Μουντιάλ ημέρα #5: «Αλλο αγαπάω την Σελεσάο κι άλλο δεν θέλω το Μουντιάλ»

Τρεις ώρες πριν από τη σέντρα της πρεμιέρας του Μουντιάλ μεταξύ της Βραζιλίας και της Κροατίας οι δρόμοι του Μπέλο Οριζόντε ασφυκτιούσαν. Ο όρος κυκλοφοριακό χάος μάλλον είναι επιεικής για να περιγράψει το μποτιλιάρισμα.

Οι Βραζιλιάνοι όμως δεν έδειχναν ενοχλημένοι. Αντιθέτως, το διασκέδαζαν. Τα κορναρίσματα σου τρυπούσαν τα αυτιά, όπως και οι φωνές των γελαστών ανθρώπων που έβγαζαν τα κεφάλια τους από τα παράθυρα για να φωνάξουν «Μπραζίουυυυυ».

Το παιχνίδι της Σελεσάο ήταν προγραμματισμένο για τις 5 το απόγευμα, αλλά από τις 2 το μεσημέρι άπαντες ήταν ελεύθεροι να φύγουν από τις δουλειές τους. Το ρεπό που δόθηκε δεν ήταν άτυπο και στο… μιλητό αλλά ήρθε επισήμως από την κυβέρνηση! Κάτι σαν εθνική γιορτή δηλαδή…

Μισή ώρα πριν από τη σέντρα του αγώνα οι δρόμοι του Μπέλο Οριζόντε είχαν αδειάσει. Πώς είναι η Αθήνα τον Δεκαπενταύγουστο; Κάπως έτσι. Τα αυτοκίνητα εξαφανίστηκαν και πλέον κυκλοφορούσαν μόνο οι τελευταίοι βιαστικοί Βραζιλιάνοι, οι οποίοι κατευθύνονταν προς τις διάφορες fan zones που στήθηκαν στις περισσότερες πλατείες.

Κάτι ανάλογο συνέβη και στις άλλες πόλεις της Βραζιλίας. Μια ολόκληρη χώρα έτοιμη να προσκυνήσει τη θεά της. Δεν είναι εύκολο να περιγραφεί με λόγια, αλλά ένιωθες στην ατμόσφαιρα τα vibes. Εβλεπες τον ενθουσιασμό στα πρόσωπα των ανθρώπων, την προσμονή για το παιχνίδι της ομάδας τους, τη λατρεία που νιώθουν για τη Σελεσάο.

Με τη σέντρα του αγώνα δεν υπήρχε τίποτα άλλο πέρα από ποδόσφαιρο. Στις fan zones όπου είχαν στηθεί γιγαντοθόνες γινόταν το αδιαχώρητο. Ο ένας πάνω στον άλλο κυριολεκτικά και το ποτό να ρέει άφθονο. Ανδρες, γυναίκες, παιδιά, όλοι έγιναν ένα για να στηρίξουν την Εθνική ομάδα της χώρας τους. Η φτώχεια, η ανεργία, τα σοβαρά προβλήματα στους τομείς της υγείας, της παιδείας και της ασφάλειας ξεχάστηκαν έστω και για λίγο. Το ποδόσφαιρο ξανάγινε το όπιο του λαού…

Ακόμη και εκείνοι που λίγες ώρες πριν από την πρεμιέρα του Μουντιάλ συγκρούονταν με την αστυνομία στο Σάο Πάολο, στο Ρίο ντε Ζανέιρο και στο Μπέλο Οριζόντε, διαδηλώνοντας την αντίθεσή τους στην τέλεση του πολυέξοδου τουρνουά, με τη σέντρα του αγώνα είχαν εξαφανιστεί. Προφανώς κι αυτοί κάπου στήθηκαν για να δουν τη Σελεσάο…

Οπως μου έλεγε άλλωστε ένας μικροπωλητής «άλλο αγαπάω την Εθνική ομάδα κι άλλο δεν θέλω το Μουντιάλ. Είμαστε Βραζιλιάνοι και η Σελεσάο είναι η ζωή μας. Θα συνεχίσουμε να διαμαρτυρόμαστε γιατί τα χρήματα που δόθηκαν για το Μουντιάλ θα μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες του λαού, αλλά θα υποστηρίζουμε και τη Σελεσάο μέχρι τον τελικό».