ του ’94 ξυπόλητη τουρίστρια πήγε, κακοποιημένη επέστρεψε. Αλλά και μετά το θριαμβικό πέρασμα από την Πορτογαλία ακολούθησαν ένα Euro με μηδέν εις το πηλίκον των επιτυχιών και με τρεις ήττες στις αποσκευές της και ένα Μουντιάλ όπου η νίκη επί της Νιγηρίας ήταν το άλλοθι για να μη λιθοβοληθεί από τους ειδήμονες…

Αρα, ένας γάμος και τέσσερις κηδείες για την ομάδα που έβγαλε στους δρόμους όλη την Ελλάδα με τις επιτυχίες της και ολόκληρη την Αλβανία με την αποτυχία της!

Απόψε λοιπόν, όλοι εμείς που ζήσαμε στα σύννεφα του θριάμβου για ένα καλοκαίρι και περιπλανηθήκαμε στο έρεβος της ματαιότητας για καιρούς αμέτρητους περιμένουμε κάτι ανάλογο μ’ εκείνο που δέκα χρόνια πριν μας ζέστανε με τη φωτιά του αναπάντεχου. Γιατί «απ’ όλα μπορείς να σωθείς εκτός από τη νοσταλγία σου»… για κάτι μακρινό που σου σημάδεψε τη ζωή, αυτήν που έχει να κάνει με τα καλοκαίρια τα γεμάτα ποδόσφαιρο, τα καλοκαίρια τα πάμφωτα από φεγγάρι, τα καλοκαίρια που σιγά σιγά βλέπουν το φθινόπωρο να έρχεται και ανατριχιάζουν, τα καλοκαίρια που κάποτε τα παιδιά γίνονταν «Πελέ» στις αλάνες και τώρα εκείνα τα παιδιά μετρούν τα λάθη τους ένα ένα για να τους πάρει ο ύπνος… Καλό Μουντιάλ…